Zoekresultaten

Schuurt er iets tussen de Opname en Openbaring? En dan komen we tot het punt waarop, wat mij betreft, een opname van de gemeente vóór de 'grote verdrukking' schuurt met de Bijbelse werkelijkheid. Want hier is het waar het juist 'menselijk' begint te worden, in plaats van Bijbels. Het boek Openbaring is in de kerkgeschiedenis al wel vaker het onderwerp van discussie geweest. Maar de latere reden zou kunnen zijn dat wij, in onze moderne wereld, steeds meer afstand hebben gekregen tot beeldtaal. Dat staat nu veel verder van ons af dan voor veel vroegere beschavingen. Meeslepende beeldtaal die niet werd begrepen Het boek is natuurlijk groots en meeslepend in symbolische beeldtaal. Een vrouw die op een draak rijdt, sterren die op aarde vallen, meerkoppige monsters die uit de zee oprijzen en sprinkhanen met mensengezichten. Voor een moderne lezer is deze beeldtaal geen vanzelfsprekende taal meer. Wij kunnen zulke beelden niet meer zo gemakkelijk intuïtief omzetten naar een begrijpelijke orde. Daardoor is Openbaring voor ons een lastig, ongemakkelijk boek geworden. En dat zien we ook terug in de meer recente kerkgeschiedenis. Maarten Luther had grote moeite met dit boek. Calvijn schreef commentaar op vrijwel elk Bijbelboek, behalve Openbaring. Erasmus was dan geen uitgesproken tegenstander, maar ook hij had er weinig affiniteit mee en liet het grotendeels links liggen. Het is ook op meerdere fronten een ongemakkelijk boek. Het spreekt van oordeel met rampen en verwoestingen van ongekende omvang, die onze 'mooie' wereld zullen treffen. Dat kan het voor een lezer onheilspellend en zwaar maken. Een boek dus om eerder van weg te kijken dan je er verder in te verdiepen. "The Rapture" van de 19e en de 20e eeuw Totdat in de 19e eeuw plotseling deze compleet nieuwe interpretatie opkwam van "The Rapture" die razendsnel populair werd. Een hele recente visie dus. Ontstaan in Ierland en Schotland. De namen die daarbij vaak genoemd worden zijn: Margareth MacDonald , Edward Irving (Schotland) en Nelson Darby (Ierland) Cyrus Irving Scofield zorgt vervolgens voor miljoenen aanhangers in de VS Rond 1830 werd in de kringen rond Predikant Edward Irving een aansprekend visioen van Margaret MacDonald bekend. Wellicht de eerste aanzet tot nieuwe interpretaties? Want veel christenen probeerden de gebeurtenissen van hun tijd (revoluties, oorlogen, veranderingen in Europa) te verbinden met de eindtijd. De kerk van toen, (eind 18e en begin 19e eeuw) had daarom ook grote interesse in Bijbelse profetie. Men voorspelde een terugkeer van profetie, grote opwekking en was sterk bezig met de gaven van de geest, zoals de tongentaal. Er waren evenementen zoals profetieconferenties  (Powerscourt Conference) waar men dan samen de Bijbel onderzocht. Dat is waar charismatische Schotten en Ierse gelovigen elkaar ontmoeten. In deze setting ontstonden zo ook nieuwe interpretaties van profetie. Maar historici zijn het erover eens dat uiteindelijk de Ierse Theoloog Nelson Darby zich de man mag noemen die dit systeem theologisch heeft uitgewerkt. (laat 1800) De "Scofield Bijbel" De echte katapult ontstond toen het overwaaide naar de VS en het vervolgens explodeerde. Scofield  was een jurist die in zijn latere leven Predikant is geworden. Hij heeft de Scofield Reference Bible  geschreven die in 1909  is uitgegeven. Zijn (studie)Bijbel bevatte schema’s, indelingen en verklarende notities in de hoofdteksten. Scofield heeft de theorie van Darby nog veel dieper uitgewerkt. Tot de huidige strakke en georganiseerde vorm in zijn Scofield Bijbel. Hij was in zijn eerdere leven advocaat en officier van justitie. Beroepsmatig al bedreven in het ordenen van teksten. Het systematisch indelen in categorieën en schematische overzichten. Hij heeft een overzichtelijke structuur geboden met zijn werk, dat goed past bij zijn eigen georganiseerde denkstructuur en methodiek. En zo schreef Scofield een nieuw type (studie) Bijbel, die in de vroege 20e eeuw (vanaf 1909) door ongeveer heel Evangelisch Christelijk Amerika werd gebruikt. Dat is waarmee de opname theorie van 'The Rapture' een échte vlucht heeft genomen en zo miljoenen aanhangers kreeg. The Scofield Reference Bible Die enorme aantrekkingskracht is 'menselijk gezien' eigenlijk heel erg gemakkelijk te verklaren. Deze theorie heeft een begrijpelijke orde en een overzichtelijke structuur gegeven aan ingewikkelde ondoorzichtige materie. En een eenvoudig verhaal verspreid zich veel sneller. Openbaring lijkt complex omdat het veel symboliek heeft, maar is vooral lastig omdat het veel profetie bevat. Gebeurtenissen die nog in de toekomst vervuld moeten worden. Dat maakt het gevoelig voor speculaties en de open ruimte voor verschillende interpretaties. Maar bij complexe materie of teksten zoals Openbaring maakt dat er bij mensen een sterke behoefte aan structuur en overzicht ontstaat. Om duiding te kunnen geven die de onrust tot rust brengt. Om het te kunnen snappen. En dan helpt het dat iemand een overzichtelijk schema maakt. Dat is een bekend psychologisch mechanisme. Daarom zoeken we een therapeut als we er zelf niet meer uitkomen. Die moet dan orde scheppen en inzicht geven in oorzaak en gevolg, ontstaan in je kindertijd. Dat is wat het dan begrijpelijk kan maken, geeft een tijdlijn en dat brengt houvast. En dan is er weer controle. De leer van een voortijdige opname is precies wat zo’n overzicht brengt: opname van gelovigen zeven jaar verdrukking antichrist wederkomst koninkrijk Zo'n schema maakt een ingewikkeld en profetisch boek dan ineens ordelijk en de tijdlijn geeft een voorspelbare houvast. Dat is psychologisch heel aantrekkelijk . Maar als je Openbaring echt leest en bestudeert, dan zie je dat het doel eigenlijk heel anders is. Deze briefing lijkt helemaal niet bedoeld om ons een chronologische tijdlijn te geven. Het is veel eerder bedoeld om gelovigen moed te geven, door hen te waarschuwen voor wat komen gaat. Hen daarop voor te bereiden en hen te leren volharden. Het is een afsluiting van de lijn die het Nieuwe Testament doorlopend volgt. Is er een risico van geloven in deze theorie? En dan kom ik op het gevaar dat achter dit dogma schuilgaat. Want het geloven in een voortijdige opname doet iets met onze perceptie. Psychologisch gezien ! Het creëert namelijk een virtueel eindpunt voor onze eigen geloofsreis. Een eindpunt dat ons geruststelt en tegen ons zegt: " Dit is niet voor ons . " “ Voordat de verwoestende apocalyps losbreekt, zijn wij al weggenomen!" En dat zet de echte urgentie  van Openbaring op afstand. Want ons innerlijke eindpunt  ligt dan, onwillekeurig, vóór de verdrukking! Met hoe ons brein werkt, kunnen we dan ook niet meer zo heel goed daar nog 'voorbij' kijken. Dat wordt gevoed door een piketpaaltje dat te vroeg in de grond geslagen is. En hoe je dat ook wilt bekijken; de psychologische praktijk is, dat de werkelijke urgentie raakt je dan toch anders. Vooral waar het de voorbereiding aangaat. Een vriendschappelijke interland voetbalwedstrijd is hier wellicht een goede metafoor. Als een vriendschappelijke interland? Zo'n wedstrijd wordt gewoon niet met hetzelfde vuur gespeeld, ook al doe je echt je best. Maar de wetenschap dat het een oefenwedstrijd is, is in de kern gewoon niet te ontkennen. Er is een 'escape' voor de verantwoordelijkheid om voluit te gaan. Want daarvoor het is nét niet belangrijk genoeg! Dat geldt misschien niet voor iedere gelovige aanhanger. Velen leven wellicht desondanks trouw en waakzaam. Maar dit is wel het grote gevaar dat schuilgaat achter dit dogma. Want zo werkt het psychologisch gezien gewoon. En dat is precies wat ik om mij heen bespeurde en ik ook bij mijzelf begon te ontdekken. En dat klopte niet en dat wilde ik ook niet! Het veroorzaakt namelijk een wat achteloze en nonchalante houding. Met name over 'de sterke beeldspraak' in Openbaring. Wat is dan nog het belang van het onderzoeken van Openbaring, als je 'toch niet gaat meemaken' wie er als de antichrist zal gaan opstaan, nietwaar? En dat levert een levenshouding op die in contrast staat met alle urgentie en de zeggingskracht die God zelf in Zijn eigen brief legt en aan Zijn gemeente geeft . En dan is de boodschap aan Laodicea duidelijk. Lauwheid spuugt hij uit! Het lijkt mij daarom roekeloos om geestelijke afstand te houden van de nadruk uit Zijn boodschap in Openbaring. En dat is waarom ik ervoor zou willen pleiten, om dat vooral niet te doen. Juist nu niet, met de eindstreep al in zicht. Begint het al vorm te krijgen? Bij mij wel... Maar er is nog genoeg te beschouwen, dus ga nog wat verder met me mee. #IkbeneenkindvanGod

God heeft het eerste en laatste woord Het allerlaatste Bijbelboek begint in de Griekse grondtekst met drie woorden: Apokálypsis Iēsou Christou   Dat lezen wij als: De Apocalyps van Jezus Christus . De "Apocalyps" heeft in onze moderne taal de lading van een allesverwoestende catastrofe waarmee de wereld eindigt. Maar dat betekent het woord helemaal niet. Het betekent: onthulling , ontsluiering of openbaring ! Feitelijk vertaald: "Het wegnemen van de bedekking, het oplichten van de sluier" Vertaald in onze Bijbels staat daar dan ook: De Openbaring van Jezus Christus . Als we de eerste zinnen letterlijk uit het Grieks vertalen en opdelen, staat er: “ Openbaring van Jezus Christus, die God Hem gegeven heeft om aan Zijn dienstknechten te tonen wat spoedig moet gebeuren; en Hij heeft het in tekenen meegedeeld, door het te zenden via Zijn engel, aan Zijn dienstknecht Johannes. ” “ Die getuigd heeft van het woord van God en van het getuigenis van Jezus Christus, alles wat hij zag. ” “ Zalig hij die voorleest en zij die de woorden van deze profetie horen en zich houden aan  wat daarin geschreven staat, want de tijd is nabij .” Dit is het intro nog voordat Johannes met de aanhef van de brief begint. Ik was niet van plan om er een uitgebreide taalstudie van te maken, maar alleen dit begin zou al genoeg zijn voor een hele studie, gezien de woordkeuzes. Want het Grieks is hier doorlopend heel specifiek. Het woord voor 'dienstknechten' (doulio) vertelt ons dat dit boek is gericht aan "gelovigen die God toebehoren" in de brede zin. Het Grieks in 'je houden aan de woorden van de profetie ' is een 'actieve vorm' van naleven. ('in acht nemen' zegt onze HSV vertaling) Ook het laatste gedeelte ' want de tijd is nabij' is veelzeggend. Voor 'tijd' is het ' chronos' een gebruikelijk woord voor meetbare tijd, duur of kalender. Maar hier is ' kairos ' gebruikt. Dat is veel sterker en dat betekent: crisis-moment, beslissend moment, of tijd van ingrijpen. " De tijd is nabij ", betekent hier niet: " De kalender loopt bijna af " maar veel meer: " Het beslissende moment waarin God zal ingrijpen is aangebroken ." Wat hier de lezers in feite wordt voorgehouden is: " Dit is relevant en raakt jullie situatie nu. Dit is geen verre toekomsttaal ." Het is in feite in 'de tegenwoordige tijd' geschreven. >> Waarom dat zo 'bedoeld' is, leg ik onderaan dit artikel nog uit << Eerst nog de uitzonderlijk krachtige taal van Johannes voor de aanhef en de groet. Johannes aan de zeven gemeenten van Asia : Genade en vrede voor jullie van: Hem die is, die was en die komt , van de zeven Geesten vóór Zijn troon, en van Jezus Christus, de getrouwe getuige, de eerstgeborene uit de doden en de heerser over de koningen van de aarde. Johannes begint hier (in het Grieks) met een bewuste grammaticale afwijking. Hij citeert hier feitelijk Gods Naam uit Exodus 3:14 (LXX): ἐγώ εἰμι ὁ ὤν “Ik ben de Zijnde” Duidelijk bedoeld als de begroeting van God zelf en een majestueuze opening. Alleen deze introductie al, ademt het grote belang van wat in dit boek vertelt en ontsluierd zal gaan worden. Zoals God zelf spreekt over het begin  in Genesis, zo spreekt Hij zélf ook over het einde in Openbaring. Het is Zijn Apocalyps. Hij onthult en openbaart en neemt de bedekking weg. Een typische brief uit het Nieuwe Testament Openbaring is niet afwijkend in de stijl. Het is net zo geschreven als andere brieven in het Nieuwe Testament. Johannes opent de brief en sluit deze ook af. " Johannes aan de zeven gemeenten die in Asia zijn ;" (1:4) " De genade van onze Here Jezus Christus zij met u allen. Amen. " (22:21) Het is een indrukwekkende brief waarin de arme Johannes alles moet verwerken en opschrijven van wat hij hoort en ziet. In één keer en dat is best veel en intens. Johannes mag er daarna ook niets meer in aanpassen. Er volgt een ernstige waarschuwing: Niemand mag hier nog iets aan toevoegen of weglaten. Openbaring kan wellicht lastig lezen in eerste instantie. Fantasierijke beelden die zonder bruggetjes in elkaar overlopen, maken het niet meteen begrijpelijk. Maar dat ligt meer aan overweldigende en onbekende beelden, dan door de structuur. Want een tweede of diepere blik legt een hele duidelijke organisatie en een hele strakke structuur bloot. Maar dat komt misschien later nog aan bod... De kern is: Wie is hier de auteur! Want het belangrijkste kernbegrip zit in de auteur. Begrijpen we werkelijk dat dit laatste boek nadrukkelijk van God zelf komt? Want Jezus maakt in Openbaring duidelijk dat Hij ook God is. Hij vertoont zich in Gods gedaante en Hij krijgt als het Lam, precies dezelfde lofprijzing in de hemel. Het zijn zeven brieven van Jezus zélf aan de gemeenten. Het is de stem van Jezus zélf aan Johannes. Het is de Openbaring van Jezus Christus zélf Die eerste woorden zeggen alles al. De Openbaring van Jezus Christus. Hij heeft de sleutels van het Koninkrijk en het dodenrijk. Het is de énige volledige brief van Jezus zélf in de Bijbel! Een majestueuze afsluiting van de Bijbel. God zelf neemt hier alle bedekking weg. Over wat er geestelijk precies gaande is. Hoe groot het verborgen geestelijke kwaad is dat in het licht zal komen en verslagen zal worden. Het is vooral ook een hele precieze briefing  van wat er komen gaat en hoe . Iedere zegel, bazuin en schaal wordt precies en gedetailleerd toegelicht. En zo ook de waarschuwingen die daarbij horen! De voorbereiding op lijden, het komt hier tot een climax. En uiteindelijk zal alles rechtgezet gaan worden. De urgentie in de oproep tot volharding om het te doorstaan is luid en duidelijk. Om te beginnen al in elke brief aan elke gemeente. Een universele boodschap! Iedere gemeente in de wereld, toen en nu kan er iets van zichzelf in herkennen. Die oproep tot volharding wordt ondersteunt door de hoop en de belofte met het vergezicht op eeuwige onvergankelijkheid en liefde. Openlijk demonstreert God Zijn majesteit in de vervulling van Zijn plan. Voor niemand verborgen, want het staat immers al 2000 jaar geschreven. Is het onthullen en toch nog iets geheim houden? God laat helemaal nergens ruimte voor iets dat tóch nog geheimzinnig blijft. Deze precieze briefing is helemaal niet bedoeld voor wie God en de Bijbel niet kennen. Die lezen dit niet ! Het is juist voor wie Hem wél kennen . Het gaat dus ook helemaal niet over hoe wij zullen gaan ontsnappen aan deze onthulling, maar juist om voorbereid te zijn op wat er onthuld wordt! En dat is precies waar de theorie van " een opname vóór de verdrukking " wringt, wat mij betreft. Het schuurt hier met de uitzonderlijke urgentie van het boek Openbaring en de actuele taal in de tegenwoordige tijd van Gods brief. 1:1 zegt: " wat spoedig moet gebeuren " 22:10 zegt: “ verzegel de woorden niet ” Waar in het Oude Testament tegen Daniël wordt gezegd: “ Verzegel het visioen, want het zal voor vele dagen zijn .” zegt Openbaring juist: " Niet verzegelen, want het moment is aangebroken " Het lijkt misschien vreemd omdat het al bijna 2000 jaar oud is, net als in ' de tijd is nabij ', maar dat is het niet. De Bijbel legt het ons uit in Hebreeën 1:2 " In deze laatste dagen heeft God tot ons gesproken door de Zoon " De geschiedenis leeft al in de eindfase, want sinds Jezus zijn de laatste dagen aangebroken en is het Koninkrijk al begonnen. 1 Petrus 4:7 " Het einde van alle dingen is nabij. Wees daarom bezonnen en waakzaam in het gebed " Petrus geeft hier geen tijdlijn, maar probeert om een levenshouding aan te moedigen en te vormen. De boodschap van Openbaring is dus voor élke generatie actueel. Dat is niet om het einde te kunnen berekenen, maar omdat elke generatie wordt geroepen tot dezelfde houding ! Waakzaamheid, heiliging, trouw, volharding en verwachting. Voor ieder mens kan de ontmoeting met de Schepper elk moment komen. Je hebt immers je leven niet in eigen hand! Een mooie en logische eenvoud als afsluiting van dit deel... #IkbeneenkindvanGod

Een opname zónder grote verdrukking Graag wil ik dit onderwerp beginnen met mijn spijt te betuigen voor mijn aandeel in het verspreiden van een heel riskant dogma. Dat was met overtuiging, maar misschien niet even zorgvuldig, denk ik nu. Het gaat om een ongelooflijk populaire theorie die miljoenen aanhangers heeft. Vooral in de Anglo-Amerikaanse geloofswereld, waar het bekend staat als " The Rapture " voor " The Great Tribulation ". In het Nederlands is het " De Opname " van de bruid van Jezus, die plaatsvind voor de " Grote Verdrukking ". Het idee van ' de Opname ' is op zich geen riskant dogma, maar mogelijk wél het risico achter het idee dat dit allemaal vóór de ‘ Grote Verdrukking ’ zal gebeuren. Wat is de grote verdrukking ? De drie opvattingen van de opname De 'Grote Verdrukking' is volgens Christenen een toekomstige periode die de eindtijd inluidt. Een periode waarin God over het kwaad in de wereld zal oordelen en ermee zal afrekenen. Het zullen zeven apocalyptische jaren zijn met immense catastrofes en rampen voor de wereld, op een ongekende schaal. In volgorde beschreven in het boek Openbaring, met het verbreken van zeven zegels. Drie stromingen die eindigen in dezelfde poel op één punt. Pre-Tribulation Miljoenen Christenen denken dat ' zij die geloven in Jezus Christus ' in een split second zullen veranderen in mensen met een verheerlijkt lichaam en daarmee in dat astrale lichaam Jezus tegemoet zullen gaan in de wolken. In de praktijk zou dit betekenen dat, in een oogwenk, miljoenen mensen zullen verdwijnen en we overal op aarde, alleen hun lege kleding nog zullen aantreffen. Het is een verhaal dat al meerdere keren succesvol is verfilmd. Al vanaf 1972 met de film "Thief in the Night, die zijn vervolgd met "A Distant Thunder", "Image of the Beast" en "The Prodigal Planet" De bekendste is wel de " Left Behind " trilogie, van 2000 tot 2005. In 2014 nog opgevolgd door een vierde remake, met Nicholas Cage in de hoofdrol. Je kunt in de VS in een taxi stappen en dan nog altijd stickers op het dashboard tegenkomen. Die zijn ontstaan in de jaren 80-90 met teksten als: " Warning: In case of Rapture, driver will disappear ." " In case of Rapture, this vehicle will be unmanned. " Dat is wat het begin zal inluiden van het einde. De wereld zal in chaos worden gestort. Het is voor achterblijvers de allerlaatste kans om zich alsnog te bekeren, maar dat zal dan als martelaar zijn. Want de 'Left Behinds' krijgen niet alleen te maken met alle verschrikkingen van God, maar óók nog eens met vervolging door de antichist. Wie zijn geloof dan zal betuigen, moet dat met de dood bekopen. Dat is de stroming die bekend staat Pre-Trib (Pre Tribulation) Mid-Tribulation Maar mogelijk wordt deze tijd van verdrukking verdeeld in twéé perioden van drie en een half jaar. Dat is gebaseerd op de uitleg van " Een tijd, Tijden en een halve Tijd " die we kunnen vinden in de profetieën van de profeet Daniël. Hierdoor wordt deze zeven jaar verdeeld en is alleen het laatste deel de echte ' gróte ' verdrukking! De áánloop naar 'de eindtijd' zullen we dus als gehele mensheid nog samen mee gaan maken, maar alleen Christenen zullen de tekenen kunnen waarnemen en weten dat hun tijd 'nadert'. En in het midden van die zeven jaar worden alleen de gelovigen opgenomen. Maar ook hier is dat nog altijd vóór de ' gróte ' verdrukking. Dit is de stroming die bekend staat als Mid-Trib (Mid Tribulation) Post-Tribulation of End-Tribulation De derde optie, geldt als 'ouderwets' en is het minst populair is in de 'moderne' geloofswereld. Het is dan ook de oudste theorie en geldt binnen de traditionele kerken, zoals in de Gereformeerde en Lutherse kringen. Dat wil zeggen: Er is wel een Opname, maar die vindt plaats aan het einde van de Grote Verdrukking. Gelovigen blijven op aarde en doorstaan de gehele periode van verdrukking en vervolging, net zoals de eerste Christenen lijden ondergingen. De Opname en de zichtbare Wederkomst van Christus zijn in deze visie één gelijktijdige gebeurtenis . Er is geen geheimzinnige 'tussentijdse' ontsnapping. En dat is de End-Trib of Post-Trib theorie. Het alternatief: Er is geen opname. Het is science fiction! Natuurlijk zijn er nog meer alternatieven, want niet iedereen op deze wereld gelooft in Jezus Christus. De seculiere wereld is niet eens op de hoogte van al deze stromingen en de verschillende opvattingen hiertussen, van Christenen. Ik stapte zelf de gelovige wereld in als nieuwe bekeerling, na mijn 50e. Ik had weliswaar mijn vroege christelijke opvoeding wel in mijn rugzak. Maar ik had heel duidelijk afstand genomen van dat 'vroeger' en ook heel bewust. Hersenspoeling en indoctrinatie Wat mij verteld was over geloof, heb ik als " psychologische indoctrinatie " afgewezen. Daar was niets van waar geweest. Het was angstpropaganda dat als een middel diende om controle uit te oefenen over een groep kwetsbare mensen. Een vorm van hersenspoeling die in sektes gebruikelijk is. Want deze leer over de opname is in mijn jeugd ook gebruikt. Op een manier die diepe sporen naliet. Kinderen werden daarmee doodsbang gemaakt. Zodanig dat existentiële paniek hen kon overvallen als er zich een moment voordeed, dat er even niemand in huis te vinden was. (Dat met een toevallige samenloop wel eens gebeurde) en dat kinderen dan dachten: " Ooh, de opname is geweest en ik ben alleen achtergebleven!" Ik ken zelf dat gevoel en ik was daar zeker niet alleen in. Dit soort ervaringen werden wel eens lacherig in groepen gedeeld. Dat je dan heel erg opgelucht was, als je dan toch ineens vader of moeder aan zag komen. Dus na mijn afscheid van deze sekte, geloofde ik ook helemaal niets meer van deze hele theorie . Ineens miljoenen lege kleren op de wereld is science fiction Chaos op de hele wereld, doordat van alle kleine kinderen en gelovigen, alleen nog maar hun kleren te vinden zou zijn, beschouwde ik als science fiction . In het begin heb ik het mijn huidige vrouw ook best heel moeilijk gemaakt door haar te bevragen op dit ongeloofwaardige 'fantasie model' van gelovigen. Ook nadat ik tot geloof was gekomen, heb ik in diverse gesprekken met gelovigen, met de stelligheid die ik toen nog had, deze illusie ongenuanceerd afgewezen: " Hoe konden gelovigen van vandaag dénken dat na 2000 jaar Christenvervolging, dat hen als laatste generatie ineens een bijzondere gratie verleend zou worden ?" Toch de acceptatie van de opname vóór verdrukking Maar bijzonder genoeg, nam ik wat verderop in die nieuwe geloofsreis, het idee van de opname vóór verdrukking gaandeweg toch over. Dat was niet alleen gebaseerd op de overtuiging van ongeveer alle Christenen in mijn omgeving. Maar ook door de confrontatie met een vaste set van Bijbelteksten, die voor dit dogma steeds werden ingezet. Het waren teksten die ik in mijn jeugd natuurlijk zelf nooit echt goed had gelezen of begrepen. En met de toelichting en de context leken deze Bijbelteksten echt hele duidelijke aanwijzingen te geven. En zo raakte ik langzaam maar zeker ook steeds meer overtuigd van deze opname theorie . Maar mijn mening hierover is ondertussen aangepast op voortschrijdend inzicht. Of en waarom dat belangrijk is en hoe dat is gekomen, vertel ik u graag in de volgende delen. Wordt vervolgd.... #IkbeneenkindvanGod

Als de schellen je van de ogen vallen is het gedaan! Soms kom je langzaam tot dat punt. Maar als het licht eenmaal aangaat en de blinddoek afgaat, dan zie je ineens scherp. Je kunt niet meer ont-weten wat je hebt ontdekt. En je begrijpt bijna niet meer hoe je het ooit anders hebt kunnen zien. Maatschappelijk gezien werkt dat ongeveer net zo als tijdens de corona pandemie. Wie eenmaal de misleiding doorzag, zag plotseling hoe meerdere losse eindjes samenkwamen. Er werd een patroon zichtbaar. Wat eerst onsamenhangend leek, bleek één geheel. Een wereld waarin democratie alleen maar een woord is. Bijbels gezien zien we datzelfde bij Saulus de Farizeeër. Verblind door misleiding vervolgde hij de eerste Christenen. Volgelingen van Jezus. Totdat hij zelf letterlijk werd verblind en daarna opnieuw mocht zien. Vanaf dat moment zag hij alles anders. En niet veel later werd hij, als Paulus, de grootste verkondiger van het Evangelie. Een tastbare reisgids Na de zondeval gaf God ons de Bijbel. Als tastbaar anker in een fysieke wereld. Als getuigenis van Zijn bestaan en de gids die de route van Zijn Heilsplan voor ons uitlegt. Een manifest van hoop in een wereld die op zichzelf al verloren was. Wij zijn op deze wereld geplaatst om er rentmeester over te zijn. Alles wat wij zijn, alles wat wij zien en alles wat wij hebben, tot onze levensadem toe, is ons gegeven door God. De mens werd geplaatst in een wereld die voor hen groot en indrukwekkend was, maar niet overweldigend. Adam mocht Eden ontdekken. Hij mocht de dieren volgen en ze benoemen. En om schepping compleet te maken kreeg hij Eva naast zich. Zodat de mensheid kon groeien en zich gaan ontwikkelen. Maar God heeft ons heel bewust géén direct zicht gegeven op de geestelijke realiteit. Alle aanwezigheid in de geestelijke wereld kunnen wij niet zien. Geestelijke wezens zijn onzichtbaar voor mensen De schepping kon dus alleen de fysieke wereld waarnemen met al haar zintuigen, maar... niet daarbuiten. De geestelijke realiteit was wel degelijk aanwezig, maar niet tastbaar en niet zichtbaar. Wel voelbaar! Want de mens stond in directe verbinding met God. Onzichtbaar, maar op een hele natuurlijke manier aanwezig. En ik stel me zo voor dat de communicatie net zo natuurlijk was als onze gedachten nu. Maar dan veel duidelijker. God die spreekt in hun hoofd. Heel wezenlijk hoorbaar en misschien ook wel voelbaar. Maar in ieder geval als een vanzelfsprekendheid. De enige open verbinding met de geestelijke realiteit was God zelf. En daarmee heeft God iets nieuws geschapen, volkomen uniek. God schiep een omgeving waarin je moet geloven in wat je niet kunt zien. God schiep relatie! God heeft relatie geschapen. God schiep een werkelijkheid waarin vertrouwen noodzakelijk is. Een realiteit waarin afhankelijkheid niet is afgedwongen, maar vrijwillig gekozen moest worden. Want deze schepping was dus weliswaar 'de kroon' op de schepping, maar desondanks zelf lang niet alwetend en ook zeker niet alziend. Adam en Eva waren immers zelf ook nieuw in deze nieuwe wereld. Met beperkte kennis en begrensd zicht. Met alle ruimte en vrijheid om te ontwikkelen en deze wereld te gaan besturen zoals ze die zelf wilden vormgeven. Maar niet zonder te wandelen in het afhankelijke vertrouwen van de Schepper, die hun bron was. Ze wisten van God precies wat Hij wilde dat zij van Hem wisten. God was groot. Hij was de allergrootste voor hen! Maar toch nog lang niet zo groot als Zijn volle majesteit in de geestelijke realiteit. God had hun ook het zicht op die hele wereld kunnen geven. Maar dat deed Hij niet. Hij hield het klein voor hen. Een relatie met de vrijheid van liefde En juist daarin lag de waarborg van echte liefde. God wilde een relatie met Zijn schepping, die Hem lief zou hebben op basis van een vrijwillige keuze. Niet gebaseerd op een overweldigend ontzag of met gehoorzaamheid uit angst. Geen dwang, maar vrijheid. In liefde. In geloof. Met een kinderlijk vertrouwen in volle overgave. Argeloos. Zonder reserves. Een relatie die niet gebaseerd moest zijn op macht, maar in volledige vrijheid gebaseerd op liefde. Het was ook volkomen logisch geweest dat de mens altijd in afhankelijkheid van God zou blijven. Hem boven alles zou plaatsen. Ook boven zichzelf. Want zelfs ons lichaam is niet van ons. Het is immers ondenkbaar dat je iemand gaat negeren aan wie je letterlijk alles te danken hebt. En toch gebeurde het. Er was maar één richtlijn. Eén voorwaarde, met één consequentie: “ Eet niet… want dan zul je zeker sterven. ” Dat was alles! Volledige vrijheid dus om alles te mogen ontdekken wat er was geschapen voor hen. En toch faalde de mens op die éne restrictie. En toen... was sterven ook het gevolg. En daaraan was geen ontsnapping mogelijk. Geen achterdeurtje of uitzondering. Er is geen menselijke correctie mogelijk op Gods zuivere richtlijn. Wij zijn niet God! Wij zijn gemaakt. Een zelfportret als het ultieme kunstwerk uit de hand van de kunstenaar. Maar wij bestaan volledig bij Zijn gratie. Daarom hebben wij geen enkel recht tegenover God en heeft Hij wel álle recht op ons. En zo heeft God er helemaal zélf voor gekozen om ons te redden. Hij koos ervoor Zelf mens te worden. Zodat in onze plaats, een mens, de volledige consequentie van de dood zou dragen, maar ook weer zou opstaan. Dat plan gebeurde zonder dat wij daar invloed op hadden. Zonder dat de geschiedenis werd “gereset”. Zonder dat de natuurlijke orde werd opgeheven. Want alles ging door. Oorlog. Lijden. Ziekte. Honger en dood. Vele generaties lang. God liet de wereld haar eigen loop behouden. In zuiverheid en in rechtvaardigheid. Maar wel met een belofte ! Lijden zou niet het einde zijn en trouw niet vergeefs. Het recht uiteindelijk zal zegevieren. God is soeverein. Een volledig alternatieve dimensie God oefent Zijn almachtige gezag uit, maar in patronen die geen mens op aarde kan overzien. Want het gaat dat over eeuwen heen. Over generaties heen. Er is niemand die lang genoeg leeft om het geheel te bevatten. En toch zijn we daartoe in staat gesteld. Door God zelf. Hij heeft het al vooraf voor iedereen beschreven. De directe verbinding met de schepping en de open lijn met God was afgesloten, Maar die met het kwaad bleef over. Dat was de eerste nieuwe kennismaking. De éérste stap die het gevolg was van het eten van de vrucht. Die van de boom van de "Kennis van Goed en Kwaad" kwam. En dat was een hele duidelijke les! Een wereld die alléén door geestelijk kwaad werd bestuurd, veroorzaakte een wereld die tot volkomen verloedering kwam. En daar maakt God via de Zondvloed een einde aan. Bewijs geleverd. Daarna begon het kwaad direct opnieuw en toen het alweer groot werd en machtig leek, begon God met Zijn heilsplan. God begint met één stipje Eerst door met de spraakverwarring van de Toren van Babel de wereld te verdelen in 70 talen. Waarvan er één 'Hebreeuws' was. De taal van 'Heber' die ten tijde van de spraakverwarring leefde. De bet-overgrootvader van Abraham. En vanaf Abraham die vanuit Ur op reis werd gestuurd door God, ontstond één volk. Vanuit één man. God gaf Jacob de naam Israël waaruit de twaalf stammen zijn ontstaan. En via zijn zoon Juda, werden de inwoners Judeeërs oftewel Joden genoemd. En precies vanuit dát volk kwam de Verlosser voor de héle wereld . Het is één onafgebroken lijn en één geschiedenis. Het is ook één heilsplan, dat beschreven staat in één boek, dat maar één thema heeft: God Zelf. De Schepper. De Auteur van de geschiedenis. Daar kan niemand iets aan veranderen. Het toont ook niets anders dan alleen Zijn onveranderlijke glorieuze majesteit. Dat is geen bijzaak, het is juist de kern. En daar ga ik in het volgende deel graag verder op in. #IkbeneenkindvanGod

De meest gebruikte en belangrijkste Bijbelteksten Langzaam maar zeker raakte ik steeds verder overtuigd van 'een opname' ergens vóór de grote verdrukking. En door mijn 'versnelde' zoektocht om het verhaal van de Bijbel te begrijpen, onderzocht ik veel. Heel veel. De grote eindstrijd zal ergens moeten beginnen En dat bracht mij naar Jom Teruah . Een geheimzinnige gedenkdag die God heeft ingesteld zonder nadere toelichting. Leviticus 23:24-25  “ In de zevende maand, op de eerste dag van de maand, zult u een rustdag hebben, een gedenkdag met bazuingeschal , een heilige samenkomst. U mag geen enkel dienstwerk doen… ” Dat is het! Veel meer zegt God niet over deze gedenkdag. Daarbij is later in de geschiedenis Jom Teruah  ook nog eens 'overschreven' door de ongehoorzame en eigenwijze Joden met Rosh Hashanah  (Joodse Nieuwjaar) Een geheimzinnige gedenkdag die ook nog eens verborgen is, past natuurlijk heel goed bij een onvoorspelbare opname. Wij weten " noch de dag, noch het uur " maar we zijn wel voorbereid om te weten in welk seizoen we ons bevinden. We kunnen de tekenen zien, waarmee je weet dat de zomer in aantocht is. Dat is als de takken zacht worden en het vijgenblad uitloopt; zegt Jezus zelf. ( Mattheüs 24:32 , Marcus 13:28  en Lucas 21:29-30 ) Jom Teruah is weliswaar één gedenkdag, maar om het begin van de nieuwe maand te bepalen, waren er van oudsher twéé dagen gerekend om de visuele waarneming van de nieuwe maan te bevestigen. Dus Jom Teruah vinkte daarmee ook het criterium van 'noch de dag' af en voldeed daarom voor mij op alle fronten. Na de opname barst de strijd los. Gods klok begint af te tellen! Dus! Tot voor kort geleden heb ik ook 'de opname' voor verdrukking omarmd. Zie mijn artikel: Tot maandag... of deze keer niet?  van september 2023. Ik beschrijf in dit blog dat ik die dag in het vervolg klaar zal zitten in mijn nette kleren en vol verwachting voorbereid ben om een Hemels bruiloftsfeest bij te wonen. Het is nog altijd mijn stellige overtuiging dat de Bijbelse najaarsfeesten de vervulling zullen worden van Jezus ' second coming ' net zoals op alle vieringen van het voorjaar Jezus éérste komst werd vervuld. Vanuit die gedachte lijkt het logisch dat Gods zuivere chronologie 'begint' met 'De Opname' van gelovigen. Dat zou ook nog steeds kunnen natuurlijk. Ik heb de wijsheid niet in pacht en er is niemand op deze aarde, die kan claimen alle details van Gods plan te kennen. Wat zegt de Bijbel over een opname? Hoe wordt de opname in de Bijbel beschreven De opname wordt beschreven in het nieuwe Testament. " Zie, ik vertel u een geheimenis " schrijft Paulus in zijn brieven aan de gemeente van de Korintiërs. De kerntekst van de opname wordt gezien als die in zijn brief aan de gemeente van Thessalonica. " Ik wil niet dat u onwetend bent " schrijft Paulus aan hen. Het is een bemoediging van Paulus voor de 'gelovigen' van die tijd. Die onzeker zijn over het lot van hun dierbaren of voorouders die al overleden zijn. Zouden die dan de verlossing gemist kunnen hebben, als ze al gestorven waren vóórdat 'Jezus kruisiging' de redding had gebracht? Paulus schrijft dit ook als een geruststelling voor de mensen die twijfelen of ze zelf die dag van de wederkomst over het hoofd zouden kunnen zien. Of dat ze de tekenen op hun eigen plek op aarde zouden kunnen missen. Hun wereld in die tijd was, feitelijk gezien, natuurlijk maar heel erg klein vergeleken met de onze. Maar deze passages in zijn brieven zijn ook de sterkste teksten die een 'opname' van de gemeente ondersteunen. En ik geef u deze graag in een compleet overzicht om goed te kunnen zien waar we het hier dan over hebben. Ik hoef niets weg te laten van Gods zuivere woord en het gaat hier ook niet om een strijd over gelijk. Ook wil ik helemaal niets afdoen aan Gods Woord. Het is op geen enkele wijze passend en gerechtvaardigd voor mij om Gods Woord te bestrijden. Daarbij gaat mijn grootste punt ook niet eens zozeer over de interpretatie van deze teksten, maar in de kern om de urgentie van het boek Openbaring. Maar dat is voor later... Eerst de 'opname teksten' op een rij, zodat er geen misverstand kan bestaan, over welke teksten we het dan precies hebben. De kerntekst: 1 Tessalonicenzen 4:16-17 " Want de Heer Zelf zal met een geroep, met de stem van een aartsengel en met een bazuin van God neerdalen van de hemel. En de doden die in Christus zijn, zullen eerst opstaan. Daarna zullen wij, de levenden die overgebleven zijn, samen met hen op de wolken in een oogwenk weggevoerd worden, de Heer tegemoet in de lucht. En zo zullen wij altijd bij de Heer zijn. " Dit is de meest directe en centrale tekst voor het concept van de Opname. Ondersteunende teksten: 1 Korintiërs 15:51-52 " Zie, ik vertel u een geheimenis: Wij zullen niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik, in een oogwenk, bij de laatste bazuin. Immers, de bazuin zal klinken en de doden zullen als onvergankelijke mensen opgewekt worden, en ook wij zullen veranderd worden ." Deze tekst beschrijft de plotselinge transformatie van levende gelovigen. Johannes 14:2-3 " In het huis van mijn Vader zijn veel woningen… Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken. En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mij nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben. " Dit wordt gezien als Jezus' belofte om 'terug te komen' voor zijn volgelingen. Mattheüs 24:40-41 " Dan zullen er twee op de akker zijn, de één zal aangenomen worden en de ander achtergelaten worden; twee vrouwen zullen malen met de molen, de één zal aangenomen worden en de ander achtergelaten worden. " Deze tekst impliceert een scheiding tussen mensen op aarde dóór de Opname. En dan zijn er nog de teksten die worden gebruikt voor het "ontsnappen aan de verdrukking" Openbaring 3:10 " Omdat u het woord van Mijn volharding bewaard hebt, zal Ik ook u bewaren voor het uur van de verzoeking, dat over heel de wereld komen zal. " Dit is de interpretatie van de belofte dat gelovigen bewaard worden voor de Grote Verdrukking. 1 Tessalonicenzen 1:10 " En Zijn Zoon uit de hemelen te verwachten, Die Hij uit de doden opgewekt heeft, namelijk Jezus, Die ons verlost van de komende toorn. " 1 Tessalonicenzen 5:9-10 " Want God heeft ons niet bestemd tot toorn, maar tot het verkrijgen van de zaligheid...., " Romeinen 5:9 " Veel meer dan zullen wij, nu wij gerechtvaardigd zijn door Zijn bloed, behouden worden van de toorn door Hem . Deze teksten worden gezien als een belofte dat 'wij' niet onder Gods toorn zullen vallen en Jezus ons ervan verlost heeft. (Niet alleen de dag van het Oordeel, maar óók de 'grote verdrukking' valt dan onder Gods Toorn) Lukas 21:36 " Waak dan te allen tijde en bid dat u waardig geacht zult worden om al die dingen die gebeuren zullen, te ontvluchten en voor de Zoon des mensen te staan. " Dit kan worden gelezen als een oproep die een 'ontsnappingsroute' opent. Tot zover zijn dit samen wel ongeveer de meest serieuze en belangrijke teksten. Maar er is nog één belangrijk argument dat de verbinding maakt. Een theologisch fundament die de theorie draagt van de opname juist vóór de grote verdrukking. Dat bespreek ik graag met u in het volgende deel. #ikbeneenkindvanGod

Voor wie is de grote verdrukking? Een heel belangrijk fundament dat de Pre-Trib gedachte ondersteunt, is ook nog de scheiding tussen de kerk/de gemeente en Israël/Gods volk. Voor wie heeft God de 'grote verdrukking' eigenlijk bedoeld? Ook daarvoor worden een aantal teksten uit de Bijbel aangehaald. De 70e jaarweek uit Daniël 9:24-27 (de Verdrukking) gaat over "uw volk en uw heilige stad" Dat gaat dan over Israël en daarom gaat het hier NIET over de kerk. Daarbij zegt Openbaring 4:1: " Kom hierop, en Ik zal u tonen wat hierna moet geschieden. " Dit wordt gezien als een "symbolische opname" van Johannes, die zo in feite de Kerk vertegenwoordigt. Want ná hoofdstuk 4 wordt de 'kerk' niet meer genoemd. Van Openbaring 4 tot 19 waarin alle oordelen worden beschreven, wordt de term "gemeente" (ekklesia) immers niet meer gebruikt. In plaats daarvan worden allerlei andere groepen genoemd zoals: " heiligen ", " mensen die de geboden van God houden ", " de twee getuigen ", en " de schare die niemand tellen kan " (die zijn uit de Grote Verdrukking gekomen Openbaring 7:14) En wie deze Grote Verdrukking dan zal moeten ondergaan is gebaseerd op een tekst uit de twééde brief van Paulus aan Thessalonica. 2 Thessalonicenzen 2:7-8a  " Want het geheimenis van de wetteloosheid is al werkzaam. Alleen is er iemand die hem nu weerhoudt, totdat hij uit het midden verdwenen is. En dan zal de wetteloze geopenbaard worden ...." De opname van de gemeente. De Joden blijven achter. Deze tekst wordt uitgelegd als het bewijs dat de Kerk er niet meer is. De Kerk wordt gezien als het " zout der aarde " en het " licht der wereld " (Mattheüs 5:13-14) dat de remmende invloed op het kwaad is. De Heilige Geest woont in de gelovigen (1 Kor. 3:16, 6:19). Met de opgenomen gemeente is dus ook de Geest niet meer op de aarde. Dan is de 'weerhoudende' invloed weg. Pas dan zal de wetteloze (antichrist) zich kunnen openbaren. Dit is het sterkste, directe bijbelargument voor een Opname vóór de openbaring van de antichrist (en dus vóór de Verdrukking). Sterker nog, mijn eigen onderzoek veroorzaakte een ontdekking over wat er met de grote oversteek over de Jordaan uit het boek Jozua aan ons werd voorzegt. God heeft Israël al die tijd als het ware 'geparkeerd' op een zijspoor. De gemeente kon zich gaan ontwikkelen, terwijl de Joden in diezelfde tijd hun lot of vloek moesten ondergaan. De grote verdrukking is voor Joden en seculiere achterblijvers Dat is dan ook waarom de nieuwe gemeente die is ontstaan op Pinksteren na de kruisiging eerst opgenomen zal moeten worden. Want na dié opname zal God dan zijn plan met Israël verder vervolgen. Want de Joden gaan door de héle grote verdrukking voordat de grote verzoendag en de samensmelting voor hen afgerond zal zijn. De volgorde zou dan zijn: (1) Opname van de Kerk (2) Weg nemen van de Weerhouder (3) Openbaring van de antichrist (4) Begin van de Grote Verdrukking, (voor de Joden en niet-gelovigen) Dat ziet er allemaal onderbouwd en betrouwbaar uit. Best solide, lijkt het. Dus waarom zou ik hier nog aan twijfelen? Is dit niet duidelijk genoeg? Israël of de Kerk? U kunt in mijn eerdere artikel ( klik hier voor mijn blog over; de grote oversteek ) trouwens nog heel goed zien dat op dat moment nog overtuigd was van die scheiding tussen de gemeente en de Joden. (Een publicatie van september 2025) Nog steeds geloof ik zonder enige twijfel in deze ontdekkingen en ik ben dankbaar voor wat al dat onderzoek mij heeft gebracht. Dat is absoluut ten goede gekomen aan mijn kennis en begrip van de Bijbel. Maar heel veel belangrijker nog, het heeft me meer inzicht in de grote lijnen gegeven, die ik steeds beter leerde verbinden. Daardoor leerde ik juist ook het 'organische verhaal' kennen. Van Gods liefde, verdriet en boosheid en toch ook Zijn zuiverheid en trouw. Dát is wat God en Zijn woord vertrouwd maakt en zo menselijk herkenbaar is. Daarom voelt de Bijbel ook 'intuïtief' aan als de meest logische waarheid. Is Gods plan in de Bijbel onduidelijk? Maar hoe meer lijntjes en verbanden ik begon te zien, hoe indrukwekkender Gods plan en de uitvoering daarvan werd. Hoe God, die alles in Zijn hand heeft en die buiten tijd en ruimte staat, ons juist heel duidelijk inzicht geeft in Zijn heilsplan. Een God die geen enkele moeite doet om te verbergen wij Hij is en wat Hij wil en wat Hij zal gaan doen. Integendeel zelfs! Hij is in staat geweest om het voor ons, uitzonderlijk universeel, allemaal in één overzichtelijke tijdlijn te plaatsen. De niet te beïnvloeden tijdlijn van de gedenkdagen en de vieringen, die door God zelf zijn ingesteld. Waarmee het juist nét zo relevant en nét zo begrijpelijk heeft kunnen blijven. Door álle tijden in de geschiedenis heen en voor álle generaties van duizenden jaren! In het Oude Testament gaat het heel erg duidelijk over de gevolgen van de eigenwijze ongehoorzaamheid aan God van het Joodse volk. Maar net zo betreft het hele Nieuwe Testament een doorlopende oproep. Om, nádat God het herstel en de genade heeft gebracht, alsnog opnieuw voor Hem te kiezen . Dat is namelijk de twééde kans voor de rést van de wereld, het tweede volk. En voor het tweede volk, notabene zelfs mét de kennis en het voorbeeld van hoe het met de Joden, als het volk van de éérste kans is vergaan . Het Nieuwe Testament bemoedigt door vooral de beloning die het vergezicht geeft, ook te benadrukken. Dat is wat het mogelijk maakt om de beproevingen te doorstaan. Maar de oproep tot trouw en volharding in het lijden, dat omwille van Zijn naam zal volgen, en de bewapening en voorbereiding op beproevingen, wordt echt nérgens ontkend of klein gemaakt. Een speciaal geitenpaadje langs de smalle en de brede weg? Dat is ook niet verkeerd te begrijpen! Nergens wordt er een geitenpaadje beloofd. Het is daarom op zijn minst bijzonder dat dit dan toch een hele buitengewone en uitzonderlijke uitweg krijgt. En als je dat zo op een rijtje zet, staat het echt in volkomen contradictie met alles wat we van God hebben mogen leren kennen in 6000 jaar Bijbelgeschiedenis. Er zijn daarom heel veel redenen om toch ook eens voorbij deze theorie te kijken. Maar daar ga ik graag verder mee in het volgende deel... Gaat u met me mee? #ikbeneenkindvanGod

Oude wijsheid die nog altijd waarheid blijkt Mijn reis in deze serie is een doorlopende confrontatie met mijzelf en mijn eigen verleden. Hoe eenvoudig en beperkt mijn denken soms was, en hoe weinig ik heb begrepen van wat relatie in de kern eigenlijk vraagt. Zeker als ik dat nu afzet tegen de wijsheid die hierover uit de Bijbel stroomt. Ik ontdek hoe het feitelijk bedoeld is, maar ook waarom. De Bijbelse gedachte wordt al snel gezien als een beperkend juk. Maar wie dit wat beter bestudeert, ziet juist de beschermende rijkdom. De wijsheid die een sterke gevlochten verbinding en een diepe worteling veroorzaakt. Voor relaties die de slijtage van de tijd kunnen doorstaan. En dat zijn helaas NIET de relaties van onze huidige samenleving. Wij leven in een instant- en consumptiemaatschappij waarin zelfbeheersing en geduld niet worden gestimuleerd, maar systematisch ondermijnd. Seks zonder consequenties De traditie om als maagd het huwelijk in te gaan wordt in onze cultuur gezien als een totaal achterhaald concept. Toch is het nog niet zo lang geleden dat dit in het Westen heel normaal was, zelfs nog binnen mijn eigen levensperiode. De grote breuk kwam met de introductie van de pil in de jaren zestig. Voor het eerst werd seks losgekoppeld van voortplanting en de levenslange verantwoordelijkheid voor de gevolgen. Seks kon nu worden losgemaakt van het dragen van een nieuw leven. In dezelfde periode werden, geïnspireerd door Freud en nieuwe psychologische inzichten, lichamelijke impulsen gezien als iets dat vooral niet mocht worden onderdrukt. Zelfbeheersing werd neergezet als ongezonde rem, met het risico op gevaarlijke uitbarstingen. Die cocktail zorgde ervoor dat een eeuwenlange traditie in korte tijd overboord ging. Zelfbeheersing als deugd werd verdacht gemaakt en de pil brak de ban van beperking en verantwoordelijkheid. Seksualiteit werd steeds meer een consumentenproduct waar weinig nog echt exclusief aan is. In veel relaties van vandaag is seks niets nieuws meer. Het lichaam aanbieden als een uniek geschenk in de relatie met een partner voor het leven, wie kan dat nog? Laten we daar de zuiverheid van Gods oorspronkelijke plan eens naast zetten. Het Bijbelse evenwicht Ik geef u een controversiële tekst uit 1 Korinthiërs 7:4 “ De vrouw heeft niet de beschikking over haar eigen lichaam, maar de man. En evenzo heeft ook de man niet de beschikking over zijn eigen lichaam, maar de vrouw. ” Laat dat eens op u inwerken. Allereerst, een betere getuige dat God tussen man en vrouw een volkomen zuiver evenwicht heeft bedoelt, is er bijna niet. Want dit beschrijft geen machtsverdeling, maar juist de opheffing van macht over elkaar. Het impliceert volledige gelijkwaardigheid én volledige verantwoordelijkheid. Geen van beiden mag het lichaam van de ander claimen, maar ook geen van beiden mag zich eraan onttrekken als een machtsmiddel. Seksualiteit wordt hier niet gedefinieerd als een recht, maar als een volledige wederzijdse overgave binnen het verbond van vertrouwen. Zelfbeheersing De grote sleutel hierin is echter zelfbeheersing. Want in dit evenwicht past het de man niet om seks op te eisen, en de vrouw niet om haar lichaam als machtsmiddel in te zetten tegenover zijn verlangen. Dit wat de Bijbel over zelfbeheersing zegt in Spreuken 16:32 “ Een man die zijn emoties kan bedwingen is machtiger dan een sterke krijger, en wie zijn hartstocht beheerst, is sterker dan wie een stad inneemt. ” Zelfbeheersing is geen ondergeschikte deugd, maar een geestelijke kracht die groter is dan bewonderenswaardig lijkende uiterlijke prestaties. Bijbels gezien is seksuele onthouding vóór het huwelijk dan ook geen doel op zich. Dat het binnen religies vaak als een harde regel werd opgelegd, zonder onderwijs over de innerlijke waarde ervan, is een kwalijke tekortkoming van de kerk en de ouders als opvoeders. Zelfbeheersing leren is namelijk deel van vorming: leren dat je lichaam niet de baas is, maar ondergeschikt aan ziel en geest. De kern van die les is: “ Ik ben geen slaaf van mijn hormonen. Mijn verlangen is geen commando dat ik blindelings moet volgen. Ik kan kiezen voor een hoger doel. ” Wie zo leren omgaan met hun verlangens, die bouwen aan een karakter dat later ook in relaties zal standhouden. Want wie deze school heeft doorlopen is geen ongeduldige adolescent die het huwelijk binnen komt als iemand die denkt dat hij nu eindelijk zijn “recht” kan komen opeisen. Maar als een gevormde man of vrouw, die opoffering kent omdat hij of zij eerst de eigen innerlijke chaos heeft leren beheersen. Relaties, veiligheid en ware vrijheid Zelfbeheersing maakt het mogelijk om fysieke energie om te buigen naar andere vormen van liefde: vriendschap (philia), dienstbaarheid en toewijding. In zo’n volgorde leer je de ander eerst kennen als een ziel en geest, lang voordat je het lichaam deelt. En er ligt een hele diepe rijkdom in die volgorde. Wie zijn primaire drang leert beheersen, ziet seks niet als iets dat verdient is of opgeëist mag worden, maar als iets dat hij mag ontvangen en schenken binnen veiligheid en vertrouwen. Zo iemand is voorbereid om een relatie te kunnen dragen. Hij of zij kan het eigen verlangen parkeren om zich eerst te zeker te stellen waar die ander is: “ Hoe is het met jou ? Voel jij je veilig ? Zijn we verbonden ?” Dat schept ruimte voor echte vrijheid. Een vrouw in relatie met zo’n man voelt zich geen object dat moet voldoen aan een verlangen, maar veilig, gerespecteerd en gezien. Dáár ontstaat pas ruimte voor ware seksualiteit: ongedwongen, wederkerig, en geworteld in toewijding in plaats van onderhandeling. Dat is hier de paradox: alleen door zelfbeheersing schep je de voorwaarden voor echte, vrije overgave. Dan wordt seksualiteit geen ruilmiddel of prestatie, maar een geschenk dat meerdere vormen van liefde samenbindt. Een generatie zonder muren Onze wereld heeft veel van Gods oorspronkelijke plan misvormd. De taal en wens van het lichaam zijn bovenaan gezet, met een ravage in relaties en seksualiteit als gevolg. Spreuken 25:28 zegt hierover: “ Een mens zonder zelfbeheersing (zonder bedwinging van zijn geest) is als een stad waarvan de muren gesloopt zijn .” Deze metafoor uit die tijd is veelzeggend. Een stad zonder muren is niet vrij, maar kwetsbaar en weerloos, een prooi voor elke vijand. Zo is ook de mens zonder enkrateia: elke prikkel, elk verlangen, elk beeld kan ongefilterd binnenkomen en huishouden. Zo iemand is geen heerser over zijn innerlijk, maar een speelbal ervan. Dat is geen vrijheid, maar innerlijke slavernij. In onze cultuur hebben we de muren van de stad gesloopt onder het mom van "bevrijd" zijn, zonder een veilig huis ervoor terug te bouwen. We promoten seksuele vrijheid en vroegrijpheid als een recht, maar we leveren generaties af die helemaal niet weten wat 'relatie hebben' in de kern betekent. Ze zoeken voortdurende bevestiging van buitenaf, meten zichzelf en hun eigen prestaties in de wereld af aan de illusies online. Social Media is de maatstaf en Influencers zijn de voorbeelden, maar deze bron is onmetelijk breed en biedt geen enkel betrouwbaar kader. Voldoen aan deze onrealistische beelden is onmogelijk en maakt onze jeugd innerlijk onthecht, onwetend en doorlopend onrustig. Juridische schijnveiligheid Relaties beginnen vandaag eerst met juridische zekerheden en voorwaarden. Die kunnen we “zelfbescherming” noemen, maar het drukt feitelijk wantrouwen uit. Zonder innerlijke stabiliteit en zelfbeheersing kunnen en durven mensen hun partner niet 'werkelijk' te vertrouwen en zich in overgave 'uit te leveren' aan de ander. Dat betekent onherroepelijk dat iemand dus vaak zal terugvallen op alleen 'zichzelf' te vertrouwen. Dat is dan de veiligheid. Het wordt uiteindelijk een uitputtende strijd om macht en gelijk, met relaties die breken. Of resulteert in relaties waar de verbinding van binnen allang gestorven is. Een goed huwelijk breekt zelden op één groot moment, maar op een lange optelsom van onbeheerste reacties, scherpe woorden en de weigering om het eigen gelijk uit te stellen. Zonder de muur van zelfbeheersing is er geen ruimte voor geduld, luisteren of genade, maar alleen voor directe ontlading van wat je op dat moment voelt. Ik heb mij daar zelf ook schuldig aan gemaakt, en noemde het “eerlijk zijn” omdat ik zei wat ik voelde. Maar eerlijkheid zonder zelfbeheersing kan een verhulde vorm van vernietiging zijn. We zien een ravage terug in seksualiteit en relaties De ravage van die ingestorte muren zien we overal: ruzies die escaleren door één niet ingeslikt scheldwoord, relaties die verworden tot onderhandelingen over behoeften en prestaties, seksualiteit die niet langer de liefdestaal van het verbond is, maar als de taal van een transactie wordt gebruikt. Zonder zelfbeheersing wordt de man al snel eisend, geleid door een drang die hij niet heeft leren beheersen. De vrouw kan haar lichaam dan niet meer aanbieden als een koninklijk geschenk in veiligheid, maar moet het verdedigen of haar lichaam strategisch inzetten om zelf overeind te blijven en te krijgen wat zij wil. Het resultaat is groeiende onderhandeling en toenemende eenzaamheid. In Galaten zien we hoe de vruchten van de Geest worden benoemt. Dit eindigt met zelfbeheersing. Het Griekse woord is “enkrateia” en betekent kracht over zichzelf. Deze kracht staat niet los, maar is ingebed in deze voorbeelden van sterke stille krachten van goedheid. Galaten 5:22  " De vrucht van de Geest is echter: liefde , blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing ." Maar de sleutel ligt in het eerste woord waar het Griekse woord Agapè voor is gebruikt. Dat is vertaald met ons woord liefde dat de lading niet kan dragen. Agapè is geen passionele liefde (eros) en geen vriendschappelijke liefde (philia), maar het is de dragende vorm van liefde, die onvoorwaardelijk is. De bodem en zekerheid onder elke relatie. Agapè is geen gevoel, maar een wilsbesluit. Het is wat mij betreft ook de kern van het hele evangelie. Daarom verdient agapè als onderwerp een eigen, verdiepend deel. We vechten om twee vormen van liefde te verbinden. Passie en Vriendschap! Maar we missen de derde. De onvoorwaardelijke liefde die alles verbindt en draagt. Want dat is het doel. Wordt vervolgd… #ikbeneenkindvanGod

Passie, Vriendschap en Toewijding Het Grieks kent voor 'liefde' meerdere termen. In het algemene taalgebruik kent zij voornamelijk de woorden eros en philia. Eros  betekent verlangen en passie. Philia  staat voor vriendschap en verbinding. Maar.... deze vormen zijn niet het fundament. Niet de 'dragende kracht' die een relatie langdurig in stand kunnen houden. Er is nog een derde vorm, die in het oude Grieks als Agapè nog bestond. Het was een zelden gebruikt woord, dat zou duiden op iets dat diep platonisch was. In het oude klassieke Grieks van Aristoteles en Plato kwam het woord nog wel eens voor. Maar eigenlijk was het, toen al, een oud vergeten woord. Iets dat nog amper werd gebruikt in de spreektaal. Toen de Bijbelschrijvers van het nieuwe Testament een woord moesten vinden dat Gods liefde beschrijft, konden ze bij lange na niet uit de voeten met eros en philia. Ze ontdekten deze derde term en hebben zich deze toegeëigend en dit onbekende vergeten woord nieuwe inhoud gegeven. Een literaire exclusieve Bijbelse term Het is dus meer een exclusieve 'Bijbelse' term geworden dan een algemeen gebruikt woord om liefde mee te beschrijven. Een religieuze en literaire term die feitelijk een buitenaardse vorm van liefde beschrijft. En zo is Agapè het woord geworden voor de liefde van God. Dat is wat 1 Johannes 4:10  ons ook verklaard: “ Hierin is de liefde, niet dat wij God lief hebben gekregen , maar dat Hij ons liefhad " Het is niet de liefde die wij 'van nature' vanuit onze wereld kennen, maar wat vanuit de hemel tot ons komt. Want agapè liefde is het fundament, de basis. Het is niet soft, het is de dragende kracht van relaties. Dat is de liefde die volgens: 1 Korintiërs 13:7  “ alles bedekt, alles gelooft, alles hoopt en alles verdraagt ” Agapè is namelijk geen gevoel, maar een wilsbesluit . Het is daarmee dus ook geen gepassioneerde reactie op aantrekkelijkheid, maar ook niet de afhankelijke koestering van vriendschap. Agapé is een bewuste keuze voor toewijding , die niet afhankelijk is van een opwelling. Wat is EROS en kan het een relatie dragen? Eros is een sterke kracht. Het is dynamisch, levenslustig en vol passie. Het is de motor van intimiteit, maar kan ook kwetsbaar zijn. Het kan een relatie starten en geeft de vurige warmte aan een relatie. Maar Eros is ook op zichzelf gericht. Het ontvangt gemakkelijk en consumeert graag. Eros is impulsief en vaak afhankelijk van schoonheid en aantrekkingskracht. Van dat wat opwindt. Maar Eros alléén kan een relatie niet dragen. Seks en intimiteit is niet de veiligheid en geborgenheid die onze eigen identiteit bevestigd en die de verbondenheid van de relatie moet garanderen. Dat kan Eros helemaal niet! Want als Eros de basis is en het wankelt, wankelt de hele relatie. Dat is precies wat we vandaag in onze maatschappij overvloedig aantreffen. Want seks is een plat gebruiksvoorwerp geworden. Seks is juist losgemaakt van belofte en losgekoppeld van trouw. Seks is echt niet alleen maar losbandigheid. Het is een wezenlijk onderdeel van relaties, ook in trouwe relaties. Maar seks is wel een hele arme maat, als het onze zelfwaarde moet bevestigen. Onwetendheid en misleiding maakt dat Eros toch vaak de maatstaf is. Omdat we niet eens weten hoeveel meer er nog is. Want echte toewijding aan een ander als bewuste keuze kennen we niet meer of nog maar amper. En zelfbeheersing over opwellingen en explosieve impulsen is zeker niet meer iets wat we nu nog leren. Integendeel! We worden 'aangemoedigd' om ongeveer elke impuls maar gewoon te volgen. " Luister naar wat goed voor je voelt en doe wat goed voelt voor je. Dat is oké! " Wat is PHILIA en kan het een relatie dragen? Philia is als een vriendschappelijke liefde, die meer gebaseerd is op wederzijdse genegenheid. Het is als de liefde tussen broers en zussen, vrienden en kameraden en gelijkgestemden. Maar ook zoals we die tussen geloofsgenoten kennen. Philia heeft een andere kracht en kan veiliger voelen. Met Philia staan mensen niet boven elkaar, maar naast elkaar. Zij is onmisbaar om gezonde gemeenschappen te kunnen vormen. Maar ook Philia alléén, is niet in staat om een relatie te dragen. Philia voelt wel als onvoorwaardelijke liefde, maar dat is het niet. Philia werkt tussen gelijken en leeft van wederkerigheid. Het is verbinding op inhoud. Zolang we elkaar nog kunnen herkennen als gelijken, is Philia daar. Zij vraagt inzet en loyaliteit van beide kanten. " Ik bevestig jou, als jij mij bevestigd " Philia is gericht op 'wij' en op 'ons' en niet op absolute zelfopoffering. Het is niet gericht op jou, op 'de ander' zeg maar. En zo is ook Philia een functioneel verbond. Als het eenzijdig wordt, dan dooft Philia langzaam uit en sterft af. Op dat verwijt lopen veel relaties stuk. " Ik draag alles, jij doet niets " Het fundament en de dragende kracht is AGAPE Maar de dragende kracht onder Eros en Philia is een liefde die niet is gebaseerd op aantrekkingskracht of gevoel (eros) en ook niet op herkenning en verbinding (philia) Het is een vorm van liefde die onvoorwaardelijk is, omdat de ander er geen invloed op heeft. Het fundament als de dragende kracht Agapè is niet afhankelijk van fases. Agapè stopt niet als de aantrekkingskracht vervaagt of vervalt en ook niet als de ander geen wederdienst terug levert of afstand houdt. Zij 'geeft' zonder enige garantie dat ze er iets voor terug krijgt of iets terug verlangt. Agapè zegt: " Ik geef omdat ik je liefheb " God heeft geen relatie met ons omdat wij Hém zo goed begrijpen, of omdat Hij ons zo mooi vindt. Hij houdt van ons, omdat hij voor ons gekozen heeft en omdat wat Hij beloofd heeft. Het is een verbond, waarin God zuiver is en volledig trouw blijft. En dat is de enige pure vorm van echte veiligheid en geborgenheid. Je zou kunnen zeggen: Philia verbindt het hart Eros verbindt het lichaam Agapè verbindt de ziel Samen verbonden in perfectie, gedragen door Gods liefde Eros en Philia zijn belangrijk in gezonde menselijke relaties. Maar zonder een bewuste keuze om de ander lief te hebben boven jezelf en te offeren en te dragen, zónder dat op een weegschaal te leggen, is het met smalle toewijding. Met te weinig bewust gekozen verantwoordelijkheid, dat ook een crisis kan doorstaan. Want zonder agapè groeit het meestal uit naar een relatie waarin het grootste controlemechanisme, de weegschaal is. Daarop wordt geven en nemen gewogen. Gebaseerd op verwachtingen van de tegenprestatie. Want we stoppen te geven, als we vinden dat de bijdrage van de ander niet meer in balans is. Het is een valkuil als we zeggen dat de passionele verliefdheid van het begin, van eros, transformeert naar het 'houden van' van Philia en dat dit dan 'liefde' is. Want dan missen we de kern als we niet willen begrijpen dat niet kán zonder een klein stukje agapè van Gods liefde. Die eros en philia verbindt en draagt tot de liefde die volkomen, intens en onvoorwaardelijk is. Dat is opoffering en toewijding, die niet is gebaseerd op een gevoel, maar op een wilsbesluit en de trouw aan een gemaakte keuze en een belofte die is gedaan. Niet als slachtoffer, maar met de controle van iemand die verantwoordelijkheid heeft. Want alleen dat komt in de buurt van Gods liefde... Amen! #ikbeneenkindvanGod

Met deze tekst heb ik deel 10 afgesloten: “ En ik heb God gevonden. Ik heb Zijn genade gezien en ervaren. En langzaam is mijn lichaam zich gaan ontspannen. En dat is waarom ik mijzelf heb kunnen en durven confronteren met de waarheid. Niet omdat ik zélf zo sterk ben, maar omdat ik me veilig weet in Zijn handen .” Dat is het kantelpunt in mijn leven geweest. Want daarvoor zag mijn leven er heel anders uit. Misschien niet heel duidelijk zichtbaar aan de buitenkant, maar van binnen is alles hartgrondig veranderd. De energiebron is nu iemand anders dan ikzelf. Niet meer zelf in het centrum staan Ik sta namelijk niet meer zelf in het middelpunt van mijn leven. Nog altijd wel veel te veel, maar toch is het anders nu. Vooral het uitputtende werk om alles uit eigen kracht te willen doen en onder controle te houden, is voorbij. En dat heeft alles te maken met je veilig en geborgen weten. Dat is geen theoretisch idee, maar een lichamelijke realiteit. Het is alsof de storm in je hoofd tot stilstand komt, de altijd opgetrokken schouders mogen zakken en de ademhaling rustiger en dieper wordt. Natuurlijk is er nog steeds lawaai en onrustige beweging in mijn hoofd, maar dat hoort bij het oppervlakkige niveau van het leven van alledag. Op een veel dieper niveau is er echter rust, omdat het fundament onder mijn leven is veranderd. Ik heb nu een bodem waar ik niet meer doorheen zak. Het is die diepe, betrouwbare vorm van veiligheid die de "Verloren Zoon" aantrof toen hij met hangende schouders, verloren en beschaamd, huiswaarts keerde. Want toen hij thuiskwam, bleek zijn vader al op hem te wachten. Thuiskomen De gelijkenis van de Verloren Zoon is een bekende en bijzondere gelijkenis die Jezus zélf vertelt in Lucas 15:11–32 . Het is die vertrouwde geborgenheid die niet zegt: “Z o, daar ben je eindelijk! Heb je mij niet eerst iets te zeggen voordat je naar binnen mag ?” Nee, het is die onvoorwaardelijke liefde en veiligheid die zegt: “ Kom in mijn armen! Je bent al binnen. Altijd al geweest. Je bent mijn geliefde zoon .” En als dat werkelijk tot je doordringt, dan vloeit ineens alle spanning uit je lijf weg. Dan moet je eerst onbedaarlijk huilen, alsof alle verdriet en spanning van jaren ineens loskomt. Die veiligheid! Het is een vorm van vertrouwdheid die je niet kunt benoemen, maar die je in je kern en in al je vezels kunt voelen: “Ik ben thuis. Hier is waar ik hoor te zijn .” Veiligheid brengt rust en ruimte voor de waarheid En pas vanuit dat huis, vanuit die nieuwe veilige identiteit als geliefd kind, kun je naar buiten kijken. Eerst naar jezelf. Dan naar de ander. Want pas vanuit veiligheid kun je de waarheid aan, vooral die over jezelf. (Zie ook deel 9  en deel 10 ) En die veiligheid vinden we niet op deze aarde. De basis van onze fysieke wereld biedt ons een fundering van angst en onzekerheid. Daardoor wordt elke confrontatie met je eigen falen een bedreiging. Een risico. De angst om afgewezen te worden en buiten de groep te vallen. “ Dat mag niet gebeuren, want dat overleef je niet ,” zegt je zenuwstelsel van vóór je bewuste herinnering. Dan voelt het alsof je hele bestaan op het spel staat. “ Want als ik dat fout heb gedaan, wie ben ik dan? Ben ík dan fout ?” Dat is schaamte. En schaamte leidt tot verdedigen , vluchten of verharden . Schaamte leidt tot zelfbescherming. Het script van de wereld Het is precies wat deze wereld ons als script aanreikt: “ Bescherm jezelf. Eis je recht. Zorg dat je wint .” En zo worden al onze relaties een machtsstrijd. Soms subtiel en verborgen, soms openlijk. Wie heeft er gelijk? Wie moet zich verantwoorden? Wie krijgt zijn zin? Dat is hoe ik ook heb geleefd. Net zoals ongeveer iedereen. Een verbijsterend effectieve misleiding, waarbij we ' denken ' ons best te doen en goed voor anderen te zorgen. Terwijl de taal van onze relatie in werkelijkheid vaak is: “ Ik geef, dus ik verdien liefde. Kijk eens wat ik allemaal voor je doe! Als mannen laten we dat graag luidkeels weten aan onze omgeving. Als vrouwen laten we dat liever subtiel voelen aan onze omgeving. Maar de uitkomst is hetzelfde " Geef mij dan nu graag terug, wat IK wil. ” Een haast eeuwige en onmogelijke strijd. Want we bewaken heel angstvallig, dat die orde van 'geven en nemen' in balans blijft. Want o wee, als het niet terugkomt?! Dan ontstaat conflict, diepe teleurstelling of bitterheid. En uiteindelijk verbreken we daardoor steeds opnieuw diverse relaties in de loop van ons leven. Is liefde handel drijven en ruilen? Zo ongeveer, hebben wij mensen relatie. We zijn namelijk gewend dat we voor erkenning en liefde moeten werken, iets moeten laten zien, of iets moeten ruilen. En als je dat tot de kern uitrafelt, kom je tot de conclusie dat het niets met liefde te maken heeft, maar met strijd. Het is een duel waarin we altijd tegenover elkaar staan. “ Ik moet winnen, anders ben ik verloren .” “ Ik moet ruilen, anders… ” Dat staat haaks op de logica van Gods Koninkrijk, zoals Jezus die beschrijft in Johannes 12:25 : “ Wie zijn leven liefheeft, zal het verliezen; en wie zijn leven haat in deze wereld, zal het behouden tot het eeuwige leven. ” Zie hoe duidelijk Jezus hier het onderscheid maakt. Tussen het waarderen van het aardse, fysieke leven en het waarderen van het geestelijke, hemelse leven. Maar laat deze oude tekst nu vandaag actueler zijn dan ooit. Het product in de etalage We leven op dit moment in de tijd in een wereld waarin we voortdurend zoeken naar erkenning van anderen. We worden erop getraind om daar slaafs mee bezig te zijn. Voor bedrijven is het zelfs een commerciële noodzaak geworden. Je online zichtbaarheid is immers afhankelijk gemaakt van ‘ goede reviews ’ die je ontvangt. Mensen houden hun eigen expositie ruimte op social media. We delen wat we eten, waar we naartoe gaan en hoe we eruitzien. Maar we laten ook graag weten wat we vinden van maatschappelijke thema’s, of waar onze spirituele aandacht ligt. Het is een groot etalageraam waarin we onszelf neerzetten en het licht op onszelf schijnen. De zoektocht naar erkenning Het aantal likes of reacties bepaalt vervolgens hoe tevreden we zijn over het bericht, over onszelf eigenlijk. Want als dat uitblijft, beginnen we te twijfelen: “ Wat was er niet goed? Waarom krijgt juist dit bericht zo weinig aandacht ?” Dan proberen we het daarna anders te brengen. We zien ook de extremen toenemen, puur om maar bereik te krijgen. Of we delen bijna automatisch alles wat we doen, uit gewoonte. Ik doe ook mee Ook mijn blog en mijn YouTube kanaal maakte deel uit van dat systeem. Ik maakte video’s over geopolitieke, maatschappelijke onderwerpen, die me soms 100.000 tot 150.000 views op LinkedIn opleverden. En als daardoor nieuwe mensen mij uitnodigden voor een connectie, schreef ik: “ Dankjewel, dat je wilt verbinden. Samen geven we meer licht !” Met een boks-emoticon. En ondertussen dacht ik: " Kijk mij eens. Met mijn mini-account. Ik ben creatief én dwars, en veel mensen zijn het met me eens of ze zien het. " Zo hield ik mezelf voor dat wat ik deed betekenis had. “ We verbinden hier. We laten elkaar zien dat we niet alleen zijn. Dat is bemoediging. ” Want ik hoopte zo mijn theologische teksten meer bereik te geven. “ Daarvoor doe ik het ” verklaarde ik mezelf. Wat natuurlijk niet gebeurde en ook onzin is. Want het verschil in bereik was per bericht gigantisch. In de kern was het vooral zinloos tijdverdrijf. Want die video’s kostten heel veel tijd. En ondertussen gebruikte ik minder tijd voor mijn eigen geestelijke groei en ging mijn aandacht teveel naar de verkeerde negatieve kant. Als je leiding wilt accepteren en controle moet loslaten Maar toen mijn account zonder pardon en zonder toelichting definitief werd beperkt, zonder mogelijkheid tot verweer, voelde ik me gezegend en verlost. Want ik ben een kind van God . Hij heeft mijn ziel geborgen en mij overgeplaatst naar Zijn Koninkrijk toen ik bewust voor Hem koos. Ik heb relatie met Hem. God is in mijn leven ook actief aanwezig en Hij leidt en beschermt me. Dit was een weg in mijn proces en daar ben ik in geholpen. Om te moeten ontdekken dat mijn bezig-zijn met geopolitieke kwaadaardigheid vooral een afleiding was om niet naar mezelf te kijken. Het was immers niets anders dan een nieuwe vorm van erkenning zoeken, omdat ik daarin zo beschadigd was geraakt door wat ik verloren had. Omdat een heel sociaal verleden mij niet meer erkent en mij negeert. Ik ben buitengesloten en uit een sociale kring gezet. En mijn overlevingsinstinct wil weer binnen die muren van erkenning, aandacht en gezien worden. Hechting en afwijzing En dan gaat het daarbij niet eens om de mensen binnen die muren, maar meer om de afwijzing zélf. Dát is wat zo moeilijk te verdragen en te verwerken is. Dat is een lastige strijd die velen met mij zullen herkennen. Afwijzing gaat diep. Dat voelt ook existentieel. Dat is wat deze serie onder andere beschrijft. En dat heeft alles te maken met hechting! Maar hechting met wie dan ? Dat is dan de grote vraag. Met wie ben je werkelijk gehecht? Want als ik eerlijk ben en diep in mijn eigen kern kijk, dan draait het uiteindelijk om mijzelf. Om het beeld van mijzelf. En voor iedereen die er naar kijkt. Want dat beeld moet het liefst mooi en glad zijn. Onaangetast. Als plaatje voor déze wereld. En dat is wat Jezus blootlegt. In een tekst die 2000 jaar oud is. De lelijke waarheid is hopelijk universeel, anders zou ik heel ernstig afwijken. Maar als deze mensen uit mijn verleden, mij nu alsnog willen accepteren en hun vergeving zouden uitspreken, heb ik hen daarna waarschijnlijk niet meer nodig. Dan is het beeld hersteld. Dan is het glad. En dan kan het 'afgesloten' worden. Maar dat is geen veilige hechting, lieve mensen. Dat is de theologische afgoderij. De meest subtiele, en hardnekkige vorm: De aanbidding van het beeld van jezelf! Je leven zo liefhebben dat het niet 'bekrast' mag worden. En jezelf zó beschermen dat je volledig bereid bent tegen jezelf te liegen om het beeld mooier te houden dan het is. De misleiding van zelfliefde Je leven liefhebben op deze aarde betekent vooral: Van jezelf houden! En ook dát is een script van deze wereld : “ Je moet eerst van jezelf leren houden, anders kun je niet van anderen houden. ” Dat klinkt mooi en spiritueel, maar het is pure new age. Hoe doe je dat dan eigenlijk ? Hoe leer je ooit van jezelf houden als je geen idee hebt van het oorspronkelijke kader? Want het is pas vanuit echte veiligheid en geborgenheid dat je kunt zeggen: “ Ik ben geliefd. Ik ben al aanvaard. Dus ik kan geven .” Vanuit die veiligheid hoef je niet meer te werken en te vechten voor het plaatje van je leven en de erkenning daarvoor. Dan ontvang je het leven op deze aarde in dankbaarheid. Dag na dag. En dan kun je het doorgeven. Elke dag opnieuw. Om Gods rust en vrede te laten zien. Van jezelf houden is de grootste misleiding van deze wereld. Maar je leven haten betekent helemáál niet hetzelfde als fanatieke monniken die zichzelf geselen in een klooster. Maar daarover later meer, want de leestijd is om. Wordt vervolgd... #ikbeneenkindvanGod

Een van de meest veelzeggende gebeurtenissen in de Bijbelse geschiedenis is de Grote Oversteek van Jozua en het Joodse volk over de Jordaan. Maar met de kennis van nu blijkt dit verhaal direct over onze tijd te gaan. Onze eigen 21e eeuw ! Het bijzondere verhaal van de Grote Oversteek Na veertig 40 jaar in de woestijn te hebben rondgetrokken is het zover. De belofte gaat in vervulling. Het Beloofde Land ligt voor hen. Mozes is achtergebleven op de berg waar hij het Beloofde Land nog mocht zien en is daar gestorven. Jozua is aangesteld als de nieuwe leider die het Joodse volk naar Kanaän mag leiden. Om hun nieuwe thuisland te bereiken, ligt er nog één obstakel voor hen. De rivier de Jordaan. Maar het is voorjaar. De Bijbel vertelt dat de rivier flink buiten haar oevers is getreden. Dat maakt de rivier onveilig en onbetrouwbaar. Zeker om over te steken met ruim 2 miljoen mensen, kinderen, vee en wagens. Het kamp is opgezet en ligt al drie dagen te wachten tot het water daalt. Maar God zal gaan voorzien in een wonder. Hij vertelt Jozua dat Hij hem als de nieuwe leider zal bevestigen door de rivier droog te leggen. Hij zal een wonder doen, waarmee het volk veilig de oversteek kan maken. Hij vertelt Jozua ook hoe dat zal gaan gebeuren. De Levitische priesters zullen, met de gouden Ark van het Verbond  op hun schouders, het volk voorgaan naar de rivier. Zodra hun voeten het water raken, zal het water teruggedrongen worden en tot stilstand komen bij de stad Adam, naast Sarthan . Het water dat richting de Zoutzee stroomt zal daar worden afgesneden en rivierbodem droogleggen. De priesters met de Ark zullen onbeweeglijk in het midden van de Jordaan blijven staan, terwijl het voltallige Joods volk voorlangs zal trekken. Uit elke stam tilt één man een steen uit de rivier, vanaf de plek waar de priesters staan. Op de oever van het Beloofde Land worden deze twaalf stenen opgericht als gedenkteken. Een monument dat herinnert aan deze grote en bijzondere gebeurtenis. Dat is hoe het zal gaan. Er worden boodschappers door het kampement gestuurd om het volk voor te bereiden. God zal een wonder doen en het volk moet klaar staan om de priesters te volgen als zij met de gouden Ark van het Verbond naar de rivier gaan. En dan volgt er een hele bijzondere opdracht of instructie voor het volk . Ik geef u de tekst zoals die in onze HSV Bijbels staat.   Jozua 3:3-4  " Wanneer u de ark van het verbond van de HEERE, uw God, ziet, en de Levitische priesters [die] hem dragen, moet ú vanaf uw plaats opbreken en hem volgen. " " Er moet echter een afstand zijn tussen u en [de ark] van ongeveer tweeduizend el lengte. U mag er niet dichter bij komen, opdat u de weg zult weten die u moet gaan, want u bent die weg niet eerder gegaan. " Als je dit zo leest lijkt dit op het eerste gezicht er gewoon bij te horen. Een praktische aanwijzing en een organisatorische opdracht voor de Grote Oversteek. Iets dat voor ons nu niet zo heel erg relevant lijkt. Daarbij leest het ook moeilijk en is wat ingewikkeld geformuleerd. En zo sla je deze tekst al heel snel over. Totdat we het complete beeld gaan begrijpen. Want in de diepte schuilt hier een bijzonder krachtige profetische boodschap, die met de kennis van nu verbluffend duidelijk wordt. Adam en Sarthan Allereerst de twee steden die worden genoemd. De rivier wordt teruggedrongen en komt bij Adam en Sarthan tot stilstand. Adam betekent mens. De eerste mens. Sarthan  bestaat uit twee lettergrepen: ṣār / ṣōr   = “smal, moeilijk, belemmering” tan / tān    = “hindernis, belasting, ofwel ook drang” We zouden bijvoorbeeld kunnen kiezen voor ' moeilijke belasting ' of voor ' belemmerende hindernis ' als vertaling. Maar vaak wordt het als ‘moeilijkheden’ vertaald. Het water wordt dus teruggedrongen tot bij "Adam + Moeilijkheden". De Ark en het Kruis De Ark van het Verbond wijst hier vooruit naar Jezus en het kruis. Dit is het beeld van de kruisiging op Golgotha en de wederopstanding van Jezus. De Jordaan staat symbool voor de dood, dat door het kruis wordt terug gedrongen tot helemaal bij de oorsprong. Daar waar de zondeval begon. Dat wil dus zeggen, tot aan Adam en zijn Moeilijkheden . Want door het kruis heeft God een hele nieuwe weg geopend. Een weg die niemand ooit eerder gegaan is. Jezus werd hiermee de verlosser van alle mensen. Zijn offer is direct al het nieuwe begin voor de heidenen. ZIJ ontvangen het levende Woord, het Evangelie van Jezus en de genade van God. Het betekende de overheveling van de heidenen naar Gods Koninkrijk door hun geloof in Jezus Christus. De grote oversteek van de volken van de wereld, die stelselmatig heidenen wordt genoemd. Maar het staat voor de Niet-Joden die geloven in Jezus Christus. Maar het kruis is juist nog NIET het moment van de verlossing voor de Joden! Zij gaan deze nieuwe weg nog niet! Het beeld van de gedenktekens Dat is wat ons met de gedenktekens wordt vertelt over het lot van de volken. De 12 mannen, één uit elke stam tillen een rotsblok uit de Jordaan. Die halen ze uit het midden van de rivier , daar waar de priesters met de Ark staan. Dat wordt een groot gedenkteken op de oever van het Beloofde Land. Maar verrassend genoeg, wordt er ook, bijna terloops, nog één kort vers aan dat hele gebeuren toegevoegd. Het wordt nergens eerder vermeld en ook niet verder toegelicht. Het hele gebeuren krijgt één vers : Jozua 4:9 " Jozua richtte ook twaalf stenen op in het midden van de Jordaan, op de plaats waar de voeten van de priesters hadden gestaan die de ark van het verbond droegen. Ze zijn daar tot op deze dag ." Jozua zélf, richt óók een gedenkteken op. Maar hij doet het andersom. Hij legt de stenen juist in het midden van de rivier op de bodem. Ook daar waar nog steeds de priesters en de Ark staan. Met de kennis van achteraf is alles makkelijk. Maar hoe verbluffend duidelijk het dan ook is. Want deze beide gedenktekens staan voor de heidenen en de Joden . Op de oever van Beloofde land komt het gedenkteken dat voor de heidenen staat. Vóór het kruis hadden zij God niet. En natuurlijk waren de heidenen ook niet één volk. Zij lagen als 'losse stenen' overspoelt door het water van de Jordaan, op de bodem van de rivier. Zij leefden onder de dood! Maar zij zijn verlost door het kruis en zijn dan wél één volk. Verbonden in Jezus . Zij zijn met Jozua (Jezus) binnengegaan in het Beloofde Land ! De groter oversteek fysiek en geestelijk Ná het kruis, hebben de volken van de wereld het levende Evangelie ontvangen en Gods genade leren kennen. Het wordt ook uitgebeeld doordat ze als één gedenkteken op de oever terechtkomen. Christenen of gelovigen. Hun plek wordt direct daarná ingenomen door het gedenkteken van Jozua. Dat is het Joodse volk! Want juist het gedenkteken in de rivier staat voor Israël. Waar nu de heidenen zijn verlost , worden de Joden juist gebonden vanaf het kruis. De Joden kennen het kruis en Jezus niet. Zij kennen Hem en Zijn weg van genade niet. Ze hebben Hem zelfs eigenhandig aan het kruis genageld. Zij ondergaan eerst nog hun vloek. (Deuteronomium 27 en 28) Zoals ze die zelf hebben bevestigd aan de voet van de Berg Gerizim en de Berg Ebal. Mozes gaf hiervoor de opdracht vlak voor zijn sterven en Jozua voert deze uit in Jozua 8. Dat is nadat ze de Jordaan zijn overgestoken. Dat is als ze Jericho hebben ingenomen maar juist bij AI (??) hebben verloren! Dat is een heel ander verhaal, maar het bevestigt Gods juridische zuiverheid en rechtvaardigheid. Zes volledige stammen staan op de Berg Gerizim (de zegen). Zes volledige stammen daar recht tegenover op de Berg Ebal (de vloek). De zegen en de vloek worden nog eens voorgelezen. Dat vertelt hen over de verspreiding over de aarde en het lijden als ze het verbond zullen breken en onvoorstelbare zegen als ze het verbonden zullen houden. Er is geen woord overgeslagen, zegt de Bijbel. Heel het volk bevestigd alles met Amen. Een zuiver mondeling verbond. Maar God kent uiteraard het verloop van de geschiedenis daarna al. En wij in onze tijd weten dat ook. Dat is namelijk wat God al vooraf heeft verteld met de Grote Oversteek, zonder dat de Joden daar later op de berg Gerizim al enig benul van hadden. Het verhaal vertelt ons dat zodra de voetzolen van de priesters aan de overkant op de oever stappen, het water direct terugstroomt. Israël ligt dan onder de vloed. De tijd van de Joden Zij leven nu onder de dood en zijn nog altijd niet uit het water verlost. Zij worden bewaard voor de dag dat óók zij  het Koninkrijk Gods binnen zullen gaan. Weten we dan ook wanneer die tijd  voor de Joden dan komt? Jazeker ! Want óók dát vertelt deze gebeurtenis en het hele verslag ervan in de Bijbel. Dat maakt deze gebeurtenis ook tot zo'n ongelooflijke boodschap. Want het reikt helemaal tot aan vandaag en zegt ons iets over onze eigen 21e eeuw! Met name het verborgen gedenkteken komt hiermee in het volle licht. En dan komen we bij die bijzondere opdracht om 2000 el afstand te houden. En dan komen we komen ook bij de Hebreeuwse grondtekst terecht van Jozua 3:4 Dit is de letterlijke woord voor woord vertaling uit de Hebreeuwse grondtekst: Echter tussenruimte zal zijn ' tussen jullie ' en ' tussen hem ' Ongeveer 2000 el in de maat jullie zullen niet naderen tot hem opdat jullie zullen weten de weg die jullie op hem zullen gaan want niet jullie doortrokken op die weg sinds gisteren; eergisteren. Het woord 'tussen' slaat hier ook meer op de Ark, (op hem) dan op de afstand (de tussenruimte) van 2000 el. Het is niet twee keer hetzelfde woord. Het wordt daarom dan ook verschillend vertaald als " tussen hem " en " tussen jullie " maar er staat ook vaker ' hem ' als ' de Ark ' Er wordt dus een typisch mannelijke woordvorm gebruikt. Laten we vooral hier de context niet vergeten. Geen énkele Jood, vertaler of kopiïst ooit, die in de eeuwen vóór Christus leefde, kende de context van de kruisiging. De Rabbijnse Traditie heeft het concept van de kruisiging al helemaal niet begrepen. Dus die hebben, ook in de latere MT, hier niets in aangepast. De MT verschilt hier inhoudelijk ook nagenoeg niet van de LXX en de SP. Maar het ontbreken van de context maakt ook dat niemand (toen) deze tekst kon verduidelijken. Want alleen Hem met een Hoofdletter had al bijzonder goed geholpen met ‘een’ interpretatie, nietwaar? Maar dat was gewoon ook nog niet de bedoeling. Het bepaalde dat de vertaling vaag en onduidelijk bleef. Het was voor de toekomst. Voor nu ! Want zij hadden die context niet, maar wij hebben die context wel!   Waarom die afstand van 2000 el tussen het volk en de Ark? Er is immers vanaf het kruis een hele grote afstand tussen Joden en de Ark, hun Messias. Terwijl de heidenen eerst de nieuwe weg mochten betreden. Het Joodse volk moest achterblijven. Zij zouden die nieuwe weg nog niet kennen. Tijdelijk! Want door God is de maat vastgesteld. Dat is tweeduizend el oftewel tweeduizend jaar ! Zij hebben 2000 el afstand van de Ark . Zij hebben 2000 el afstand van Hem! Maar daarná zal óók Israël die nieuwe weg te zien krijgen en alsnog het beloofde land binnengaan. “ De weg die zij nog nooit eerder zijn gegaan ” zoals in het kamp al werd gezegd. God heeft duidelijk gemaakt dat hij hen niet zal vergeten, wát ze ook hebben gedaan. Israël is Zijn oogappel. Het gedenkteken in de rivier blijft niet voor altijd overspoeld. Op Gods tijd zal het weer zichtbaar worden. En dan, dan zal óók Israël erkennen dat de Ark, het kruis en het offer van Jezus, de weg heeft geopend. Maar helaas niet zoals op de manier zoals zij hebben gedacht. De Joden zullen ontdekken dat ze 2000 jaar kennis van de Nieuwe Weg volledig hebben gemist. " Zij zullen Hem zien wie zij hebben doorstoken " zegt Zacharia. Zacharia 12:10 " En Ik zal de Geest van genade en van smekingen uitstorten over het huis van David en over de inwoners van Jeruzalem; en zij zullen op Mij zien, die zij doorstoken hebben, en zij zullen over Hem rouw bedrijven zoals men rouwt over (het verlies van) een enig kind ." De verlossing van de Joden is het einde van het Boek Deze profetische boodschap reikt dus heel ver. Want de korte toevoeging dat het gedenkteken in de Jordaan er zal zijn tot op deze dag , is immers ook ongeveer het einde van de Bijbel . Want het moment dat Zacharia hier beschrijft is precies hetzelfde moment als die in het visioen, dat door Johannes wordt opgeschreven in Openbaring. Het allerlaatste boek ! Openbaring 1:7 " Zie, Hij komt met de wolken, en elk oog zal Hem zien, ook zij die Hem doorstoken hebben. En alle stammen van de aarde zullen rouw over Hem bedrijven. Ja, amen. " Hij komt met de wolken, staat er. Dat is dus het moment dat Jezus Christus wél zegevierend als de Koning van Hemel en Aarde zal terugkomen. Precies de manier waarop de Joden hun eigen Messias verwachten. Zij hebben altijd gedacht dat zij hun Messias zo zouden gaan ontmoeten. Voor ons als Christenen is dat het moment dat wij de ' Wederkomst ' noemen of zoals het Engels nog duidelijker zegt: the ' Second Coming ' Voor de Joden zal dat echter de onwezenlijk gruwelijke ontdekking zijn, dat Hij dezelfde is als wie zij 2000 jaar eerder al zelf aan het kruis hebben genageld en hebben doorstoken. Eerst een Grote Verdrukking En die ontdekking voor de Joden zal plaatsvinden in een ongekend woeste, turbulente periode op de wereld. Dat is wat de Grote Verdrukking wordt genoemd. En die periode eindigt voor de Joden pas als Jezus zegevierend terugkomt naar de Aarde . Maar daar zal eerst een ongekend afschuwelijke periode aan vooraf gaan. Jezus zelf zegt daarover in Mattheüs 24:21–22 “ Want dan zal er een grote verdrukking zijn, zoals er niet geweest is vanaf het begin van de wereld tot nu toe, en ook nooit meer zal zijn. En als die dagen niet ingekort werden, zou geen vlees behouden worden; maar omwille van de uitverkorenen zullen die dagen ingekort worden. ” Het zal een tijd zijn die de heidenen, de 'gelovigen', als het ‘lichaam van Jezus’ niet fysiek zullen meemaken. Zij zijn dan al niet meer op deze wereld, omdat zij dan al zijn opgehaald. Dat moment zal vóór de Grote Verdrukking zal plaatsvinden en wat in de Christelijke wereld als ' de opname ' bekend staat. De Grote Verdrukking is voor de Joden en zij die hebben ervoor hebben gekozen om niet te geloven. Een volkomen onverwacht moment voor wie niet weten. Want niemand kent noch de dag, noch het uur, zegt de Schrift. Niet van Zijn wederkomst en niet van de opname. Dat is wat ik met de titel van deze serie wilde proberen te zeggen. De wereld verdrinkt opnieuw. Omdat over de tijd van het einde wordt gezegd: " Het zal zijn als in de dagen voor Noach " Wie niet wilde weten, werd overrompeld. Voor wie Hem kent is alleen de dag en het uur onbekend Maar de kennis zal toenemen, meldde ik hier al vaker en Jezus zegt ons dat " Als de takken en de bladeren van de vijgenboom zacht worden weet je dat de zomer nadert " Dan weet je welk seizoen het is, nietwaar? En deze Grote Oversteek verteld ons wanneer het seizoen daar is en dat de zomer nadert. Als Jezus in 30 n.Chr. stierf en weer opstond, wijst tweeduizend el symbolisch op tweeduizend jaar later. Dat is dus rond 2030. Opmerkelijk genoeg is juist dat jaar ook door wereldmachten tot doel gesteld (denk aan Agenda 2030 van de VN). De tijdlijnen van de Hemelse machten vallen samen. Waar God Zijn Koninkrijk voorbereidt, bereidt de wereld van het kwaad zich voor op het tegenbeeld. Van een nieuwe wereld onder de controle van haar orde. Zien we nu niet een explosie van ontwikkelingen, die het einde van een tijdperk dichtbij brengen? Als het gaat over 'de tekenen' van het einde, dan gaat dat éérst over het herstel van Israël (de vijgenboom) vervolgens de wereld die optrekt tegen Israël, dán de Grote Verdrukking en tot slot de komst van de Mensenzoon, om als Koning over de aarde te regeren en het kwaad zal binden. Het laatste geslacht Jezus zegt hierover in Mattheüs 24:34  " Voorwaar, Ik zeg u: dit geslacht zal geenszins voorbijgaan, totdat al deze dingen gebeurd zijn. " Jezus zegt hier dat het geslacht dat deze tekenen zal zien , óók de voltooiing ervan zal meemaken . Een bevestiging dat dit in een relatief kort tijdsbestek plaatsvind. En dan is is dit wat over de leeftijd van 'een geslacht' wordt gezegd: Psalm 90:10 : " De dagen van onze jaren zijn zeventig jaar, en, als wij sterk zijn, tachtig jaar. " Zoals de eerste komst van Jezus naadloos  door de voorjaarsfeesten zijn vervult, zal de tweede komst van Jezus worden vervult met de najaarsfeesten. En in het najaar van 2027 is het moment dat de nieuwe Staat Israël 79,5 jaa r oud is. Ik heb de wijsheid niet in pacht, lieve mensen. Echt niet! Als God wil dat het nog 1000 jaar duurt, dan is dat zo. En dan leef ik in hoopvolle verwachting net zolang als tot mijn eigen einde, om dan zelf de grote oversteek te maken. Maar wat mij betreft zijn de tekenen voor nu duidelijk genoeg en wil ik wel graag voorbereid zijn en mij kleden met hoop en verwachting. Dat is niet om in hysterie te stoppen met mijn leven en mijn baan op te geven omdat 'het einde van de wereld' nabij is. Maar door gewoon te doen wat Mijn Hemelse vader mij heeft geadviseerd over hoe ik kan en mag leven. En dat is door met mijn hoofd omhoog gericht te leven, daar waar het voorbeeld van liefde en waarheid vandaan komt. En met dat voorbeeld het leven en mensen om mij heen, te bezien met Zijn ogen van liefde, genade en vergeving. En door Hem te respecteren door de talenten en eigenschappen die Hij typisch aan mij heeft toebedacht, te gebruiken en ten dienste te stellen aan mijn omgeving. In mijn werk, in mijn gemeenschap, in mijn sociale leven en in mijn dierbare kring. Ik probeer Zijn stem te verstaan en naar Hem te luisteren. En als die stem aangeeft dat het voor mij geen geschiedenis of schrijven meer moet zijn, dan leg ik dat direct terzijde. Maar vooralsnog neem ik u nog graag mee naar het slot van deze serie. De laatste verbindingen in deel 20 #ikbeneenkindvanGod

Op dit punt in de serie is het wellicht goed om mijn eigen persoonlijke reis en ervaring te delen. Om het als levend voorbeeld te gebruiken. Want de waarheid gebiedt me te zeggen dat ik heel veel meer invloed heb gehad in de breuk van mijn eigen relatie en in mijn eigen scheiding, dan ik zelf had kunnen bedenken. Dat komt door de manier waarop wij mensen met waarheid omgaan. En dat is waar dit artikel over gaat. Want, door mijn reis in geloof zijn er vele momenten geweest van reflectie en ontdekkingen over mijzelf, die bijzonder pijnlijk en verdrietig waren. Het bleek dat ik mijzelf helemáál niet zo goed kende als ik dacht. En ik kan u vertellen dat dit best heel moeilijk te verteren is. De pijn van waarheid Want niemand is bewust bezig om zijn relaties te beschadigen. Maar dan begin je te zien en te beseffen welke schade je hebt aangericht en hoe definitief dat is. Dat is akelig pijnlijk, want ik kan het niet meer ongedaan maken. Toch is de waarheid beter te verkiezen boven de werkelijkheid zoals ik die kende. Want als ik daarin was blijven steken, dan zou ik er nu waarschijnlijk niet meer zijn geweest. Ik zou namelijk met grote waarschijnlijkheid de relatie met mijn kinderen dan eerder verder hebben verslechterd en stukgemaakt, dan dat ik het verbeterd zou hebben, zoals dat nu het geval is. En dat zou onverdraaglijk zijn geweest. In de uitzichtloze toestand waarin ik toen al zat, zou ik een stap naar de vergetelheid dan waarschijnlijk niet hebben kunnen tegenhouden. Uit schaamte en onmacht. Niet dat het dan gebeurd zou zijn omdat ik het allemaal zo bedoeld en gepland had. Juist niet! Maar omdat je dénkt dat je doet wat je moet doen. Dat je het zo goed doet en het anders niet eerlijk en niet rechtvaardig is. Omdat je niet beter weet en omdat je overtuigingen vals en verkeerd zijn. En dan was het gelukt en zou dit cirkeltje van vernietiging rond zijn geweest. Dat is precies wat de leugen in onze wereld veroorzaakt . Ik ga je hier nu vertellen hoe belangrijk hierin de veilige hechting is. Die veilige hechting die je, als kind zonder taal, éérst in je ziel en in je zenuwstelsel schrijft. Omdat veiligheid en overleven bóven denken en boven waarheid staan. De waarheid is namelijk: Dat we de waarheid pas aankunnen en kunnen verdragen, als we veilig zijn! Als we ons veilig voelen! ALLES heeft namelijk te maken met “De Oorsprong van álle Relatie” want deze serie heeft werkelijk het diepste fundament van álles waarover ik zou kunnen schrijven. Dat gaat u hopelijk duidelijk worden als u deze serie verder volgt. Hoe onze aardse waarheid ontstaat De waarheid wordt in 'deze' wereld het eerst geschreven door het gevoel dat tot overleving leidt. Als kind, dat nog niet kan denken, leer je helemaal niet wat waarheid is. In de hechting van een kind bestáát waarheid en denken immers niet. Daar is voelen en overleven de allereerste urgentie. Je leert daarmee in je lichaam te verankeren wat veilig  is en tot overleving  leidt. Onze biologie is dus in de kern gericht op overleven. Wie van u heeft de tijd om rustig na te denken in een acute crisis? Als u een brand ontdekt, met uw auto in een slip terechtkomt of als iemand u aanvalt. NIEMAND kan dat! Sterker nog, je lichaam reageert al vóórdat je in staat bent om te bedenken wat je zou moeten doen. Wij leven nu in een wereld die, voor ons allemaal, is gevuld met onveiligheid en beangstigende onrust. Dat zult u niet kunnen ontkennen. Het is bedreigend en overweldigend groot. En daar horen onwillekeurig de allereerste lichaamsreacties bij die je primair hebt aangeleerd. In die rol blijven ze ook actief. Net zolang totdat ze overschreven worden. En dat kan als je in je lichaam en je zenuwstelsel hebt leren ontspannen. Bijvoorbeeld door de nieuwe ervaring van een langdurige veilige relatie. Zolang dat er niet is, of is geweest, staat je overlevingsmodus op actief. En dat is voor iedereen anders. Aangeleerde mechanismen om onveiligheid op te lossen Dan kan jouw volwassen waarheid zijn geworden, om: Stil te zijn en je niet laten horen . Dan wordt de boosheid in ieder geval niet op jou gericht en wordt het vanzelf wel weer veilig. Heel erg goed je best te doen . We laten de sfeer niet escaleren, en vegen oneffenheden gauw weg. Dat houdt het veilig. Er om te lachen en komisch worden . We houden het luchtig en lachen de bedrukkende ernst weg en dan wordt het hopelijk vanzelf wel weer veilig. Hard te schreeuwen en sterk te overdrijven . Want pas dan wordt je gehoord en krijg je wat je wilt en dan is het daarna weer veilig. Geweld te gebruiken. Dan heb je geleerd, het is hij of ik. En dan is het daarna weer veilig en onder controle. Je verstand uit te zetten . Je denkt en doet wat de grote massa denkt en doet en dat is voor jouw gevoel het meest veilig. Je gevoel uit te schakelen en je lichaam maar te laten gebruiken . Dan is het sneller achter de rug en daarna weer even veilig. Dat is blijkbaar wie je bent en wat bij je past, want zo los jij onveiligheid en onrust op. Voor jou persoonlijk is het de meest veilige reactie die in je lichaam geschreven staat gebaseerd op je eigen ervaringen. Dat is het meest vertrouwde mechanisme als het lastig wordt. En dat is zowel de natuurlijke reactie in de brede omgeving van de maatschappij, als in eigen kring. Die reactie is er in ieder geval vóór het denken en vóór de waarheid. Want om te voorkomen dat je in die situatie terechtkomt, zetten we vooraf eerst nog de milde vormen in: v ermijden, ontkennen, verdedigen, liegen, bedriegen, verraden, misleiden of manipuleren. En pas daarna, de bekende hoofdgroep van de acute stressreacties; Vechten , Vluchten en Bevriezen . Zo lieg je al, voordat je hebt bedacht dat je moet liegen. Zo wijs je al naar iemand anders, voordat je hierover hebt nagedacht. Zo heb je al geschreeuwd, voordat je de gevolgen ervan hebt overzien. Dat gebeurt niet bewust en is niet omdat je een ander pijn of verdriet wilt doen of hulpeloos achter te laten. Maar als het dan weer wat rustiger en veiliger lijkt, volgt Schuld en Schaamte . Schuld en Schaamte zijn niet hetzelfde Dat zijn geen handelingen, dat zijn innerlijke reflecties op je gedrag. Het lijkt wel bij elkaar te horen. Maar schuld heeft een hele andere uitwerking dan schaamte. Ze zijn in de kern totaal verschillend . Schuld: Gaat over een reflectie op je gedrag en je handelingen . Schaamte: Gaat over een reflectie op jouw identiteit , wie je bént dus. Schuld zegt: “ Ik heb iets verkeerd gedaan ” Schaamte zegt: “ Er is iets verkeerd aan mij .” Schuld hoort bij herstel! Omdat schuld verbonden is aan een handeling, kun je dat herstellen. Het heeft een consequentie, maar leert je verantwoordelijkheid. Verbetering is mogelijk omdat je kunt groeien. Schuld kan dus naar herstel geleid worden en schuld kan worden opgelost. Schuld is een teken dat het hart leeft en iemand nog verbonden wil blijven met de waarheid en de relatie. Want iemand die schuld erkent zegt: “ Het spijt me .” “ Ik had het anders moeten doen .” “ Ik wil het goedmaken .” Bij schuld is een straf, of beter gezegd: correctie, over het algemeen functioneel. Schaamte hoort bij overleving! Schaamte kun je niet straffen, dan wordt het alleen maar groter. Schaamte kan ook niet gecorrigeerd worden. Het kan alleen worden bevestigd  of... genezen . Schaamte zegt: “ Ik bén fout. ” “ Ik hoor niet bij jullie .” “ Als je me écht ziet, verlaat je me .” “I k kan mijzelf niet verdragen .” Schaamte gaat niet over gedrag, maar over 'zijn'. Schaamte gaat over identiteit. Dus schaamte raakt de kern en voelt daarom als levensgevaar. Daarom zoekt schaamte altijd bedekking en verdediging. Reacties als: “ Wat is er mis met jou ?” “ Kun je nou nooit gewoon normaal doen ?” “ Je stelt me teleur .” activeren juist de overlevingsmodus. Afwijzing activeert de overlevingsmodus! Want afwijzing is immers biologisch gezien dodelijk. Verstoten worden betekent niet meer beschermt zijn en niet meer gevoed worden. Dat voelt voor een kind, dat nog niet denkt, als fysieke pijn. Het raakt de ziel en niet het gedrag. En dan wordt ook de primitieve reactie actief. Dan sluit iemand zich af, trekt een emotionele muur op of gaat in verzet. Wordt boos en gaat in de aanval of, iemand verliest zichzelf, voelt zelfverachting, wordt depressief of sluit het gevoel af. (Dissociatie) Want afwijzing staat gelijk aan onveiligheid in de meest existentiële vorm. En dat zit in ons allemaal verankerd. Dat is waarom we de waarheid verbergen ! Omdat we bang zijn wat die over ons zal zeggen en dat we daarom verstoten zullen worden. In een onveilige wereld, is daarom de waarheid niet meer van belang. Die doet er niet toe. De waarheid wordt gemakkelijk ingeruild voor iets wat meer comfort brengt en rust geeft. Dan ontstaat letterlijk een vastklampen aan het idee van bescherming. Zoals de aapjes van Harlow aan de stoffen moeder, weet u nog? Angst is de taal van machtssystemen. Die stuurt naar controle omdat mensen dan voorspelbaar zijn. Want wat in turbulente tijden veilig voelt is je conformeren aan het idee van de grote massa, jezelf verliezen in een ideologie, of om je te voegen naar de bekende macht. Zoals het maatschappelijke bestuurlijke systeem. Je kunnen identificeren met anderen wordt dan de schuilplaats. En wie dat als schuilplaats vindt, stopt met zelf nadenken. “Als je maar niet wordt afgewezen.” Schuld vraagt dus om leiding, want schuld kun je confronteren. Schaamte vraagt dus om liefde, want schaamte moet je omkeren. Het zuiverende herstel van GOD En dan is daar God. Onze schepper. Onze bron en kern van veiligheid, bescherming en vertrouwen, met wie wij, als mensheid de verbinding hebben verloren. Het is de allereerste kennismaking geweest met een existentiële bedreiging, toen God de Hof van Eden sloot en Adam met Eva, in het grote onbekende stapte. Straf is niet alleen effectief bij schuld; het is ook rechtvaardig. Want schuld gaat over gedrag. En dat kun je corrigeren of begrenzen. Er is hier verantwoordelijkheid te leren. Maar er was ook de consequentie van hun keuze. Die was wel voor eigen rekening. En dat was het eten van de vrucht uit de boom van kennis van Goed en Kwaad. De consequentie van de keuze Zij kozen voor de kennis van Goed en Kwaad. Goed kenden zij al, maar het kwaad was onbekend gebied. Daar waar Satan over de wereld buiten de Hof regeerde. En daar hebben ze moeten leren overleven, volgens de wetten van het recht van de sterkste, in de wereld van de vader van de leugen. En wat nodig was om te overleven, in die wereld van onveiligheid, wantrouwen, misleiding, manipulatie en geweld, is als lichamelijke reactie in het zenuwstelsel van hun DNA gebrand en is via hen, als onze oer-voorouders, doorgegeven aan ons allemaal. Maar zij hebben ook de veiligheid, de liefde en het vertrouwen gekend. Ook die kennen we in onze ziel. Daarom sindsdien zijn wij, precies zoals toen Adam en Eva, op zoek. Op zoek met een onbedwingbare hunkering, om terug te willen naar die verbinding met liefde en veiligheid, die zij in alle zuivere schoonheid hadden gekend. De connectie die toen is doorgesneden en die ze kwijtgeraakt zijn. GOD spreekt de taal van hechting Troost, hechting en emotionele bescherming. Liefde vóór oordeel. En dan is daar God, onze Vader. De Vader in de gelijkenis van 'de verloren zoon'. De vader die in de Hof is achtergebleven toen Zijn kind vertrok. De gelijkenis die ons duidelijk maakt dat Hij ons oneindig liefheeft, ongeacht hoe ons gedrag is geweest. Hij is niet veranderd, wij zijn veranderd. God wacht daar nog altijd op ons. Om ons in de armen te sluiten als wij terugkomen. Hij wil zich laten vinden als wij Hem weer gaan zoeken. Omdat we dan bij Hem terugkomen uit vrije wil . Omdat we dan zelf een keuze hebben gemaakt tussen goed of kwaad. God vraagt ons: Waar bén je ? Precies zoals Hij dat vroeg in de Hof, toen Adam en Eva zich voor Hem wilden verstoppen. Omdat zij zich schaamden voor hun naaktheid. Waar deze wereld, haar leugen en haar religie zegt: " Verander, doe je best. Dan mag je erbij horen " Daar zegt God: " Je hoort al bij mij en als je dat beseft zul je veranderen en ben je veilig " Jezus was niet de Rabbi die tegen zijn discipelen zei: " Leer eerst alles uit je hoofd, dan zal ik je daarna streng overhoren " Jezus zei: " Kom, volg Mij. Ik ben de weg, de waarheid en het leven. " En God spreekt, als een vader, zuivere hechtingstaal: " Ik ben nog altijd hier. Ik zal je nooit verlaten. Ik heb je lief! “ Want Hij heeft niet onze identiteit gestraft, maar ons zelfs zodanig liefgehad dat Hij een voor ons onmogelijke schuld, zélf heeft ingelost. Om zo genade te kunnen geven. Alleen genade zegt: Je bent gezien, je bent geliefd en je bent nu vergeven . Je bent VEILIG. Nu pas... kun je ook de waarheid aan en kun je deze waarheid ook dragen. En ik heb God gevonden. Ik heb Zijn genade gezien en ervaren. En langzaam is mijn lichaam zich gaan ontspannen. En dat is waarom ik mijzelf heb kunnen en durven confronteren met de waarheid. Niet omdat ik zelf zo sterk ben, maar omdat ik me veilig weet in Zijn handen. #IkbeneenkindvanGod

Als onmacht in het lichaam wordt weggeschreven, is het nog niet vanzelf opgelost! Als we terugkijken in de serie, dan zien we dat er vooral heel veel verdriet en pijn ontstaat door een gebrek aan kennis, inzicht en wijsheid over 'de oorsprong van alle relatie'. In de relatie tussen ouders en hun kinderen, die tussen vader en moeder en tussen man en vrouw. En dat is natuurlijk een doorlopende cyclus. Je bent éérst kind. Daar begin je. En dan, zónder dat jij hebt gekozen wie jouw ouders zijn en wat hun achtergrond en voorgeschiedenis is, is dat wel wat jou zal vormen als volwassene. En als jij vijf jaar oud bent en jouw ouders ervoor kiezen om hun relatie te verbreken en uit elkaar te gaan, is jouw toekomst daarmee al getekend en ingekleurd. Ervaringen vóór de herinnering De meeste herinneringen beginnen rond ons vierde jaar. Maar alles wat daarvoor gebeurt, wordt wel dégelijk opgeslagen. En wel in je eigen zenuwstelsel. Die ervaringen worden namelijk opgeslagen als een lichamelijke reactie. Hechting ontstaat al lang voordat er bewuste herinneringen ontstaan. En dat geldt dus ook voor ' onveilige ' hechting. Een zuigeling en een peuter kind leert immers nog niet door taal, maar door lichamelijke ervaring. Een klein kind begrijpt nog niets van het concept liefde, trouw of verbinding. De volgorde is feitelijk dat een kind eerst voelt in het lichaam , dan volgt het leren in de ziel  en daarna, veel later pas begint het begrijpen in de geest . Het ziet beide ouders niet als 'zijn geliefden' want een kind heeft geen woorden om zoiets te kunnen denken. Voor een baby en een peuter is 'een ouder' in eerste instantie de bron van voedsel, warmte, troost en bescherming. Het is overleving! Want zonder een ouder of verzorger is een kind immers ten dode opgeschreven. Een ongeboren kind kent alleen nog maar de hartslag en de stem van de moeder. De pasgeboren baby herkent de stem van moeder, het bekende ritme van de hartslag en de geur. Dat geeft een eerste gevoel van: " Dit is vertrouwd " Dat is geen gedachte, maar een lichaamsherinnering. Door de herhaling van de stem, de toon, de aanraking en het ritme van de ademhaling en de geur, leert het kind van een terugkerend patroon. Maar dat is geen bewustzijn en geen liefde. Het is wat het zenuwstelsel zegt: " Deze persoon is veiligheid, voeding en warmte ". Pure tevredenheid Liefde begint als een biologische veiligheid Een kind denkt niet: " Zij houdt van mij " maar het voelt: " Mijn lichaam komt tot rust in jouw aanwezigheid " En dan leert het vervolgens ook wat de reactie van de ouder is op ongemak, honger, huilen en de behoefte aan nabijheid. >> Als ik iets nodig heb > deze persoon komt > ik overleef >> het is goed >> Dat is eigenlijk de vroege hechting in de meest pure vorm. En zo registreert het kind ook een verhoogde of versnelde hartslag, een andere toon of een ander geluid. Het leert spanning te voelen en ervaart ook verschillen in hoe het wordt aangeraakt of vastgehouden. Het kind herkent daarmee patronen vanuit 'biologische reacties'. Zo leert het kind bijvoorbeeld ook dat spieren verkrampen bij afwijzing, dat de hartslag versnelt bij boosheid of angst. Het schrikt van onbekende en harde geluiden. Tot aan het vierde jaar is liefde voor een kind nog geen begrip, maar een ervaring. En zo kan er ook heel goed 'jaloezie' ontstaan op een nieuw broertje of zusje. Dat is niet heel bewust, want het heeft natuurlijk nog helemaal geen woorden om te denken: " Mijn ouders houden ook van mij, maar de baby heeft nu meer zorg nodig " Het gaat veel dieper dan dat. Jaloezie als bestaansangst Als er een baby bij komt die veel aanwezigheid, troost en aanraking krijgt, voelt dat als een onbekende bedreiging en een gevaar. Het kind denkt dan niet: " Ik krijg minder aandacht " maar het ervaart nu in de eigen kern " mijn plek is niet zeker " Dat is geen symbolische reactie, maar een kind voelt dit existentieel; " Mijn bestaan staat hier op het spel " Dan zien ouders hun oudere kinderen terugvallen in gedrag. Weer in de luiers plassen, gaan praten als een peuter, meer huilen of boosheid laten zien naar de baby of de ouders. Dat is geen manipulatie, maar een kind dat manieren zoekt om die plek terug te krijgen. Terug naar die fase waarin aandacht vanzelfsprekend was. Een opmerking als " Hou toch eens op, jij bent toch al groot ?" of erger nog, als het tot boosheid en bestraffen komt, zijn de typische tegenstrijdigheden die door het lichaam in de kinderziel opgeslagen worden. " Ik heb nabijheid en aanraking nodig, maar dat is verkeerd. Ze doen boos " Oftewel; " Wat ik voel mag er niet zijn, het klopt niet met de reactie." Dat is geen gedachte, maar functionele waarneming. En zo ontstaat heel gemakkelijk 'aangepast' en 'aangeleerd' gedrag. Dat kan natuurlijk ook heel goed en gezond zijn. Dat het kind gedrag wordt aangeleerd zoals het ook bedoeld is. Maar... dat kan ook heel goed een valse en beschadigde identiteit vormen. Een kind heeft zelf nog geen referentiekader van goed of kwaad. Alle ervaringen worden in het lichaam opgeslagen met de herinnering van het samenknijpen van spieren, een versnelde ademhaling, onrust die voelt als fysieke pijn, door de diepe angst om verlaten te worden. De biologie kiest éérst voor overleven Het is belangrijk om op dit punt te melden dat een klein kind, biologisch gezien, ALTIJD kiest voor de ouder. Dat is wat de aapjes van Harlow hebben aangetoond. Die klampten zich aan de ouder vast. Dit is tégen het eigen gevoel in als het pijn doet, maar dat is dan een natuurlijke selectie tot overleving. Het kind overleeft niet zonder ouder-verzorger. Dat is niet wat een kind dénkt , dat is wat het zenuwstelsel van het kind als waarneembare waarheid ervaart. Als je ouders dus uit elkaar gingen toen jij vijf jaar oud was, zijn er wellicht al veel eerder lichamelijke reacties in jouw lijf geschreven. Zenuwtaal die gebaseerd is op de ruzies en de spanningen in de jaren die daaraan vooraf zijn gegaan. En zo kan het zijn dat jij jaren later op de basisschool paniekaanvallen krijgt, agressie vertoont of je verstopt , waar niemand de oorzaak van kan vinden. Natuurlijk zijn er ook paniekreacties en angstige gevoelens mogelijk die wél een latere oorzaak hebben. Zoals de ervaring met een ongeluk, verlies, vernedering, verdriet, ziekte, pijn, misbruik, gevaar of geweld bijvoorbeeld. Maar die zijn dan gemakkelijker te herleiden. Niet makkelijker om op te lossen, overigens. Want het lichaam reageert nu eenmaal sneller dan dat het kan denken, maar het is wel beter te begrijpen. En dan... moet het lichaam leren, wat het hoofd al wel weet. HET GOEDE NIEUWS Het goede nieuws is dat óók onveilige hechting in de kindertijd, in het lichaam 'overschreven' kan worden. Bijvoorbeeld door een liefdevolle, betrouwbare relatie te vinden als volwassene. Het herstel kan een lang proces zijn, maar is mogelijk als je een relatie vindt die: blijft, ook als het even lastig is niet schrikt van kwetsbaarheid dichtbij blijft zonder te overweldigen je aanraakt zonder direct meer te willen grenzen stelt, zonder je te verlaten liefde geeft, zonder voorwaarden of verwachtingen Dan gebeurt er iets op een heel diep niveau in het zenuwstelsel, op zielsniveau: Dit keer is het anders Ik ben veilig bij jou Ik mag mezelf zijn en word niet verlaten Oude patronen van angst, terugtrekking en controle willen houden, ontspannen langzaam en maken ruimte voor rust, vertrouwen en verbinding. Het lichaam leert dan opnieuw . En de grote wonderlijkheid is; De innerlijke reacties veranderen al vóórdat je zelf begrijpt dat ze veranderd zijn . Dat is de bijzondere kracht van ervaringen. Die staan bóven de uitleg. Dit is hele belangrijke kennis! Het is belangrijke kennis voor een man om zijn vrouw te dragen, te beschermen en zonder eigenbelang lief te hebben. En het is ook belangrijke kennis om je kind veiliger te kunnen laten hechten tot een veel stabielere volwassene. Want heel veel dingen zijn niet aan te leren met woorden. Die leer je alleen door het te beleven. Je kunt iemand niet uitleggen wat liefde, vertrouwen of veiligheid betekent, zolang het lichaam nog nooit heeft ervaren dat het 'veilig is' om te ontspannen. En zolang het lichaam dat niet heeft ervaren, blijft het verstand machteloos . Het hoofd begrijpt, maar het lichaam gelooft het niet. " Ik weet dan hij van me houdt, maar ik voel het niet " " Ik snap dat ik veilig ben, maar mijn lichaam blijft gespannen " Dat is het verschil tussen geloven en begrijpen . Je verstand kan worden overtuigd met uitleg, maar je lichaam en haar zenuwstelsel worden genezen door ervaring. Als een kind bang is in het donker, kun je dat heel rationeel verklaren: " Er is niets gevaarlijks, er zijn geen monsters ". Maar dat verandert niets in het lichaam van het kind. Pas als je als ouder of volwassene het kind vasthoudt, met ze meeloopt of het licht aandoet en dat ook steeds herhaalt , pas dán leert het zenuwstelsel: Er gebeurt niets. Ik ben niet alleen. Het is veilig. En pas dan dooft vanzelf de angst. Dat is door ervaring ! De diepere laag Maar er is ook nog een veel diepere laag als die ervaring wordt uitgebreid. Met God als je bron van liefde, vertrouwen, bescherming en veiligheid. Want hoe liefdevol een mens ook kan zijn, het leven van een mens is eindig. Je kunt ze nu eenmaal meer niet vasthouden als ze zijn overleden. God is onveranderlijk en onvoorwaardelijk. Nooit grillig en altijd aanwezig. Hij is volmaakt in trouw en Zijn liefde is eeuwig. En wie dat niet alleen denkt, maar ook innerlijk voelt, die ervaart rust in de ziel. Of zoals Paulus ons vertelt in Filippenzen 4:7 " de vrede van God die alle verstand te boven gaat " Het gebrek aan hechting in je ziel kan zich ook voordoen in de relatie met God. Je kunt een hoofd vol Bijbelteksten hebben, maar als je ziel, of je zenuwstelsel, ze niet lichamelijk heeft verankert, kan de stem van de angst groter blijven dan de stem van de waarheid. Maar wanneer iemand God ervaart  als: aanwezig dragend zacht betrouwbaar dichtbij Dan is geloven niet langer een concept, maar een werkelijkheid! In lichaam, ziel én geest. Wie weet en van binnen kan voelen “ Ik ben door God gekend, geliefd en zal nooit worden verlaten ” die heeft een basis die nog veel dieper gaat dan die van de menselijke hechting. Dat is wat David zo krachtig zegt in de bekende Psalm 23 (hier vertaald vanuit de LXX) 1 De Heer weidt mij, en niets zal mij ontbreken. 2 Naar een plaats van groenigheid, daar heeft Hij mij doen wonen; op water van rust heeft Hij mij verzorgd. 3 Mijn ziel heeft Hij teruggebracht . Hij heeft mij geleid op paden van gerechtigheid omwille van Zijn naam. 4 Want al ging ik ook in het midden van de schaduw van de dood, ik zal geen kwaad vrezen, want U bent met mij. Uw stok en uw staf, zij hebben mij vertroost. U ziet alle psychologische waarheden hier oplichten; Veiligheid, voeding, verzorging, onderdak, vertrouwen, bescherming, waarheid en troost . De diepste laag van herstel is het gevoel dat je werkelijk thuis bent gekomen. Waar alles klopt, zoals het hoort. De oorsprong van alle relatie . Dat is de ' hoopvolle belofte' van hoe vers 3 óók zuiver vertaalt kan worden: " Hij herstelt mijn ziel " Dat is de actieve tegenwoordige tijd van hoe dit Hebreeuwse woord 'de handeling' van God benadrukt. Maar de ultieme veilige hechting hééft Hij al gegeven en die wacht op ons allemaal. David heeft dat ervaren als hij schrijft: " Mijn ziel heeft Hij teruggebracht " Die vertaling klopt even zuiver. Zo wordt: “ De Heer is mijn herder, ” niet meer een 'tekst' die je alleen maar leest, maar een diepe geruststellende bevestiging van wie je bént! #ikbeneenkindvanGod