Zoekresultaten

Op dit punt in de serie is het wellicht goed om mijn eigen persoonlijke reis en ervaring te delen. Om het als levend voorbeeld te gebruiken. Want de waarheid gebiedt me te zeggen dat ik heel veel meer invloed heb gehad in de breuk van mijn eigen relatie en in mijn eigen scheiding, dan ik zelf had kunnen bedenken. Dat komt door de manier waarop wij mensen met waarheid omgaan. En dat is waar dit artikel over gaat. Want, door mijn reis in geloof zijn er vele momenten geweest van reflectie en ontdekkingen over mijzelf, die bijzonder pijnlijk en verdrietig waren. Het bleek dat ik mijzelf helemáál niet zo goed kende als ik dacht. En ik kan u vertellen dat dit best heel moeilijk te verteren is. De pijn van waarheid Want niemand is bewust bezig om zijn relaties te beschadigen. Maar dan begin je te zien en te beseffen welke schade je hebt aangericht en hoe definitief dat is. Dat is akelig pijnlijk, want ik kan het niet meer ongedaan maken. Toch is de waarheid beter te verkiezen boven de werkelijkheid zoals ik die kende. Want als ik daarin was blijven steken, dan zou ik er nu waarschijnlijk niet meer zijn geweest. Ik zou namelijk met grote waarschijnlijkheid de relatie met mijn kinderen dan eerder verder hebben verslechterd en stukgemaakt, dan dat ik het verbeterd zou hebben, zoals dat nu het geval is. En dat zou onverdraaglijk zijn geweest. In de uitzichtloze toestand waarin ik toen al zat, zou ik een stap naar de vergetelheid dan waarschijnlijk niet hebben kunnen tegenhouden. Uit schaamte en onmacht. Niet dat het dan gebeurd zou zijn omdat ik het allemaal zo bedoeld en gepland had. Juist niet! Maar omdat je dénkt dat je doet wat je moet doen. Dat je het zo goed doet en het anders niet eerlijk en niet rechtvaardig is. Omdat je niet beter weet en omdat je overtuigingen vals en verkeerd zijn. En dan was het gelukt en zou dit cirkeltje van vernietiging rond zijn geweest. Dat is precies wat de leugen in onze wereld veroorzaakt . Ik ga je hier nu vertellen hoe belangrijk hierin de veilige hechting is. Die veilige hechting die je, als kind zonder taal, éérst in je ziel en in je zenuwstelsel schrijft. Omdat veiligheid en overleven bóven denken en boven waarheid staan. De waarheid is namelijk: Dat we de waarheid pas aankunnen en kunnen verdragen, als we veilig zijn! Als we ons veilig voelen! ALLES heeft namelijk te maken met “De Oorsprong van álle Relatie” want deze serie heeft werkelijk het diepste fundament van álles waarover ik zou kunnen schrijven. Dat gaat u hopelijk duidelijk worden als u deze serie verder volgt. Hoe onze aardse waarheid ontstaat De waarheid wordt in 'deze' wereld het eerst geschreven door het gevoel dat tot overleving leidt. Als kind, dat nog niet kan denken, leer je helemaal niet wat waarheid is. In de hechting van een kind bestáát waarheid en denken immers niet. Daar is voelen en overleven de allereerste urgentie. Je leert daarmee in je lichaam te verankeren wat veilig  is en tot overleving  leidt. Onze biologie is dus in de kern gericht op overleven. Wie van u heeft de tijd om rustig na te denken in een acute crisis? Als u een brand ontdekt, met uw auto in een slip terechtkomt of als iemand u aanvalt. NIEMAND kan dat! Sterker nog, je lichaam reageert al vóórdat je in staat bent om te bedenken wat je zou moeten doen. Wij leven nu in een wereld die, voor ons allemaal, is gevuld met onveiligheid en beangstigende onrust. Dat zult u niet kunnen ontkennen. Het is bedreigend en overweldigend groot. En daar horen onwillekeurig de allereerste lichaamsreacties bij die je primair hebt aangeleerd. In die rol blijven ze ook actief. Net zolang totdat ze overschreven worden. En dat kan als je in je lichaam en je zenuwstelsel hebt leren ontspannen. Bijvoorbeeld door de nieuwe ervaring van een langdurige veilige relatie. Zolang dat er niet is, of is geweest, staat je overlevingsmodus op actief. En dat is voor iedereen anders. Aangeleerde mechanismen om onveiligheid op te lossen Dan kan jouw volwassen waarheid zijn geworden, om: Stil te zijn en je niet laten horen . Dan wordt de boosheid in ieder geval niet op jou gericht en wordt het vanzelf wel weer veilig. Heel erg goed je best te doen . We laten de sfeer niet escaleren, en vegen oneffenheden gauw weg. Dat houdt het veilig. Er om te lachen en komisch worden . We houden het luchtig en lachen de bedrukkende ernst weg en dan wordt het hopelijk vanzelf wel weer veilig. Hard te schreeuwen en sterk te overdrijven . Want pas dan wordt je gehoord en krijg je wat je wilt en dan is het daarna weer veilig. Geweld te gebruiken. Dan heb je geleerd, het is hij of ik. En dan is het daarna weer veilig en onder controle. Je verstand uit te zetten . Je denkt en doet wat de grote massa denkt en doet en dat is voor jouw gevoel het meest veilig. Je gevoel uit te schakelen en je lichaam maar te laten gebruiken . Dan is het sneller achter de rug en daarna weer even veilig. Dat is blijkbaar wie je bent en wat bij je past, want zo los jij onveiligheid en onrust op. Voor jou persoonlijk is het de meest veilige reactie die in je lichaam geschreven staat gebaseerd op je eigen ervaringen. Dat is het meest vertrouwde mechanisme als het lastig wordt. En dat is zowel de natuurlijke reactie in de brede omgeving van de maatschappij, als in eigen kring. Die reactie is er in ieder geval vóór het denken en vóór de waarheid. Want om te voorkomen dat je in die situatie terechtkomt, zetten we vooraf eerst nog de milde vormen in: v ermijden, ontkennen, verdedigen, liegen, bedriegen, verraden, misleiden of manipuleren. En pas daarna, de bekende hoofdgroep van de acute stressreacties; Vechten , Vluchten en Bevriezen . Zo lieg je al, voordat je hebt bedacht dat je moet liegen. Zo wijs je al naar iemand anders, voordat je hierover hebt nagedacht. Zo heb je al geschreeuwd, voordat je de gevolgen ervan hebt overzien. Dat gebeurt niet bewust en is niet omdat je een ander pijn of verdriet wilt doen of hulpeloos achter te laten. Maar als het dan weer wat rustiger en veiliger lijkt, volgt Schuld en Schaamte . Schuld en Schaamte zijn niet hetzelfde Dat zijn geen handelingen, dat zijn innerlijke reflecties op je gedrag. Het lijkt wel bij elkaar te horen. Maar schuld heeft een hele andere uitwerking dan schaamte. Ze zijn in de kern totaal verschillend . Schuld: Gaat over een reflectie op je gedrag en je handelingen . Schaamte: Gaat over een reflectie op jouw identiteit , wie je bént dus. Schuld zegt: “ Ik heb iets verkeerd gedaan ” Schaamte zegt: “ Er is iets verkeerd aan mij .” Schuld hoort bij herstel! Omdat schuld verbonden is aan een handeling, kun je dat herstellen. Het heeft een consequentie, maar leert je verantwoordelijkheid. Verbetering is mogelijk omdat je kunt groeien. Schuld kan dus naar herstel geleid worden en schuld kan worden opgelost. Schuld is een teken dat het hart leeft en iemand nog verbonden wil blijven met de waarheid en de relatie. Want iemand die schuld erkent zegt: “ Het spijt me .” “ Ik had het anders moeten doen .” “ Ik wil het goedmaken .” Bij schuld is een straf, of beter gezegd: correctie, over het algemeen functioneel. Schaamte hoort bij overleving! Schaamte kun je niet straffen, dan wordt het alleen maar groter. Schaamte kan ook niet gecorrigeerd worden. Het kan alleen worden bevestigd  of... genezen . Schaamte zegt: “ Ik bén fout. ” “ Ik hoor niet bij jullie .” “ Als je me écht ziet, verlaat je me .” “I k kan mijzelf niet verdragen .” Schaamte gaat niet over gedrag, maar over 'zijn'. Schaamte gaat over identiteit. Dus schaamte raakt de kern en voelt daarom als levensgevaar. Daarom zoekt schaamte altijd bedekking en verdediging. Reacties als: “ Wat is er mis met jou ?” “ Kun je nou nooit gewoon normaal doen ?” “ Je stelt me teleur .” activeren juist de overlevingsmodus. Afwijzing activeert de overlevingsmodus! Want afwijzing is immers biologisch gezien dodelijk. Verstoten worden betekent niet meer beschermt zijn en niet meer gevoed worden. Dat voelt voor een kind, dat nog niet denkt, als fysieke pijn. Het raakt de ziel en niet het gedrag. En dan wordt ook de primitieve reactie actief. Dan sluit iemand zich af, trekt een emotionele muur op of gaat in verzet. Wordt boos en gaat in de aanval of, iemand verliest zichzelf, voelt zelfverachting, wordt depressief of sluit het gevoel af. (Dissociatie) Want afwijzing staat gelijk aan onveiligheid in de meest existentiële vorm. En dat zit in ons allemaal verankerd. Dat is waarom we de waarheid verbergen ! Omdat we bang zijn wat die over ons zal zeggen en dat we daarom verstoten zullen worden. In een onveilige wereld, is daarom de waarheid niet meer van belang. Die doet er niet toe. De waarheid wordt gemakkelijk ingeruild voor iets wat meer comfort brengt en rust geeft. Dan ontstaat letterlijk een vastklampen aan het idee van bescherming. Zoals de aapjes van Harlow aan de stoffen moeder, weet u nog? Angst is de taal van machtssystemen. Die stuurt naar controle omdat mensen dan voorspelbaar zijn. Want wat in turbulente tijden veilig voelt is je conformeren aan het idee van de grote massa, jezelf verliezen in een ideologie, of om je te voegen naar de bekende macht. Zoals het maatschappelijke bestuurlijke systeem. Je kunnen identificeren met anderen wordt dan de schuilplaats. En wie dat als schuilplaats vindt, stopt met zelf nadenken. “Als je maar niet wordt afgewezen.” Schuld vraagt dus om leiding, want schuld kun je confronteren. Schaamte vraagt dus om liefde, want schaamte moet je omkeren. Het zuiverende herstel van GOD En dan is daar God. Onze schepper. Onze bron en kern van veiligheid, bescherming en vertrouwen, met wie wij, als mensheid de verbinding hebben verloren. Het is de allereerste kennismaking geweest met een existentiële bedreiging, toen God de Hof van Eden sloot en Adam met Eva, in het grote onbekende stapte. Straf is niet alleen effectief bij schuld; het is ook rechtvaardig. Want schuld gaat over gedrag. En dat kun je corrigeren of begrenzen. Er is hier verantwoordelijkheid te leren. Maar er was ook de consequentie van hun keuze. Die was wel voor eigen rekening. En dat was het eten van de vrucht uit de boom van kennis van Goed en Kwaad. De consequentie van de keuze Zij kozen voor de kennis van Goed en Kwaad. Goed kenden zij al, maar het kwaad was onbekend gebied. Daar waar Satan over de wereld buiten de Hof regeerde. En daar hebben ze moeten leren overleven, volgens de wetten van het recht van de sterkste, in de wereld van de vader van de leugen. En wat nodig was om te overleven, in die wereld van onveiligheid, wantrouwen, misleiding, manipulatie en geweld, is als lichamelijke reactie in het zenuwstelsel van hun DNA gebrand en is via hen, als onze oer-voorouders, doorgegeven aan ons allemaal. Maar zij hebben ook de veiligheid, de liefde en het vertrouwen gekend. Ook die kennen we in onze ziel. Daarom sindsdien zijn wij, precies zoals toen Adam en Eva, op zoek. Op zoek met een onbedwingbare hunkering, om terug te willen naar die verbinding met liefde en veiligheid, die zij in alle zuivere schoonheid hadden gekend. De connectie die toen is doorgesneden en die ze kwijtgeraakt zijn. GOD spreekt de taal van hechting Troost, hechting en emotionele bescherming. Liefde vóór oordeel. En dan is daar God, onze Vader. De Vader in de gelijkenis van 'de verloren zoon'. De vader die in de Hof is achtergebleven toen Zijn kind vertrok. De gelijkenis die ons duidelijk maakt dat Hij ons oneindig liefheeft, ongeacht hoe ons gedrag is geweest. Hij is niet veranderd, wij zijn veranderd. God wacht daar nog altijd op ons. Om ons in de armen te sluiten als wij terugkomen. Hij wil zich laten vinden als wij Hem weer gaan zoeken. Omdat we dan bij Hem terugkomen uit vrije wil . Omdat we dan zelf een keuze hebben gemaakt tussen goed of kwaad. God vraagt ons: Waar bén je ? Precies zoals Hij dat vroeg in de Hof, toen Adam en Eva zich voor Hem wilden verstoppen. Omdat zij zich schaamden voor hun naaktheid. Waar deze wereld, haar leugen en haar religie zegt: " Verander, doe je best. Dan mag je erbij horen " Daar zegt God: " Je hoort al bij mij en als je dat beseft zul je veranderen en ben je veilig " Jezus was niet de Rabbi die tegen zijn discipelen zei: " Leer eerst alles uit je hoofd, dan zal ik je daarna streng overhoren " Jezus zei: " Kom, volg Mij. Ik ben de weg, de waarheid en het leven. " En God spreekt als een vader zuivere hechtingstaal: " Ik ben nog altijd hier. Ik zal je nooit verlaten. Ik heb je lief! “ Want Hij heeft niet onze identiteit gestraft, maar ons zelfs zodanig liefgehad dat Hij een voor ons onmogelijke schuld, zélf heeft ingelost. Om zo genade te kunnen geven. Alleen genade zegt: Je bent gezien, je bent geliefd en je bent nu vergeven . Je bent VEILIG. Nu kun je ook de waarheid aan en deze dragen. En ik heb God gevonden. Ik heb Zijn genade gezien en ervaren. En langzaam is mijn lichaam zich gaan ontspannen. En dat is waarom ik mijzelf heb kunnen en durven confronteren met de waarheid. Niet omdat ik zelf zo sterk ben, maar omdat ik me veilig weet in Zijn handen. #IkbeneenkindvanGod

Als onmacht in het lichaam wordt weggeschreven, is het nog niet vanzelf opgelost! Als we terugkijken in de serie, dan zien we dat er vooral heel veel verdriet en pijn ontstaat door een gebrek aan kennis, inzicht en wijsheid over 'de oorsprong van alle relatie'. In de relatie tussen ouders en hun kinderen, die tussen vader en moeder en tussen man en vrouw. En dat is natuurlijk een doorlopende cyclus. Je bent éérst kind. Daar begin je. En dan, zónder dat jij hebt gekozen wie jouw ouders zijn en wat hun achtergrond en voorgeschiedenis is, is dat wel wat jou zal vormen als volwassene. En als jij vijf jaar oud bent en jouw ouders ervoor kiezen om hun relatie te verbreken en uit elkaar te gaan, is jouw toekomst daarmee al getekend en ingekleurd. Ervaringen vóór de herinnering De meeste herinneringen beginnen rond ons vierde jaar. Maar alles wat daarvoor gebeurt, wordt wel dégelijk opgeslagen. En wel in je eigen zenuwstelsel. Die ervaringen worden namelijk opgeslagen als een lichamelijke reactie. Hechting ontstaat al lang voordat er bewuste herinneringen ontstaan. En dat geldt dus ook voor ' onveilige ' hechting. Een zuigeling en een peuter kind leert immers nog niet door taal, maar door lichamelijke ervaring. Een klein kind begrijpt nog niets van het concept liefde, trouw of verbinding. De volgorde is feitelijk dat een kind eerst voelt in het lichaam , dan volgt het leren in de ziel  en daarna, veel later pas begint het begrijpen in de geest . Het ziet beide ouders niet als 'zijn geliefden' want een kind heeft geen woorden om zoiets te kunnen denken. Voor een baby en een peuter is 'een ouder' in eerste instantie de bron van voedsel, warmte, troost en bescherming. Het is overleving! Want zonder een ouder of verzorger is een kind immers ten dode opgeschreven. Een ongeboren kind kent alleen nog maar de hartslag en de stem van de moeder. De pasgeboren baby herkent de stem van moeder, het bekende ritme van de hartslag en de geur. Dat geeft een eerste gevoel van: " Dit is vertrouwd " Dat is geen gedachte, maar een lichaamsherinnering. Door de herhaling van de stem, de toon, de aanraking en het ritme van de ademhaling en de geur, leert het kind van een terugkerend patroon. Maar dat is geen bewustzijn en geen liefde. Het is wat het zenuwstelsel zegt: " Deze persoon is veiligheid, voeding en warmte ". Pure tevredenheid Liefde begint als een biologische veiligheid Een kind denkt niet: " Zij houdt van mij " maar het voelt: " Mijn lichaam komt tot rust in jouw aanwezigheid " En dan leert het vervolgens ook wat de reactie van de ouder is op ongemak, honger, huilen en de behoefte aan nabijheid. >> Als ik iets nodig heb > deze persoon komt > ik overleef >> het is goed >> Dat is eigenlijk de vroege hechting in de meest pure vorm. En zo registreert het kind ook een verhoogde of versnelde hartslag, een andere toon of een ander geluid. Het leert spanning te voelen en ervaart ook verschillen in hoe het wordt aangeraakt of vastgehouden. Het kind herkent daarmee patronen vanuit 'biologische reacties'. Zo leert het kind bijvoorbeeld ook dat spieren verkrampen bij afwijzing, dat de hartslag versnelt bij boosheid of angst. Het schrikt van onbekende en harde geluiden. Tot aan het vierde jaar is liefde voor een kind nog geen begrip, maar een ervaring. En zo kan er ook heel goed 'jaloezie' ontstaan op een nieuw broertje of zusje. Dat is niet heel bewust, want het heeft natuurlijk nog helemaal geen woorden om te denken: " Mijn ouders houden ook van mij, maar de baby heeft nu meer zorg nodig " Het gaat veel dieper dan dat. Jaloezie als bestaansangst Als er een baby bij komt die veel aanwezigheid, troost en aanraking krijgt, voelt dat als een onbekende bedreiging en een gevaar. Het kind denkt dan niet: " Ik krijg minder aandacht " maar het ervaart nu in de eigen kern " mijn plek is niet zeker " Dat is geen symbolische reactie, maar een kind voelt dit existentieel; " Mijn bestaan staat hier op het spel " Dan zien ouders hun oudere kinderen terugvallen in gedrag. Weer in de luiers plassen, gaan praten als een peuter, meer huilen of boosheid laten zien naar de baby of de ouders. Dat is geen manipulatie, maar een kind dat manieren zoekt om die plek terug te krijgen. Terug naar die fase waarin aandacht vanzelfsprekend was. Een opmerking als " Hou toch eens op, jij bent toch al groot ?" of erger nog, als het tot boosheid en bestraffen komt, zijn de typische tegenstrijdigheden die door het lichaam in de kinderziel opgeslagen worden. " Ik heb nabijheid en aanraking nodig, maar dat is verkeerd. Ze doen boos " Oftewel; " Wat ik voel mag er niet zijn, het klopt niet met de reactie." Dat is geen gedachte, maar functionele waarneming. En zo ontstaat heel gemakkelijk 'aangepast' en 'aangeleerd' gedrag. Dat kan natuurlijk ook heel goed en gezond zijn. Dat het kind gedrag wordt aangeleerd zoals het ook bedoeld is. Maar... dat kan ook heel goed een valse en beschadigde identiteit vormen. Een kind heeft zelf nog geen referentiekader van goed of kwaad. Alle ervaringen worden in het lichaam opgeslagen met de herinnering van het samenknijpen van spieren, een versnelde ademhaling, onrust die voelt als fysieke pijn, door de diepe angst om verlaten te worden. De biologie kiest éérst voor overleven Het is belangrijk om op dit punt te melden dat een klein kind, biologisch gezien, ALTIJD kiest voor de ouder. Dat is wat de aapjes van Harlow hebben aangetoond. Die klampten zich aan de ouder vast. Dit is tégen het eigen gevoel in als het pijn doet, maar dat is dan een natuurlijke selectie tot overleving. Het kind overleeft niet zonder ouder-verzorger. Dat is niet wat een kind dénkt , dat is wat het zenuwstelsel van het kind als waarneembare waarheid ervaart. Als je ouders dus uit elkaar gingen toen jij vijf jaar oud was, zijn er wellicht al veel eerder lichamelijke reacties in jouw lijf geschreven. Zenuwtaal die gebaseerd is op de ruzies en de spanningen in de jaren die daaraan vooraf zijn gegaan. En zo kan het zijn dat jij jaren later op de basisschool paniekaanvallen krijgt, agressie vertoont of je verstopt , waar niemand de oorzaak van kan vinden. Natuurlijk zijn er ook paniekreacties en angstige gevoelens mogelijk die wél een latere oorzaak hebben. Zoals de ervaring met een ongeluk, verlies, vernedering, verdriet, ziekte, pijn, misbruik, gevaar of geweld bijvoorbeeld. Maar die zijn dan gemakkelijker te herleiden. Niet makkelijker om op te lossen, overigens. Want het lichaam reageert nu eenmaal sneller dan dat het kan denken, maar het is wel beter te begrijpen. En dan... moet het lichaam leren, wat het hoofd al wel weet. HET GOEDE NIEUWS Het goede nieuws is dat óók onveilige hechting in de kindertijd, in het lichaam 'overschreven' kan worden. Bijvoorbeeld door een liefdevolle, betrouwbare relatie te vinden als volwassene. Het herstel kan een lang proces zijn, maar is mogelijk als je een relatie vindt die: blijft, ook als het even lastig is niet schrikt van kwetsbaarheid dichtbij blijft zonder te overweldigen je aanraakt zonder direct meer te willen grenzen stelt, zonder je te verlaten liefde geeft, zonder voorwaarden of verwachtingen Dan gebeurt er iets op een heel diep niveau in het zenuwstelsel, op zielsniveau: Dit keer is het anders Ik ben veilig bij jou Ik mag mezelf zijn en word niet verlaten Oude patronen van angst, terugtrekking en controle willen houden, ontspannen langzaam en maken ruimte voor rust, vertrouwen en verbinding. Het lichaam leert dan opnieuw . En de grote wonderlijkheid is; De innerlijke reacties veranderen al vóórdat je zelf begrijpt dat ze veranderd zijn . Dat is de bijzondere kracht van ervaringen. Die staan bóven de uitleg. Dit is hele belangrijke kennis! Het is belangrijke kennis voor een man om zijn vrouw te dragen, te beschermen en zonder eigenbelang lief te hebben. En het is ook belangrijke kennis om je kind veiliger te kunnen laten hechten tot een veel stabielere volwassene. Want heel veel dingen zijn niet aan te leren met woorden. Die leer je alleen door het te beleven. Je kunt iemand niet uitleggen wat liefde, vertrouwen of veiligheid betekent, zolang het lichaam nog nooit heeft ervaren dat het 'veilig is' om te ontspannen. En zolang het lichaam dat niet heeft ervaren, blijft het verstand machteloos . Het hoofd begrijpt, maar het lichaam gelooft het niet. " Ik weet dan hij van me houdt, maar ik voel het niet " " Ik snap dat ik veilig ben, maar mijn lichaam blijft gespannen " Dat is het verschil tussen geloven en begrijpen . Je verstand kan worden overtuigd met uitleg, maar je lichaam en haar zenuwstelsel worden genezen door ervaring. Als een kind bang is in het donker, kun je dat heel rationeel verklaren: " Er is niets gevaarlijks, er zijn geen monsters ". Maar dat verandert niets in het lichaam van het kind. Pas als je als ouder of volwassene het kind vasthoudt, met ze meeloopt of het licht aandoet en dat ook steeds herhaalt , pas dán leert het zenuwstelsel: Er gebeurt niets. Ik ben niet alleen. Het is veilig. En pas dan dooft vanzelf de angst. Dat is door ervaring ! De diepere laag Maar er is ook nog een veel diepere laag als die ervaring wordt uitgebreid. Met God als je bron van liefde, vertrouwen, bescherming en veiligheid. Want hoe liefdevol een mens ook kan zijn, het leven van een mens is eindig. Je kunt ze nu eenmaal meer niet vasthouden als ze zijn overleden. God is onveranderlijk en onvoorwaardelijk. Nooit grillig en altijd aanwezig. Hij is volmaakt in trouw en Zijn liefde is eeuwig. En wie dat niet alleen denkt, maar ook innerlijk voelt, die ervaart rust in de ziel. Of zoals Paulus ons vertelt in Filippenzen 4:7 " de vrede van God die alle verstand te boven gaat " Het gebrek aan hechting in je ziel kan zich ook voordoen in de relatie met God. Je kunt een hoofd vol Bijbelteksten hebben, maar als je ziel, of je zenuwstelsel, ze niet lichamelijk heeft verankert, kan de stem van de angst groter blijven dan de stem van de waarheid. Maar wanneer iemand God ervaart  als: aanwezig dragend zacht betrouwbaar dichtbij Dan is geloven niet langer een concept, maar een werkelijkheid! In lichaam, ziel én geest. Wie weet en van binnen kan voelen “ Ik ben door God gekend, geliefd en zal nooit worden verlaten ” die heeft een basis die nog veel dieper gaat dan die van de menselijke hechting. Dat is wat David zo krachtig zegt in de bekende Psalm 23 (hier vertaald vanuit de LXX) 1 De Heer weidt mij, en niets zal mij ontbreken. 2 Naar een plaats van groenigheid, daar heeft Hij mij doen wonen; op water van rust heeft Hij mij verzorgd. 3 Mijn ziel heeft Hij teruggebracht . Hij heeft mij geleid op paden van gerechtigheid omwille van Zijn naam. 4 Want al ging ik ook in het midden van de schaduw van de dood, ik zal geen kwaad vrezen, want U bent met mij. Uw stok en uw staf, zij hebben mij vertroost. U ziet alle psychologische waarheden hier oplichten; Veiligheid, voeding, verzorging, onderdak, vertrouwen, bescherming, waarheid en troost . De diepste laag van herstel is het gevoel dat je werkelijk thuis bent gekomen. Waar alles klopt, zoals het hoort. De oorsprong van alle relatie . Dat is de ' hoopvolle belofte' van hoe vers 3 óók zuiver vertaalt kan worden: " Hij herstelt mijn ziel " Dat is de actieve tegenwoordige tijd van hoe dit Hebreeuwse woord 'de handeling' van God benadrukt. Maar de ultieme veilige hechting hééft Hij al gegeven en die wacht op ons allemaal. David heeft dat ervaren als hij schrijft: " Mijn ziel heeft Hij teruggebracht " Die vertaling klopt even zuiver. Zo wordt: “ De Heer is mijn herder, ” niet meer een 'tekst' die je alleen maar leest, maar een diepe geruststellende bevestiging van wie je bént! #ikbeneenkindvanGod

Speciaal voor deze serie heb ik een deel van eerder artikel, nu veel duidelijker herschreven, denk ik. Omdat het zo belangrijk is. Want: Sommige Bijbelteksten klinken alsof ze altijd zo bedoeld waren. Ze worden zo duidelijk en krachtig uitgelegd, dat ze daarmee boven elke discussie lijken te staan. Alsof er geen nuance is en er nooit een 'keuze' gemaakt heeft moeten worden voor een typische vertaling en of er geen historische context bij hoort. Maleachi 2:16 is zo’n tekst. In veel kerkelijke, traditionele opvattingen over het huwelijk wordt deze tekst gebruikt als een harde overtuiging, die niet mis te verstaan is: “God haat echtscheiding.” Het is een Bijbeltekst die vanwege de uitleg in gelovige gemeenschappen diepe sporen heeft achtergelaten. Door preken, in huwelijken, in de pastorale hulp, maar ook in het geweten van mensen. Een interpretatie die jarenlang aan het geweten knaagde van zowel vrouwen als mannen, die in toxische of liefdeloze relaties bleven. Omdat ze dachten dat God boos zou worden als ze weggingen. Maar… klopt dat wel? Hoe dit op mijn pad kwam Een aantal jaren geleden al, kwam ik online in aanraking met een bijzondere stem in de uitleg van de Schrift: Nehemia Gordon , een Karaïtische Jood . Karaïeten zijn een kleine en minder bekende stroming binnen het Jodendom die, net als de Sadduceeën vroeger, (afstammelingen van de Levieten) uitsluitend de geschreven Torah erkennen. Karaïeten beschouwen dan ook de, bijna heilige Talmoed, als 'de' mondelinge traditie van de Farizeeërs en de Rabbijnse traditie, dus niet als gezaghebbend. Karaïeten willen niets anders dan de tekst zo letterlijk mogelijk laten spreken.... zoals die geschreven staat. De grammatica, context en de manuscripten spreken Gods woord, niet de mondelinge traditie. Zijn levenswerk bestaat ondertussen uit het zoeken naar, en vergelijken van, duizenden manuscripten, varianten, vertalingen en kopieën om te achterhalen: Waar is de oudste tekst? Wat stond er het eerst? Waar is iets aangepast? Is dit een kopieerfout… of een bewuste interpretatie? Wat het verhaal van Nehemia Gordon bijzonder maakt, is dat hij een weg is gegaan zoals de Apostel Paulus. Hij komt juist uit een orthodox Rabbijns gezin in Amerika, met een lange familielijn van gezaghebbende rabbijnen. Bedoeld om ook Rabbijn te worden begon zijn lange studie in de Torah en de Talmoed al op jonge leeftijd. Maar tijdens zijn studie begonnen de verschillen tussen wat er in de tekst staat en wat er door de traditie werd uitgelegd, hem dwars te zitten en stelde hij zich er vragen bij. Bij de mondelinge Torah, de uitgebreide uitleg van de tradities en bij de aannames, die iets héél anders vertelden dan wat de geschreven tekst zegt. Het leidde tot een radicale verschuiving en uiteindelijk keerde hij zich ervan af. Hoe gevoelig dat in die traditie ook lag. Want Gordon wilde juist terug naar de oorspronkelijke tekst. Terug naar de Schrift . Het verging hem eigenlijk nét zoals Paulus de Apostel. Paulus was de leerling van Gamaliël en een overtuigd Farizeeër was en zelfde Christenen vervolgde en arresteerde. Maar die door ingrijpen van God vervolgens volledig is omgekeerd en juist de apostel van het levende Evangelie geworden. Zo weet ook Nehemia Gordon precies waar de gevoeligheden liggen en waar de tekst iets anders zegt dan wat de traditie ervan heeft gemaakt. Héél anders soms. En zo kwam ook Maleachi 2:16  voorbij. Een tekst waar eeuwenlang een heel sterk dogma op is gebouwd. Niet omdat de tekst dat in werkelijkheid heeft gezegd, maar omdat iemand ooit een kleine grammaticale aanpassing maakte en iedereen daarná aannam dat het zo hoorde. Wat er werkelijk staat in Maleachi 2:16 De tekst, zoals vele vertalingen hem weergeven, klinkt als volgt: Maleachi 2:16 : " Want de HEERE, de God van Israël, zegt dat Hij het wegsturen van de eigen vrouw haat, hoewel men het geweld bedekt met zijn gewaad, zegt de HEERE van de legermachten. Wees dus op uw hoede met uw geest en handel niet trouweloos ." Uitleg : “God zegt dat Hij echtscheiding haat.” Nehemia Gordon wijst op de lichte nuance in de tekst die bijna niet opvalt, maar wel heel nadrukkelijk de uitleg heeft beïnvloed. " God zegt dat Hij ...." Hij is met een hoofdletter geschreven. Dit is de eerste aanpassing die als 'aanname' is gedaan in de MT en zo dan ook in élke Nederlandse vertaling staat. Met hele vérstrekkende gevolgen in dit geval. De eerder gebruikte persoonsvorm is aangepast! En toen bevestigd en versterkt door 'Hij' met een hoofdletter te schrijven. Dat neemt immers elke twijfel weg en zo lijkt het dat God deze woorden zelf spreekt. De Hebreeuwse tekst vertelt echter iets anders. En als het verklaard wordt is het eigenlijk simpel en duidelijk. In de grondtekst staat "hij.... én die" of "hij... én hij" Dat wil zeggen: hij die  het wegsturen haat én hij die  zijn gewaad 'bedekt' met geweld. Dat is dus dezelfde persoon. "Hij die zijn vrouw wegstuurt en zijn gewaad met geweld bedekt…" Het woord ḥāmas (חָמָס)  kennen we goed. Dat betekent: geweld, onderdrukking, verdrukking, misbruik. Als we dus de traditionele uitleg zouden willen vasthouden mét de Hebreeuwse tekst, dan zouden we dus zeggen dat hier staat: “God zegt dat Hij scheiden haat én Zijn gewaad met geweld (Hāmas) bedekt.” Dat is onmogelijk! God bedekt zichzelf niet met geweld. God is ook geen 'dader' van 'onderdrukking' en 'misbruik'. Daarom kan deze tekst niet over God  gaan. Het gaat over ' de man  in de situatie' die Maleachi hier beschrijft. De bevestiging van de context In de verzen eromheen komt drie keer het Hebreeuwse woord בגד (bagad)  terug. Dat betekent zoveel als verraden, trouweloos zijn en iemand onrecht aandoen binnen een verbond. v.14: “waar jij trouweloos bent geweest” / (of hebt verraden) v.15: “laat hij niet trouweloos zijn” / (moet niet verraden / zal verraden) v.16: “en wees niet trouweloos” / (jullie moeten niet verraden) God spreekt hier niet tegen scheiden, maar tegen het verraad binnen een verbond in een groter geheel. Tegen het bréken van een verbond vooral. God spreekt zich daarom via Maleachi hier juist uit tegen mannen die: hun vrouw verwaarlozen en haar intimiteit onthouden een andere vrouw nemen en dus breken met de trouw Een volgende relatie beginnen, terwijl de eerste gevangen blijft. Het woord voor 'gaan' of 'laten gaan', is hier hetzelfde woord dat Mozes gebruikt voor zijn betoog bij de Farao van Egypte om het Joodse volk te laten gaan. Dat betekent dus wegsturen , wegzenden of vrij laten ! De bevestiging van de Septuaginta In de nog oudere Griekse vertaling (LXX) leest Maleachi 2:16 al helemáál niet als een verbod op scheiding. Dat is een opvallend verschil zelfs. Het onderwerp van deze zin, is in het Grieks helemaal niet 'scheiden' maar 'de man' is het onderwerp. De LXX leert ons dat scheiding niet de zonde is, maar dat een huwelijk zonder liefde, waarin iemand gevangen wordt gehouden, hier juist het grote onrecht is. De letterlijke vertaling uit de LXX is: " Als jij haat, zend (haar) weg," zegt de Heer, de God van Israël. En (anders) zal Hij jouw gedachten bedekken met onrecht, zegt de Heer de Almachtige. Bewaak uw geest, en wees niet ontrouw. " De tekst zegt dus: “Als je haar niet liefhebt , laat haar dan vrij. Wees zuiver van geest. Wees niet trouweloos.” Feitelijk haat je je partner toch als je die ontrouw bent, niet waar? Het is in ieder geval geen liefhebben. De man laat haar dus niet 'gaan' omdat dat het sociaal een schande zou kunnen zijn, of, omdat het financieel nadelig is, bijvoorbeeld omdat de man het verbond met haar vader dan verbreekt. Hij verbreekt hier zélf het verbond, maar houdt wél zijn vrouw eraan 'gegijzeld' die niet weg kan en mag. Terwijl hij zijn plezier en liefde buiten de deur zoekt. (Er zijn andersom, uiteraard ook mannen gevangen in toxische, manipulatieve relaties) Dát is dus wat God Hāmas noemt. Oftewel: Onderdrukkend misbruik en geweld! Hoe de kerk en de Masoretische Tekst het omkeerde Hoe de gebrekkige mens de zuivere God interpreteert... Hier wordt het pijnlijk en triest. Wat waar God dus de man nadrukkelijk aanspreekt en zegt: “Laat haar vrij, als er geen wederkerigheid is,” zei de kerk: “Blijf! Ongeacht wat de werkelijkheid is, je mag niet scheiden. ” Waar God de man oproept tot gerechtigheid, eer en respect voor het evenwicht van het verbond, gaf de kerk aan de man juist vrij spel in de volharding van het onrecht. Want dat was eigenlijk de werkelijke praktijk. Zeker als iemand, ten einde raad, zich bij de oudsten meldde en haar trieste en schokkende verhaal deed, dat ze al zo lang verborgen had gehouden en dan wordt met medeweten en toestemming teruggestuurd wordt. Dan was het van helemaal onbekend ineens zelfs openbaar gedóógd! Waar God een vrouw wilde beschermen tegen misbruik, gebruikten wij Zijn woorden juist om haar gevangen te houden. God haat niet de scheiding, God haat de trouweloosheid, verwaarlozing en machtsmisbruik binnen een huwelijk. Waarom deel ik dit? Ik ben hier niet naar op zoek geweest om mijn eigen scheiding goed te praten of om mijn nieuwe huwelijk mee te verdedigen. Want geloof me dat ik hier geen vrijbrief in vind, om scheiden aan te moedigen. Integendeel ! Dat is helemáál niet de boodschap hierachter. Het gaat vooral om een volkomen andere nuance. Een Bijbelse nuance, die we hier totaal verkeerd hebben ingevuld. Want dit komt terug op wat de kern is. De oorsprong van alle relatie! God laat hier juist zien dat Hij het evenwicht tussen man en vrouw beschermt. Dat waarheid bij God telt. Het is precies diezelfde gelijkwaardigheid die God overal in de schrift duidelijk maakt, zonder enig misverstand. Man en vrouw geven sámen Zijn beeld weer. De man niet meer dan de vrouw, of andersom. En over relatie is nog zoveel meer te vertellen, maar vanwege de leestijd, breek ik hier nu eerst af. Ik nodig u wel uit om verder mee te lezen in de nog komende artikelen. Wat u ook vindt van deze aanval op 'het heilige huisje' van de kerk, ik garandeer u dat Gods geest hierin juist, met Bijbelgetrouwe waarheid, uit naar voren komt. #ikbeneenkindvanGod

De andere kant: Vader stoeit, moeder knuffelt Hoe een kind liefde leert kennen is wonderschoon. Dat begint niet met theorie en taal. Het komt niet van woorden, maar van lichamen, geuren en aanraking. De manier waarop een moeder troost en hoe een vader speelt, dat is de allereerste taal van de liefde. Nog voor een kind iets van woorden begrijpt, is deze vorm van liefde al in zijn kleine ziel geschreven. Daar wordt de basis gelegd voor alles wat later “relatie” zal heten. De twee stemmen van liefde Een moeder leert een kind wat het betekent om geborgen te zijn. Haar armen er omheen, haar vertrouwde warmte, de borsten die het kind voeden en haar hartslag is het eerste ritme van geborgenheid. Zij leert het kind : “ Jij bent gewenst, jij bent veilig, jij mag er zijn .” Dat is geen boodschap met woorden, maar met huid, warmte, adem, hartslag en aanraking. Een vader leert een kind wat het betekent om vanuit die geborgenheid te gaan ontdekken. Met zijn sterke armen tilt hij het kind hoog op, gooit het een stukje de lucht in en vangt het weer op. Dat lijkt een spel, maar het is een les in vertrouwen. Hij zegt niet “ blijf bij mij ”, maar “ ga, je kunt het .” Hij leert het kind : “ De wereld is niet vijandig, die mag je gaan ontdekken. Probeer het maar, want ik geloof in jou .” Zijn stoeien is een oefening in vrijheid. Maar deze beide verschillende stemmen zijn samen niets minder dan 'heilig' voor de ontwikkeling van een gezonde gehechte relatie: Zij is het nest en de schuilplaats. Hij geeft het vergezicht en de horizon. Zij leert de liefde van het contact en de nabijheid. Hij leert de liefde van de vrijheid en de afstand. Zij knuffelt. Hij stoeit. Maar samen bouwen ze aan het vermogen van hun kind om later zelf volledig lief te kunnen hebben, met zowel warmte als kracht. de driehoeksverhouding is de allersterkste basis Waar het misging Dit is de harmonie die wij in onze samenleving zijn kwijtgeraakt. De eeuwenlange drang om de wereld gelijkvormig te maken heeft onze gezinnen veranderd. Heeft vaders en moeders in onze wereld veranderd. Ons wordt gendergelijkheid aangeleerd. Dat gelijke kansen op de arbeidsmarkt en een gelijke beloning in de maatschappij betekent. Het stuurt aan op volledige inwisselbaarheid van man en vrouw. Moeders moeten “presteren” in de maatschappij en vaders moeten leren om "gevoelig” te zijn. Met flesvoeding geven kan vader ook thuisblijven, want de carrière van moeder heeft al geleden door de zwangerschap. Bovendien heb je het kind toch ook 'samen' gekregen?! Het is niet onwaar! Maar het is een volledig valse en misleidende voorstelling van de kern. De kern, die met deze groeiende ontwikkeling van gelijkvormigheid steeds meer verdwijnt. Net als het besef dat deze verschillen geen bedreiging vormen, maar juist onmisbaar zijn. We proberen elkaar te imiteren, zonder echt te begrijpen wat we eigenlijk doen. En met het vervagen van het verschil, begonnen ook de relaties te breken. We zijn juist bewust zo geschapen. We zijn uitgerust met verschillen. En dat is met een doel . En we falen jammerlijk in het imiteren van de sterke kanten van de ander. Het gestuntel van de ander zien, in gebieden waar jij zelf van nature in bloeit, maakt de ander onaantrekkelijk. Hoe logisch! De glans die oorspronkelijk van onze eigen kracht afstraalde, verdwijnt immers in een grijze brij van gelijkvormigheid. Het aantal scheidingen groeide niet alleen door egoïsme of gemak, maar ook omdat we de identiteit van man en vrouw hebben kwijt gemaakt en we geen eigen rol meer kunnen vinden. Een mooie filosofische uitspraak zegt: " Een samenleving die de vader niet eert en de moeder niet beschermt , verliest haar kinderen. " En daarmee verliest die samenleving vooral zichzelf. Een nieuwe generatie van weeskinderen Wat we in de vorige eeuw zagen in het Harlow Experiment, de Weeshuizen en het Victoriaanse opvoedsysteem, zien we nu ook terug in vele miljoenen kinderen met gescheiden ouders. De emotionele verwaarlozing is misschien niet zo duidelijk zichtbaar, maar ze groeien op zonder een vollédig beeld van liefde. De helft van de orde staat buitenspel of op afstand. De helft van het beeld ontbreekt. Onze kinderen gaan ook al vroeg naar een opvang, omdat vader en moeder allebei een maatschappelijke prestatie moeten leveren. We verklaren onszelf dat het goed is voor hun sociale ontwikkeling. Maar ondertussen vindt de opvoeding al grotendeels plaats in opvang en onderwijs. Met maatschappelijke gedicteerde programma's, die NIET zijn geschreven voor relatie, maar gericht zijn op prestatie. Programma's die vooral werken met beoordelingen en observaties die een score bepalen. Die maatschappelijke lessen zijn juist NIET gericht op relatie met anderen, maar op de relatie van anderen met jou. Jij mag vooral kiezen wie je zelf bent, wil zijn en wil worden. En wat we niet ontvangen hebben, kunnen we ook niet doorgeven! Zo leert een kind zonder moederlijke nabijheid niet goed voelen. En een kind zonder vaderlijke bevestiging leert niet goed vertrouwen. Het ene kind voelt zich daarmee onveilig in zichzelf, het andere kind voelt zich zo onveilig in de wereld. Daarom groeien we op tot volwassenen, die te bang zijn om te hechten, te bang zijn om vrij te laten of die helemaal geen grenzen meer willen erkennen. De scheppingsorde van verschil Genesis 1:27 “ En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; mannelijk en vrouwelijk schiep Hij hen. ” Hier staat dat God de mens heeft geschapen als “mannelijk en vrouwelijk”. Dat verwijst niet naar een 'biologisch' verschil, maar juist naar twéé verschillende manieren in de geest. Die in de fysieke wereld samen Gods geest in één beeld brengen. Het is niet om, in een hiërarchie, ongelijkheid of ongelijkwaardigheid te creëren, maar het is juist de balans voor de perfecte harmonie: - De open kracht naar buiten van de vader die creëert en bouwt; - De gesloten kracht naar binnen van de (baar) moeder die voedt en draagt. Het vaderschap is een reflectie van Gods stem die met macht spreekt en stuurt: “ Sta op, ontdek en word wie je bent. Je ziet me niet, want ik laat je hand los, maar ik sta achter je ” Hij is waarheid . Hij oriënteert het kind en bouwt diens kompas. Het moederschap is een beeld van Gods liefdevolle omarming: “ Kom hier, ik troost je en ik vergeef je. Wij zijn in de geest altijd met elkaar verbonden. Ik zal altijd van je houden. ” Zij is genade . Zij wortelt het kind en bouwt diens hart. Het evenwicht van genade en waarheid Het is altijd al en dus direct vanaf het begin bedoeld geweest om de verschillende krachten samen te voegen en te verbinden. Waar deze twee krachten in volheid samenkomen, daar is ook Gods geest! Daar is Zijn schepping in te herkennen. Want een vader en moeder zijn niet alleen ouders, maar ze reflecteren samen Zijn evenbeeld. Waarheid en Genade . De Bijbel schrijft over Jezus in Johannes 1:14: " Wij hebben Zijn heerlijkheid gezien vol van genade en waarheid . " Dat is precies het evenwicht dat elk mens nodig heeft: Genade zónder waarheid maakt iemand slap. Waarheid zónder genade maakt iemand hard. De moeder  verankert het kind in relatie en geborgenheid : Dat geeft de beleving van God als liefdevolle nabijheid . De vader  verbindt het kind aan orde, doel en verantwoordelijkheid : Dat geeft de beleving van God als waarheid en richting . Het gezin is bedoeld als de eerste plek waar dat evenwicht zichtbaar wordt. De moeder leert genade, liefde en barmhartigheid, de vader leert waarheid, zelfbeheersing en respect. Wanneer we één van deze beide richtingen kwijtraken, ontstaat er scheefgroei en een disbalans. De wereld van gelijkvormigheid We noemen de gendergelijkheid vooruitgang, maar het is een hele ernstige verarming. Want we zijn vergeten dat 'samen één zijn ' helemáál niet hetzelfde betekent als ' samen gelijk zijn '. Maar het is de nadrukkelijke programmering geweest van een liefdeloze maatschappij. Een maatschappij wiens schepping niet de mens is, maar wiens schepping de economie is. Het is dus logisch dat in zo'n maatschappij ook de economie centraal staat en als het hoogste goed wordt beschouwd. Daarbinnen is het uiteraard veel effectiever dat de 'mens' in beide vormen zijn economische prestatie levert en niet slechts maar eentje van de helft. In onze maatschappij staat 'de mens' helemáál niet centraal. Die maatschappij doet heel graag alsof. Maar dit is NIET een wereld waarin de mens als 'schepping' wordt gezien. En zéker niet een wereld waarin een Schepper wordt erkend. Een ontwerper die 'mannelijk' en 'vrouwelijk' schiep met een doel en een zuivere orde voor de juiste balans in de samenleving. In deze wereld kan en mag de mens zelf zijn vorm kiezen. Het is een wereld waarin een mens ook geen evenbeeld van God wil zijn, maar een Godsbeeld van zichzelf wil scheppen. " Ik wil zelf bepalen wie ik ben, onafhankelijk van een scheppingsorde ". Herstel van het beeld Het herstel begint dan ook helemaal nooit bij beleid of programma’s, die de gendergelijkheid nog dieper ondersteunen en nog verder stimuleren. Het herstel begint juist bij eerbied voor het verschil. Bij het erkennen dat een kind twee verschillende stemmen nodig heeft. Eén die zegt “ ik ben bij je ” en één die zegt “ ik geloof in je .” Een kind dat beide hoort, groeit op met een echte ruggengraat én een warm hart . Zowel jongens als meisjes. Want aan beiden wordt daarmee geleerd dat liefde niet alleen voelt , maar ook draagt . Dat veiligheid en vrijheid elkaar niet uitsluiten, maar dat dit samen juist bewustwording in verantwoordelijkheid veroorzaakt. Het herstel komt, als we elkaar met bewondering en respect, onze eigen kracht en sterkte laten benutten en dat bij elkaar stimuleren. De toekomst van onze wereld en onze samenleving, ligt niet in nieuwe vormen of definities. Die ligt juist in het gezin en in het opnieuw verstaan van de alleroudste traditie: De schepping! Dat is de man en de vrouw, de vader en de moeder samen, het beeld zijn van God Zelf. God is niet alleen sturend , maar ook vormend . God is niet alleen kracht , maar ook verbinding . Hij is niet alleen waarheid en rechtvaardigheid , maar ook liefde en genade . " Geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is Liefde " staat in 1 Korinthiërs 13:13 Ietsje terug, geeft vers 8 ons het kader en de context voor de uitleg. 1 Korinthiërs 13:8 " De liefde vergaat nooit " Dat leert ons: Als Hoop en Geloof hun doel hebben bereikt, is er nog steeds de LIEFDE. Die blijft altijd en eeuwig. Dáárom is de liefde de grootste! Hij stoeit. Zij knuffelt. In dat eenvoudige, heilige evenwicht van een verbindend thuis, zal elk kind volkomen vertrouwt gehecht raken. En zo zal een kind later zelf, als nieuwe volwassene, in de wereld weer een dankbaar aandeel hebben in het veranderen van de volgende generatie. Want WIE het dan ook betreft: Van iemand die dit beeld in zijn of haar leven actief 'leeft en uitdraagt', zal herkend en gezien worden dat dit werkelijk de 'oorsprong' van alle relatie is, zoals bedoeld door onze Schepper. #IkbeneenkindvanGod. Lees verder over de uitdagingen van relatie man-vrouw, over liefde en intimiteit en nog veel meer... in de volgende delen.

De spiegel van Harlow en de weeshuizen Zowel het Harry Harlow Experiment als ook het trieste weeshuizen voorbeeld en de onbewuste ramp van het Victoriaanse opvoedsysteem zijn direct met elkaar verbonden. Het laat heel duidelijk zien tot hoever de gevolgen zich uitstrekken van een 'gebroken' relatie. In welke vorm dan ook. Het geeft ons vooral een scherp inzicht en een beter begrip van relatie en hoe dit in de kern wordt opgebouwd, maar dus ook waar het wordt beschadigd. Harlow's moederaapjes en de voorbeelden van de beruchte mensen uit onze geschiedenis tonen alleen maar aan tot hoever deze beschadiging uiteindelijk kan komen. En dat is dus tot hele donkere en wrede kwaadaardigheid. De erfenis van een gebroken opvoeding Het laat zien hoe diep het effect is als je grootgebracht wordt door een verzorger die geen relatie met je wil of kan hebben. Omdat, net zoals de moederaapjes, er ook in de mensenwereld heel veel verzorgers of ouders zijn, die niet in staat zijn om te kunnen geven en leren, wat ze zelf ook nooit gekregen of geleerd hebben. Daarvan is het gevolg voor kinderen altijd emotionele beschadiging! En dat is in de vorm van onveilige hechting tot aan volledig onthechting en alles daartussen. De achtergrond van de jeugd van de beruchte personen zegt daarbij ook nog heel veel. Want er is hele serieuze emotionele verwaarlozing mogelijk, zowel in hele harde armoede als in oogverblindende glanzende rijkdom. De persoonlijke confrontatie In dat harde licht is het goed om met veel meer ernst ook je eigen leven en ervaringen eerlijk onder ogen te zien. (En daarbij dan niet te vergeten dat we als volwassenen, toch ook nog allemaal kind zijn) Waar kom ik zelf vandaan? Wat heb ik daarmee gedaan? Hoe bén ik gehecht en hoe héb ik mijzelf gehecht in mijn eigen volwassen leven. Niet alleen als vader, als partner, maar ook nog als kind, met mijn eigen ouders? Aan wie en met wie heb ik mij verbonden? Op welke manier ben ik een hechtende of juist een onthechtende factor geweest? En om dat dan tegen het licht te houden van de kennis die de geschiedenis ons hier laat zien. Ook met het besef van de gevolgen ervan: Wat is mijn eigen aandeel in de generaties en waar brengt het de volgende generatie ? En dan is mijn eigen verhaal helemaal niet zo uniek, triest genoeg. En juist daarom is het ook zo confronterend. Ik ben gescheiden en opnieuw getrouwd. Mijn vrouw en ik hebben er bewust voor gekozen om samen een 'nieuwe eenheid' te willen zijn. Wij hebben ieder onze eigen kinderen. Maar onze kinderen hebben niet gekozen voor deze nieuwe verbinding. Sterker nog: ze hebben om te beginnen al nooit gekozen voor de scheiding van hun eigen vader en moeder. De situatie is dus: Zij heeft mijn  kinderen niet gekregen en van haar  kinderen ben ik de vader niet. Dat zijn dus twee verschillende levenssporen geweest. Tot aan onze ontmoeting. Ieder van ons met een gebroken relatie achter zich. Twee sporen die, elkaar nooit eerder fysiek hebben gekruist. In ons geval dan, want in deze digitale wereld kun je elkaar ook gewoon online vinden. De geestelijke werkelijkheid achter scheiding En nu kunnen wij samen best hele mooie gedachten hebben voor een nieuwe en verbindende toekomst. Samen met onze beide families en onze eigen kinderen bijvoorbeeld. Maar die realiteit bestáát helemaal niet. Niet geestelijk en niet fysiek. We hebben dat immers gezien in beide experimenten. Wat je niet hebt gekend en ontvangen in de eerste jaren van je leven, is ook niet aan jou 'gehecht' in het volwassen leven. De moederaapjes van Harry Harlow en de opvoeding van de beruchte menspersonen vertelden ons dat in de extreme variant. Maar het voorbeeld van deze verschillende experimenten vertelt ons wel indringend over 'de oorsprong van relatie'. Met name die tussen ouders of verzorgers en kinderen. En dan is een alledaagse scheiding in de samenleving van vandaag helemáál niet zo alledaags, maar diep ontwrichtend. Want hoe we het ook willen uitleggen of welke oorzaken we er ook graag bij willen slepen; Er is een hele fundamentele relatie gebroken! De oorspronkelijke relatie tussen twee ouders samen en hun kinderen als één geheel, één gezin, één thuis. Dat bestaat nu niet meer. En is ook voorgoed verdwenen. Door een besluit dat de vader en de moeder hebben genomen en uitgevoerd. De kinderen niet. De breuk tussen ouder en kind En dan breek ik het nog ietsje verder af: " Ik ben zélf niet eens meer 'gehecht' met mijn kinderen. Dat is immers precies de kern van wat een scheiding onherstelbaar vernietigd. Natuurlijk ben ik nog altijd hun vader en houden wij van elkaar. Want dat stukje verandert biologisch niet. Maar het is een relatie 'apart' geworden. En er ook nog heel veel goed zijn in de relatie tussen het gescheiden kind en de vader of moeder. En dat kan ook ongeacht wie er 'thuis' bleef of is weggegaan. En zo kan er best ook veel goeds 'groeien' tussen het gescheiden kind en de nieuwe partner van pa of ma. Maar als dat gebeurt, dan is dat net zoiets als onverdiende genade . Want als gescheiden ouder, ongeacht aan welke kant van de scheiding je staat, heb je feitelijk élk recht verspeelt op de onvoorwaardelijke liefde van je kind. Er is niets meer ' vanzelfsprekend ' aan het feit dat je 'gehecht blijft' en 'contact' hebt. Blijkbaar vinden wij dat allemaal wél heel vanzelfsprekend. Daar léven we ook naar en zo behandelen we onze scheidingen ook in deze maatschappij. Zo denken we gewoon te mogen blijven rekenen op de loyaliteit van de kinderen. We claimen die ook graag, zelfs. Want maar al te vaak wordt die loyaliteit en liefde zelfs uitgebuit in de strijd tegen de andere ouder. Maar het is niet de fundamentele werkelijkheid. Dat is immers precies wat Harlows aapjes bewijzen. Want ondanks pijn, verdriet en onzekerheid, bleven zij zich immers vastklampen aan de stoffen moeder. En dat gebeurt óók als die ouder ondertussen 'een dader' is geworden en de pijn en het verdriet juist veroorzaakte. Dat mag voor ons een ongelooflijk intense les zijn in nederigheid ! Dus als de kinderen zich aan je blijven hechten en loyaal zijn, zegt dat nog niets over 'hoe goed' jouw relatie in de 'geestelijke verbinding' met jouw kinderen is. En dit besef hier zo hard neerleggen is geen gemakkelijke boodschap voor een gescheiden ouder. Dat begrijp ik heel goed zelfs, ik ben er immers zélf eentje. Het is natuurlijk ook helemaal geen gebruikelijke boodschap. Maar als u bereid bent uw verzet en de verdediging voor 'uzelf' te laten vallen, en in uw hart de waarheid echt wilt aankijken, dan weet u dat dit waar is. En dat is nu eenmaal een hele lastige en pijnlijke waarheid. De motor in onderdelen op de tafel Als de motor van je auto in allerlei deeltjes op de tafel ligt, ziet een automonteur iets heel anders dan een chirurg. De monteur is niet overweldigt door de aanblik. In zijn hoofd brengt hij direct alle bekende onderdelen al bij elkaar. Hij ziet zo ook de lijn en de route van de reparatie al ontstaan. Wie het 'verband' kan zien tussen losse onderdeeltjes, begrijpt ook de 'gevolgen'. De monteur die een gebroken pakking ziet liggen, begrijpt dat dit de oorzaak is geweest van een olie lekkage. En als hij nergens een gasklep ziet liggen, weet hij ook dat de auto nooit van zijn plek gaat komen met deze motor. Bij een auto betekent dat dan gewoon nieuwe onderdelen bestellen en repareren. Maar we hebben gezien hoe een gebroken opvoeding doorwerkt. Het vermogen tot een volwaardig leven als volwassene is structureel beschadigt en nieuwe onderdeeltjes bestellen is er hier niet bij. Als de motor van je auto in onderdelen uit elkaar ligt En wie dan God niet in zijn of haar leven heeft, die wacht een leven lang tevergeefs sleutelen. Want hoe dicht je ook bij herstel lijkt te komen, tot een volledig gerepareerde motor kom je niet. Ondanks alle hulp en zelfhulp van deze aarde. Want er is één onderdeel dat niet op tafel ligt en ook niet ' besteld ' kan worden! Dat is niet van deze aarde. En dat is de vonk. Het vonkje van de bougies. De vonk die ontbreekt Dat is wat ontbreekt. Dat is de afwezige relatie met je eigen Schepper, die je anders vasthoudt, aanraakt, voedt en beschermt. God is de oorsprong van alle relatie! Hij is 'de ouder' die ons voedt en verzorgd, die ons beschermt, onderwijst en liefheeft. Dat is ook de relatie waarmee wij 'veilig gehecht' zouden moeten zijn. Maar dat is precies ook de cruciale relatie die juist gebroken is. De relatie die niet meer bestaat, vanaf de zondeval. Het is dezelfde afwezigheid van de relatie, als die de aapjes van Harry Harlow zo grondig beschadigden. En dezelfde afwezigheid van relatie die zelfs dodelijk was voor onze weesbaby's zonder biologische ouders. Maar als je kennis met Gods wijsheid en kennis mag toenemen, zoals ik nu heb ervaren, dan zie je heel veel onderdelen van je relaties in een nieuw licht. Dan zie je op tafel de gebroken pakkingen liggen, die lekkages zijn gaan veroorzaken. Je ontdekt met dat grotere inzicht ook dat er onderdelen helemaal niet op de tafel liggen of dat je onderdelen ziet die je zelf daarvoor nog niet kende. Onderdelen die dus ook nooit zijn gebruikt in de relatie. Andere onderdelen liggen er juist váker dan dubbel. Er is ook te veel vet gebruikt. Daardoor zijn verschillende delen langs elkaar blijven glijden zonder dat ze goede grip kregen en niet goed gehecht zijn. Je ziet de keuzes die voor jou zijn gemaakt en die jij zelf hebt gemaakt. En dan raakt de volledige gebrokenheid  je ineens. Van het geheel. Van de hele motor, die staat voor al jouw relaties. De motor die helemaal uit elkaar ligt, met onderdelen die zwarte vetvlekken maken, op het witte laken van de tafel. En dan is er intens diep verdriet als je de trieste impact ervan begint te begrijpen. Je ziet de diepe sporen van beschadiging die al getrokken zijn en die al tot in de verre toekomst van de ziel reiken. In de ziel van je ouders, die van je partner en je kinderen. Maar ook die sporen in je eigen ziel. Je ziet ineens de gevolgen van de keuzes, die tot ver in toekomstige generaties nog hun invloed zullen hebben, nu glashelder met de zuiverheid van Gods ogen. Maar dan is er ook het ontzag als de diepere werkelijkheid en de bedoeling van Gods leiderschap tot je doordringt. Zulke diepe gebrokenheid is alleen te dragen en te herstellen met Gods wijsheid en Zijn kracht. Want Hij heeft de weg terug, naar relatie met Hem, weer hersteld en geopend. En dat kan omdat wij de meest grondige reparatie hebben gekregen die mogelijk is. Dat is de kern van het Levende Evangelie en de boodschap van hoop. En dat is de wedergeboorte. De geestelijke wedergeboorte Ook als je al volwassen bent, kun je opnieuw geboren worden. En daarmee ben je in staat om uit de schaduw van je verleden te stappen en alsnog veilig gehecht kunt raken. Met je eigen Vader en Schepper en daardoor ook met je omgeving. Je mag geestelijk helemaal opnieuw beginnen. En dat is onverdiende genade. 2 Korintiërs 5:17 " Daarom, als iemand in Christus is, is hij een nieuwe schepping: het oude is voorbijgegaan, zie, alles is nieuw geworden. " Jezus legt zelf heel duidelijk uit aan Nicodemus dat deze wedergeboorte een geestelijke vorm betreft, in Johannes 3:5 " Wie niet geboren wordt uit water en Geest, kan het Koninkrijk van God niet binnengaan. ” Ik zeg wel vaker, dat ik mijzelf als het schoolvoorbeeld van genade zie. Het is wat mij dankbaar maakt voor alles wat ik in mijn hele leven heb mogen ontvangen. En élke dag opnieuw, ongeacht hoe ik me geestelijk of lichamelijk voel, dank ik Hem voor hoe Hij is teruggekomen in mijn leven. Hoe ik door God ben opgeraapt en weer rechtop ben gezet. Hij heeft mij bedolven onder zegen, liefde en persoonlijke ontwikkeling. Ik mag gebruik maken van Zijn wijsheid en inzicht en met een heel nieuw perspectief de uitdagingen van het leven aangaan. Maar dat neemt in dit leven nog altijd niet weg, dat ik wél doorlopend te maken heb met de gevolgen van mijn keuzes en mijn eigen gebrokenheid. Dat is óók met een geestelijke wedergeboorte niet uit te vegen. Zeker niet de gebrokenheid die ikzelf veroorzaakte. Het zijn vrije keuzes geweest die tot deze gebrokenheid hebben geleid. En zo is het hierdoor óók bij anderen gebroken. Dat reikt verder. Want zoals het is gegaan is ook de actuele werkelijkheid. En dat leeft en beweegt in dit fysieke leven ook gewoon verder. Net zolang als het fysieke leven van iemand nog duurt. Dat maakt dan ook dat mensen zelf een einde aan hun leven maken. Om het te laten stoppen! Omdat het niet te dragen is. En de andere oplossing is wegkijken en negeren. Als collectief proberen we dan 'Happy de Kleppie' mooi weer te spelen in onze gebroken, gescheiden samenleving. De collectieve ontkenning van scheiding En zo handhaven we de collectieve 'ontkenning' van de ernst van scheiden. We houden in onze samenleving immers best een hele luchtige benadering in stand. Daarmee ontlopen we allereerst onze eigen pijnlijke verantwoordelijkheid. Want de werkelijkheid achteraf is immers dat de ontwrichtende uitwerking van een scheiding veel pijnlijker is en veel dieper blijkt te gaan, dan mensen denken. Een scheiding is vooral ook heel veel zinlozer dan vaak wordt gedacht. Niet altijd! Maar wel vaak! Het is een pijnlijk realiseren en besef die dan ook meteen de oorzaak is van een mechanisme dat heel diep in ons verstopt zit. Een systeem van binnen dat deze 'schuld' probeert af te kopen. Logisch! Er is immers ook schuld ! Maar het afkopen zónder geestelijk de straf te willen dragen, is direct óók weer een logische volgende stap naar nóg verdere beschadiging. Want gescheiden kinderen worden verwend, ze worden gespaard, ze worden gebruikt en ze worden verscheurd. Hun kaders veranderen en die worden bovendien vaak tweeslachtig. Het ene huis heeft nu andere regels dan het andere huis. Maar het is de gehechte verbonden driehoeksrelatie die niet meer bestaat. Die tussen jou, je kind en je partner. Als het gezin! Die relatie is voorgoed gebroken en die is nu duaal geworden. Het is nu ieder voor zich. In koppeltjes. De vader met zijn kinderen en moeder met haar kinderen. En de kinderen met hun vader en hun moeder. Hoe 'goed' het ook 'geregeld' is... Nog veel meer over relaties en hoe de bijzondere driehoeksrelatie ook geestelijk uiteen is gevallen in de destructieve duale relatie in de volgende delen.

We waren gebleven bij het vernuft van Gods schepping. Hij die het zo wonderlijk heeft gemaakt dat Hij de 'geestelijke relatie' in een 'fysieke vorm' heeft gegoten. Dat is heel bijzonder. De hunkering naar lichamelijk contact is dus niet alleen maar verbonden met de aanraking zelf, maar ook wat het geestelijk met je doet. We zagen de uitwerking ervan op de resusaapjes, die tegen de martelingen in, tóch het fysieke contact bleven zoeken. En dat was in dit geval zeker niet omdat het contact zo prettig was. Maar goed, hoe triest en gruwelijk dat experiment ook was. Het waren wel apen en geen mensen, nietwaar? Nou.... Dan heb ik voor u toch ook een luid en duidelijk sprekend voorbeeld met ménsen. Een vreselijk, onbedoeld experiment dat generaties heeft getekend. En het was goed om daarvoor éérst het Harlow-experiment te leren kennen. Want daarmee kunnen we de les van de weeshuizen beter begrijpen. De les van de weeshuizen Het is 1915 wanneer kinderarts Dr. Henry Chapin een schokkend verslag presenteert op een jaarvergadering van artsen in Atlanta. In weeshuizen sterft op dat moment 60 tot 90% van alle baby's. In sommige tehuizen loopt dat op tot bijna 100% onder kinderen jonger dan twee jaar. Voorbeeld van een 1900s Baby Home in Ierland. De medische wereld van die tijd ziet dit als een "onvermijdelijk biologisch lot" van "zwakke" kinderen. De omstandigheden in de tehuizen zijn immers goed; Perfecte hygiëne en keurige medische zorg. Juist ingericht volgens de laatste richtlijnen. De ontdekking van de Bacterie Want.... de recente ontdekking van bacteriën door Louis Pasteur en Robert Koch heeft geleid tot angst voor aanraking. En dat leidde tot een strikt hygiënisch en medisch regime in ziekenhuizen en tehuizen. Kinderen moeten schoon, geïsoleerd en “veilig” worden gehouden. En... dat gebeurt dan ook keurig. Maar Dr. Henry Dwight Chapin kent een andere werkelijkheid. Het Bellevue Hospital, waar hij als kinderarts werkt, heeft speciaal voor gevangenismoeders een aparte ruimte. Een afdeling waar zwangere gedetineerden, afgescheiden van de rest van de wereld, mogen bevallen. Daar was misschien niet de perfecte hygiene. Geen strikte protocollen, maar daar waren wel 'moeders'. Criminelen die het liefst zélf maar hun kinderen moesten aanraken, nietwaar? Dus deze baby's kregen borstvoeding, hadden huidcontact en (liefdevolle) aanraking en kregen in hun eerste periode, soms jaren, een fysieke relatie. Met hun eigen moeder! Maar... de babysterfte op déze afdelingen lag onder de 5% ! Hygiene en afstand redt geen levens De ironie hiervan is dat juist de baby's van "criminele moeders" wél overleven, terwijl de baby's in de "fatsoenlijke" weeshuizen massaal sterven. En dat is dus niet door ondervoeding, onhygiënische zorg en infecties, maar door een gebrek aan liefde, contact en genegenheid. Chapins conclusie is een aanklacht tegen het medische establishment. Die, in eerste instantie, verdedigend en vijandig reageren. Zijn werk wordt genegeerd of tegengewerkt. Tijdschriften weigeren zijn rapporten te plaatsen. Te activistisch ! Maar heel langzaam begint toch zijn boodschap door te dringen. In 1926 schrijft hij nog een felle aanklacht via pamfletten: " De baby’s sterven nu niet aan infecties, maar aan eenzaamheid. We hebben wél de ziektekiemen overwonnen, maar niet de verwaarlozing. " Maar pas 11 jaar later worden zijn aanbevelingen de basis van Public Welfare Law (1937) Het echte probleem is nog veel groter Maar dit was het echte probleem nog niet. Het wordt nog heel veel erger ! Houdt u vast! Dit waren namelijk niet alleen de voorschriften voor weeshuizen , dit was een heel maatschappelijk systeem ! Doordrenkt in de hele westerse wereld. We gaan nog een heel klein stapje verder terug in de tijd. Tussen 1830 en 1850 wordt, éérst in de Engelse hogere klasse, een koud, liefdeloos opvoedsysteem populair. Deze "Victoriaanse" mentaliteit verspreidt zich snel over West-Europa en Noord-Amerika. Het "Victoriaanse" opvoedsysteem Dit systeem stimuleert: Beheersing boven emotie :  zelfdiscipline, plichtsgevoel, orde, en zedelijkheid gelden als de hoogste deugden. Afkeer van lichamelijkheid :  lichamelijke expressie (zoals aanraken, huilen, troosten) word gezien als zwak of onzedelijk. Angst voor besmetting en immoraliteit :  Lichamelijke hygiene en 'morele' zuiverheid worden tot één ideaal samengevoegd. Vorming door tucht :  De opvoeding moet “de wil breken” om een gehoorzame, fatsoenlijke burger te kunnen afleveren. Voor een deel is het gebaseerd op het religieuze puriteinse gedachtegoed dat mensen van nature bedorven zijn. Ook een kind is daarin niet onschuldig. Het is gewoon een “kleine zondaar” die discipline en gebod nodig heeft. Het lijkt zelfs heel behoorlijk op de waarden van de sekte, waarin ik ben opgegroeid. Twee belangrijke figuren zijn 'de grote verspreiders' van deze opvoedstijl over ongeveer de hele westerse wereld. Het zijn geen morele kruisvaarders, maar dit zijn artsen! Wetenschappers. Zij halen de religieuze context eruit en maken dit tot een medisch wetenschappelijk opvoedsysteem. Voor een volledige samenleving! Dr. Luther Emmett Holt (1855-1924) Hij is de Amerikaanse voorloper. Emmett Holt is de meest een invloedrijke Amerikaanse Kinderarts van dat moment. Zijn boek "The Care and Feeding of Children" (1894) wordt de moderne 'opvoedbijbel' voor de Amerikaanse middenklasse. Het zijn oude 'Victoriaanse' tradities in een nieuw jasje, gebaseerd op drie principes: Strikte regelmaat:  vaste voedingen, vaste slaaptijden, geen troost bij huilen. Afstandelijkheid:  aanraking, wiegen en knuffelen werden ontmoedigd Hygiëne boven alles:  steriel voedsel, steriele omgeving, steriele omgang. Enkele letterlijke richtlijnen uit zijn boek zijn: Een baby mag je nooit in slaap wiegen. Kus je baby niet op de mond. Huilen is niet schadelijk; het traint de longen. Een baby moet al vroeg leren zichzelf te beheersen. Zijn gids werd verplichte literatuur op verpleegopleidingen  en door duizenden artsen geadviseerd. In de VS werd het verspreid via de Children’s Bureau  en zelfs vertaald in meerdere talen. Zijn methoden werden toegepast in ziekenhuizen, weeshuizen, kraamafdelingen én uiteraard ook in de gezinnen in de samenleving . Sir Frederic Truby King (1858-1938) Hij is de verspreider op wereldschaal . King is een arts uit Nieuw Zeeland, die is beïnvloedt door Holt. Hij richt de Plunket Society op, een invloedrijke organisatie voor moeder- en kindzorg. Zijn methodes werden dominant in het hele Britse Gemenebest. De Victoriaans principes zijn hetzelfde. De klok is koning, geen verwennerij, Strikte routines voor alles. Van slapen tot spelen en naar buiten gaan, alles wordt ingericht op een vast tijdschema. Maar hun advies was niet langer gebaseerd op 'traditie', maar op objectieve, medische waarheid. En dat was juist wat deze adviezen zo gezaghebbend maakte. Wereldwijde verspreiding Hun boeken werden in miljoenen exemplaren verkocht en vertaald. De Plunket Society van King creëerde een netwerk van verpleegkundigen die het "juiste" systeem persoonlijk bij moeders thuis kwamen onderwijzen en controleren . Deze methodes werden ook overgenomen in kraamklinieken en ziekenhuizen. Generaties van verpleegkundigen werden opgeleid in het Holt- of King-systeem, waardoor deze opvattingen decennialang werden doorgegeven als de enige juiste manier. En ik denk dat we nog steeds niet helemaal van die erfenis af zijn. Links Luther Emmet Holt - De opvoedspecialisten van 1900 - Rechts Frederic Truby King Via miljoenen uitgegeven brochures werd dit dus 'de standaard' van 1890–1930 . Een combinatie van steriele, hygiënische en ‘wetenschappelijke’ zorg: Baby's niet voeden als ze huilen, maar op strikte vaste tijden voeden. Het huilen van baby's is 'lichaamsbeweging' en toegeven aan huilen verpest alle moeite. Maar ook wiegen of met de kinderwagen rijden om ze te troosten was uit den boze. Contact moest worden vermeden. Ze werden niet opgepakt, niet geknuffeld, niet aangeraakt. Niet op schoot, niet troosten of oppakken op verzoek, niet spelen met jonge baby’s en zeker niet kussen. Dit kille, afstandelijke opvoedsysteem was dus, enkele generaties lang, de algemeen geaccepteerde standaard. Dan terug naar het Harlow Experiment En dan gaan we ook weer even terug naar het experiment van Harry Harlow en naar de verschrikkelijke gevolgen van de afwezigheid van relatie. En dan kijken we nu even niet alleen naar de 'uitkomsten' van zijn experimenten serie, maar nu juist ook even naar de kille, klinisch-afstandelijke 'manier' van de uitvoering van het onderzoek. Door de persoon Harry Harlow. En dan bedoel ik met name ook het onbewogen 'vastleggen' van deze wrede martelingen. De generatie van de Tweede Wereldoorlog En wat als we dan in vergelijking hiermee ook eens kijken naar alle bekende kopstukken in de tijd van de Tweede Wereldoorlog? Want Harry Harlow is namelijk geboren in 1905. Een kind in precies de generaties van de koude en afstandelijk opvoeding! Net als: Goebels (1887) Hitler (1889) en Himmler (1900) Of Joseph Mengele (1911) Anton Mussert (1894) Mussolini (1883) Maar ook de vrouwelijke kampbeesten Ilse Koch (1906) Maria Mandl (1912) en Irma Grese (1923) Toeval? Misschien! Het hoeft natuurlijk niet direct een causaal verband te betekenen. Maar... toch wil ik wel graag met u deze 'denkrichting' nog even voortzetten. Want dit is wél ' de volwassen generatie ' van de oorlogstijd. 'Gevormd' in een cultuur waarin gezag ver bóven empathie staat. Met afstandelijkheid, gehoorzaamheid en emotionele onderdrukking. Het was ook een tijd van ' uitzonderlijke en georganiseerde' wreedheid. Uitgevoerd door heel veel verschillende mensen op meerdere plekken tegelijk. Want het Duitse SS-personeel in de kampen bedroeg zo'n 60.000 mensen, waarvan ook 3.500 vrouwen. En deze harde, stoïcijnse opvoedcultuur was immers een systeem van de hele "Europese samenleving" Die heel veel mensen geraakt moet hebben. Het is het breed geaccepteerde traditionele systeem ook in kerken en scholen. Een systeem dat elk verantwoordelijkheidsgevoel smoort. Het gezag regeert ; Niet te snel van slag zijn en je emoties onder controle houden. Vertraagd reageren.... Zo kun je immers ook wégkijken. Het beruchte collectieve excuus van " Wir haben es nich gewust " is wat hier precies bij aansluit. Onze geschiedenis is dus heel veel meer dan een historische les en een triest hoofdstuk in onze geschiedenis. Het is ook een bevestiging voor de waarheid van de aapjes van Harlow  in deel 2. De drievoud en de dualiteit God heeft ons zo ontzagwekkend geschapen, dat onze diepste, onzichtbare geestelijke behoefte, de honger naar verbinding en liefde, zichtbaar en meetbaar is gemaakt. In ons fysieke lichaam. De uitwerking kunnen we immers lichamelijk zien gebeuren, als er geestelijk iets aan ontbreekt. Het is met onze biologie verweven. Relatie is daarom geen keuze, maar de oorsprong van ons bestaan. We kunnen niet kiezen om géén relatie te hebben. Want zonder een vorm van relatie kwijnen we weg of gaan we dood. En dat wat we in de oorsprong zijn verloren na de zondeval, is 'de relatie' met onze Schepper. Hij heeft dit in een drievoudige verbinding ontworpen en geschapen. Naar Zijn evenbeeld. Maar we hebben hier nu bewezen en kunnen zien, dat als dát is beschadigt en kapot wordt gemaakt, het volkomen kwaadaardigheid wordt. Onredelijk, grillig, gevaarlijk en in staat tot een weerzinwekkende en zinloze wreedheid. Die zelfs de dierenwereld niet kent. En dat is de invulling van het kwaad. Een duale verbinding in plaats van een drievoudige relatie. De drievoud en de dualiteit komt zéker nog aan bod, dus blijf deze serie volgen.... #IkbeneenkindvanGod

Om relatie te begrijpen, is het goed om eerst de verwoestende gevolgen te zien van de 'afwezigheid' van relatie. Of van een verminkte vorm van relatie. Hebt u wel eens gehoord van het Harlow-experiment? Dit betreft een bijzonder omstreden onderzoek uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw, toen de regulering van dierproeven nog in de kinderschoenen stond. Er werd extreem lijden toegebracht aan resusapen. Bewust en doelgericht. Het experiment dient nu als schoolvoorbeeld van wat we grensoverschrijdend vinden. Het Harlow-experiment De kern van de gruwelijkheid lag in het bewust en methodisch breken van de geest van jonge resusapen. Het was bijzonder wreed, maar de uitkomsten waren baanbrekend en hebben een leidende positie in de psychologie veroverd.. Het was kort na de Tweede Wereldoorlog. Blijkbaar was die periode nog niet ernstig genoeg geweest om toch nog schaamteloos dergelijke gruwelijkheden in de praktijk te brengen. Maar later zal ik ook nog een bijzonder verband aantonen tussen dit experiment en het uitzonderlijk kwaadaardige systeem van de WOII. Een geaccepteerde afbeelding van de AI-politie Baby's van de moeder gescheiden Het begon ermee dat hij jonge resusapen van hun moeder scheidde en hen een 'surrogaatmoeder' gaf: Een koude 'moeder' van draadgaas die melk gaf, en een zachte, stoffen 'moeder' zonder voedsel. De aapjes klampten zich het grootste deel van de dag vast aan de stoffen moeder voor troost en contact. In deze video is niet zo heel veel te zien, hoor. Die stoffen pop gaf uiteraard niets terug. De 'moeder' van draadijzer zochten ze alleen op om te eten. Het toonde aan dat liefde en aanraking dus belangrijker is voor de hechting, dan alleen voeding. Maar… om dit verder te testen, creëerde Harry Harlow  ook enkele monsterlijke mechanische moeders die het kind terroriseerden . De surrogaatmoeder mishandelt ze Zo was er een 'moeder' die het jong plotseling met scherpe pennen doorstak, een variant die de jonkies met een harde luchtstraal blies, of een 'moeder' met een mechanische arm, die de kleine aapjes zo hard heen en weer schudde dat ze bijna het leven lieten. In doodsangst klemden de kleine aapjes zich nóg vaster vast aan hun martelende moeder. Dat toonde aan hoe destructief de behoefte aan troost of contact is. The 'Pit of Despair' Een ander experiment was de Put van Wanhoop. Dit was een donkere put, die was bekleed met roestvrij staal, waar jonge, pasgeboren aapjes soms maanden maar sommige 'testobjecten' ook zelfs tot twee jaar lang, werden opgesloten. In volledig isolement, zonder enig contact. Deze laatste aapjes kwamen er psychisch volkomen vernietigd uit. Er was geen enkele relatie of sociaal contact meer mee mogelijk. Ze wiegden wat heen en weer en waren volkomen apathisch en catatonisch geworden. Ze leefden wel, maar met een uitgeschakelde geest. De schade was blijvend en onherstelbaar. Het 'verkrachtingsrek' Het dieptepunt was wat Harry Harlow zelf cynisch het "rape rack" noemde, Hij wilde het onderzoek doortrekken naar hoe 'emotioneel gebroken' vrouwtjes later zelf hun moederfunctie zouden vervullen. Sommige van deze psychisch gebroken vrouwtjes werden gedwongen te paren, terwijl ze niet eens wisten wat dat was. Ze werden in een stalen fixatieapparaat vastgezet en konden door 'normale' volwassen mannetjes vrij en doorlopend 'verkracht' worden. Toen deze apenvrouwtjes vervolgens jongen kregen, bleek hun natuurlijke verzorgingsinstinct grotendeels vernietigd te zijn. Het verzorgingsinstinct was vernietigd Hun reacties varieerden van totale onverschilligheid tot openlijke agressie. Ze negeerden hun baby's vaak volledig, draaiden zich om en lieten het hulpeloze jong alleen liggen. Als het zich probeerde vast te klampen voor troost, duwden zij het weg of trapten erop. Het geweld escaleerde vaak. Harlow documenteerde moeders die hun baby's tegen de vloer van de kooi sloegen. In verschillende gevallen beet een moeder de vingers of tenen van haar eigen baby af. Het gruwelijkst was dat sommige moeders het jong vermoordden door de schedel kapot te bijten. De uitkomst van het experiment Harlow was in staat om dit 'uit naam van de wetenschap' met afstandelijke onbewogenheid afstand te noteren, blijkbaar. Maar goed, de uitkomst was wel duidelijk: het gebrek aan vroege hechting leidt tot een blijvend onvermogen om liefde te geven of te ontvangen. Harlow's conclusie was even duidelijk als ontluisterend: "Liefde is niet iets dat ontstaat door eten of seksuele bevrediging, maar door fysiek contact, warmte en nabijheid." Hij leverde het gruwelijke bewijs van wat er gebeurt als aanraking, liefde, geborgenheid en veiligheid in de vroege jaren ontbreken. En ook dat het beeld van liefde is, wat je ervan is 'aangeleerd'. En dat beeld kan totaal verminkt zijn . Deze moederapen hadden nooit liefde of troost gekend en konden het daarom ook niet geven. Ze functioneerden lichamelijk. Ze konden eten, paren en bewegen, maar hun emotionele en sociale functies waren zwaar ontwricht. Onveilige of gewelddadige jeugd bij mensen Beruchte menspersonen uit onze geschiedenis laten zien dat dit voor mensen precies zo geldt. Neem Jozef Stalin , opgegroeid met een alcoholische vader die hem regelmatig mishandelde. Of Gary Gilmore , die na een moord tijdens een overval, niet in beroep ging en zélf de doodstraf eiste. Zijn jeugd was volgens de rechter een aaneenschakeling van ellende "van zijn wieg tot het graf". Zijn verhaal is verfilmd als " The Executioner's Song ". Ook de kwestie van seriemoordenaar Albert DeSalvo (The Boston Strangler) wordt vaak in de forensische psychologie als voorbeeld gebruikt. Hij groeide op in extreme armoede; zijn vader mishandelde zijn moeder en verkocht zijn kinderen aan boeren om te werken. Aileen Wuornos , de eerste vrouwelijke seriemoordenaar van de VS, werd misbruikt door haar grootvader, op haar 11e verkracht door familieleden en ze belandde later in de prostitutie. De emotionele verwaarlozing van rijkdom en luxe Maar het is niet altijd armoede of geweld. Emotionele verwaarlozing kan veel sluipender zijn en blijft vaak onzichtbaar. Alleen de excessen daarvan, die openbaar worden, geven ons een dieper inzicht. Waar we overigens weinig mee lijken te doen. Neem onze eigen Nederlandse Joran van der Sloot . Opgegroeid in een omgeving van luxe. Hoewel er geen openbare documentatie over is, lijkt de positie van zijn vader hem status en macht te geven. Hij werd niet gecorrigeerd, maar er juist door beschermd. Zijn gedrag werd zo steeds weggepoetst en bedekt. Waarmee het idee dat hij kon doen wat hij wilde, versterkt werd. Als sadisme naar jou wordt vernoemd Een voorbeeld dat wel veel beter gedocumenteerd is, betreft de Markies de Sade. Dat is de man naar wie het sadisme is vernoemd. Hij groeide op in luxe. Zonder enige begrenzing en zonder ouderlijke aandacht. Hij is grootgebracht door nonnen en dienstmeisjes, dat bepaalde zijn verwrongen seksuele en religieuze kader. Zijn vader was afwezig als diplomaat en zijn moeder sloot zichzelf regelmatig op in een klooster. Een recenter voorbeeld is John du Pont , wiens verhaal is verfilmd als ' Foxcatcher ' Deze steenrijke telg van een chemieconcern schoot op zijn eigen landgoed een Olympisch worstelaar dood. Zonder duidelijke reden en voor de ogen van diens vrouw. Zijn diagnose: paranoïde schizofrenie en narcisme. Biografen beschreven zijn jeugd als financieel onbegrensd, maar emotioneel steriel. Deze kennis is in de psychologie allang niet nieuw meer. Toch dringt de ernst ervan niet werkelijk tot ons door, lijkt het. Hoe bent u gehecht? Denkt u wel eens na over hoe u 'gehecht' bent? Was het volledig veilig, deels veilig of onveilig? En wat is de maatschappelijke norm ten opzichte van de biologische behoefte? Hebben wij het recht om kinderen onze werkelijke aandacht te onthouden, omdat het belangrijker is dat we als beide ouders werken? Om met het verdiende geld verder op vakantie te kunnen, hen grotere slaapkamers te bieden of ze in een luxere auto naar school te brengen? Ik vraag het maar gewoon, omdat dit bij uitstek het systeem is van onze welvaartseconomie. Maar deze voorbeelden tonen ons echter dat er geen rijkdom groot genoeg is om daarmee kinderen automatisch tot evenwichtige, empathische volwassenen te laten opgroeien. Daar is dus iets anders voor nodig. Iets dat we niet zien. Omdat het geestelijk is . Het ontzagwekkende vernuft van de Schepping Dat is nu precies hoe vernuftig God ons heeft gemaakt. Wij zijn mensen van vlees en bloed, maar geschapen naar Zijn beeld. En God is Geest. Dat betekent dat Hij de geestelijke liefde, de behoefte aan verbinding en relatie, op een of andere manier heeft moeten omzetten naar lichamelijk. En dat heeft Hij gedaan. Relatie is geestelijk, fysiek contact is aards. Maar het één kan niet zónder het ander. Wij zijn geest, ziel en lichaam in één geheel. De fysieke kant weerspiegelt de geestelijke kant en andersom. Dat is ontzagwekkend! We kunnen meten dat een knuffel bepaalde stofjes aanmaakt, maar dat verklaart nog lang niet wat er echt in het geheel gebeurt. Want hoe komt het dan dat je kunt aanvoelen of een omhelzing oprecht, afstandelijk of juist ongemakkelijk is? Dat gaat dus heel veel dieper en is een stuk complexer dan stofjes meten. Dat is namelijk niet alleen biologie, dat is iets van de geest. God heeft het zo wonderlijk ontworpen dat geest en lichaam met elkaar verweven zijn. De geestelijke behoefte is zichtbaar gemaakt in het lichamelijke bestaan. Ze kunnen niet zonder elkaar. Want een kind sterft als het alleen maar liefde, trouw en respect krijgt, maar het sterft óók als het alleen wordt gevoed en verzorgd. Maar daar gaan we mee verder in het volgende deel. #IkbeneenkindvanGod

Van frustratie naar ontzag – een nieuw begin Sinds mijn bekering is er in mijn hart iets fundamenteels veranderd. Waar ik vroeger gevangen zat in een onrustige boosheid en frustratie over de menselijke orde op deze wereld, de geopolitieke leugens, de misleidingen en de eindeloze manipulaties, ervaar ik nu een hoopvolle nieuwsgierigheid en een bewonderend ontzag voor Gods geestelijke orde. De Bijbel is mijn bron. Wie begint met het lezen van de Schrift, ontdekt meteen dat dit het beste vertrekpunt is. Het Woord van God geeft antwoorden, biedt inzichten, en opent een andere werkelijkheid. Voor het leven in deze wereld bestaat er geen uitdaging die te groot is voor de bovennatuurlijke wijsheid die God ons geeft. En die wijsheid vinden we in de Bijbel. Altijd wijst het naar een oplossing en is altijd in staat om een ander perspectief te geven. Het verschil tussen onze orde en Gods orde Het onderscheid tussen onze menselijke beperking en Gods geestelijke wijsheid is onbeschrijflijk groot. Wij overschreeuwen onze onzuiverheid en onkunde met misplaatste overschatting en hoogmoed. Nog vóórdat we wérkelijk begrijpen hoe iets in elkaar steekt, of het nu DNA, onze psyche, biologie of ons immuunsysteem is, zijn we al bezig erin te snijden, het te knippen, te manipuleren of er labels op te plakken. Met slechts flarden van kennis menen we de wijsheid al in pacht te hebben en claimen de volle wetenschap al. We stellen diagnoses, zetten nieuwe kaders en pronken met onze wetenschap. Maar telkens weer worden we ingehaald door de werkelijkheid en geconfronteerd met de catastrofale gevolgen van ons eigen gebrek aan inzicht. Wat hiermee zichtbaar wordt, is niet alleen menselijke onkunde, maar vooral menselijke hoogmoed. Een hoogmoed die bereid is alles te overschreeuwen met leugens. Over elkaar, naar elkaar en tegen elkaar. Eeuw na eeuw, generatie na generatie, veroorzaakt dit wreed verdriet en diepe ellende. De vloek van menselijke kortzichtigheid Wij geloven slechts wat we kunnen zien, meten of ervaren. We denken dat het leven niet verder reikt dan een mensenleven lang. Maar de pijn van geschiedenis sterft niet uit met een generatie. Oorlogen worden gevoerd over cultuur, tradities, en historisch onrecht. Trauma’s die niet zomaar zijn verdwenen. Steeds duidelijker wordt zichtbaar hoe diep onze geestelijke armoede is. We denken dat we de geestelijke orde begrijpen, maar we projecteren onze beperkte wereldse ervaring op het onzichtbare geestelijke domein. We denken dat de geestelijke wereld dezelfde regels volgt als de fysieke wereld. Hoe naïef! Het geheugen van pijn, verdriet en kwaad reikt veel verder dan een enkel mensenleven. Goed en kwaad is geen uitvinding van de mens. Het zijn de fundamenten die in ons bestaan zijn verankerd. Iets dat er altijd al geweest lijkt te zijn. Iedereen weet dit, iedereen voelt dit. De misleiding van zinloosheid Toch proberen wij het bestaan van een kwaadaardige entiteit te ontkennen. We verzinnen theorieën die de schepping vervangen door toeval. Het idee dat ons bestaan uit pure willekeur is ontstaan, in miljarden jaren en zonder doel, is doelbewust in de wereld gebracht. Want: Als wij uit toeval zijn ontstaan is er immers geen Schepper. Als er geen Schepper is, dan is er ook geen orde, maar willekeur. Als er geen orde is, is er ook geen 'echte' bestemming of doel. En als dat er niet is, rest ons ook niets anders dan het leven van vandaag te leven. Het eindigt immers zonder doel, zonder toekomst en zonder hoop. De strategie is duidelijk: Met het bestrijden van het idee van de schepping, wordt meteen ook het bestaan van het geestelijk kwaad verhuld. Want als alles toevallig is ontstaan, is kwaad immers ook geen werkelijke macht, maar slechts een menselijke uitglijder. Dan is kwaadaardigheid uit onze eigen evolutie voortgekomen. Dan zijn wij zélf het kwaad... én ook het goede. Wat een sluwe, listige misleiding, niet waar? Alles mag, behalve erkennen dat God Schepper is Het is dan ook niet verwonderlijk dat álle vormen van spiritualiteit mogen worden verkend. Energievelden, frequenties of spirituele lichtwezens, het is allemaal geaccepteerd, zolang de mens zichzelf maar als het middelpunt en als “mede-god” mag zien. Als het 'opperwezen' licht is, dan zijn wij zelf allemaal het licht. Maar die ene waarheid, dat er één God is, dat wij Zijn 'schepping' zijn en bij Zijn gratie bestaan, dát idee moet koste wat kost worden bestreden. Want onze hoogmoed verdraagt geen onderwerping aan één Schepper. Gods orde in het onzichtbare willen we niet erkennen. En om dat idee te ontwijken bewandelt onze wereld ongelooflijke absurde paden. Het onzichtbare proberen we met zichtbare methoden te verklaren. We gebruiken ons beperkte menselijke vermogen om een oneindige werkelijkheid in kaart te brengen. Alsof we die werkelijk denken te gaan begrijpen. Een voorbeeld: Hycean-werelden en DMS Neem het meest actuele voorbeeld uit de wetenschap: Dat zijn de zogenaamde Hycean-werelden . Exoplaneten die 'misschien' een oceaan zouden kunnen bevatten onder een waterstofrijke atmosfeer. Daar zouden 'mogelijk' eencellige organismen dan kunnen evolueren. Wat is de aanleiding? De James Webb Space Telescope heeft ' mogelijk ' het gas Dimethylsulfide (DMS) gedetecteerd. DMS is een gas dat door microben op aarde wordt geproduceerd. Zou het elders in de ruimte, dan ook kunnen wijzen op leven? Maar let op: We weten niet eens of die Hycean-werelden echt bestáán. We weten ook niet zeker 'of' het wel DMS was dat er is gedetecteerd. (Dat is onzeker door de slechte beeldkwaliteit en de ruis vanwege de afstand) We weten nog niet of DMS niet óók abiotisch (door niet-levend processen) kan ontstaan. Er wordt ons hiermee wel ' zicht op leven' geboden, ergens héél ver weg op een hemellichaam, honderden duizenden keren verder weg dan Neptunus. Dat is afleiding die helpt om niet te hoeven erkennen dat er een Schepper is. Want alleen daarom al, zou het helpen dat er ergens anders ook nog leven zou 'moeten kunnen' bestaan. En zo is er met de exoplaneten TOI-270 d en K2-18b een kandidaat' gevonden of gecreëerd die een Hycean-wereld zou kunnen zijn . Niet dat iemand het ooit kan controleren, want de dichtstbijzijnde optie ligt 3 miljoen keer zover van de aarde als de planeet Mars. Toch wordt hier serieus aandacht aan besteed, lieve mensen. Het is nieuws! Het is alsof de wereld liever 670 biljoen kilometer de leegte in staart, dan hier op aarde simpelweg de Bijbel open te slaan. En wat mij betreft laat 'onze' wereld hiermee heel duidelijk zien wat háár relatie eigenlijk is met de levende God en Schepper. Onze wereld wil namelijk, zo vér als het maar kan, van het scheppingsidee, wegrennen. Naar de verst mogelijke uithoeken van de kosmos zelfs. Als het maar oplevert dan de scheppingsorde niet bestaat. En dit is dezelfde wereld die u en mij informeren en onderwijzen. Dagelijks brengt zij ons dit gedachtegoed. Op allerlei manieren en zo veel en zo vaak als het kan. De onverwoestbare Bijbel En toch blijft die éne getuigenis altijd overeind staan: En dat is die van de Bijbel. Wélke storm van theorieën er ook woedt, de Schrift staat! En elke nieuwe ontdekking bevestigt uiteindelijk steeds maar weer meer, van de zuiverheid van Gods verhaal. Want dat gaat gelijk op. Hoe méér onze geschiedenis groeit en hoe verder onze kennis en wetenschap zich ontwikkeld, hoe groter de bevestiging van Zijn Woord wordt. De persoonlijke en emotionele connectie Maar er is voor ons vooral ook een hele persoonlijke connectie te ontdekken met het verhaal van God. Want het hele Bijbelse verhaal is, emotioneel gezien, voor ons volkomen herkenbaar. Het gaat over Zijn plan, Zijn schepping, Zijn liefde en over Zijn relatie. En na het verraad gaat het over Zijn pijn, Zijn verdriet, maar ook Zijn diepe trouw en Zijn grote verantwoordelijkheid. En tot slot gaat het ook over Zijn offer, Zijn vergeving en Zijn genade, maar ook Zijn toorn, Zijn rechtvaardigheid en Zijn herstel. En van dit hele scala aan emoties in dit hele verhaal, is er niet eentje bij die ons onbekend in de oren klinkt. Het raakt ons en voelt als ons. Het zou namelijk een verhaal van ons kunnen zijn. Dat is helemaal niet vreemd, want wij zijn immers naar Zijn evenbeeld geschapen! Dit is 'onze' Schepper. Dit is 'onze' Vader. Wij zijn geen toevallige gebeurtenis. Hij heeft een relatie met ons en Hij wil een relatie met ons. Relatie – het hart van alles Daarom wil ik een nieuwe serie beginnen en daarmee ingaan op relaties . In kracht verbonden Dat zal gaan over relaties in deze wereld en relaties in Zijn wereld. Relatie met God, relatie met elkaar, relatie met onszelf. Relatie mét Hem en relatie zonder Hem. Want als er één kern is van de schepping, dan is het relatie. God schiep ons uit liefde, naar Zijn beeld, om met ons in relatie te leven. En in die relatie ligt ook ons herstel, onze bestemming en onze hoop. Ik hoop u daarmee te kunnen boeien en te verrassen. U daarmee te verrijken en te bemoedigen. Ik hoop u ook herkenning en inzicht te kunnen geven. Niet omdat ik het zo goed weet uit eigen ervaringen, maar juist omdat ik die ervaringen in Zijn licht mag zetten en uit Zijn wijsheid mag putten. Ik hoop ook tegelijk mijzelf daarmee weer opnieuw een spiegel te kunnen voorhouden en een ander perspectief te vinden. Duikt u samen met mij in de fascinerende wereld van relatie hebben? Dan neem ik u graag mee naar het eerste deel. #ikbeneenkindvanGod

Onlangs was ik op een mannenavond met meer dan zestig mannen. We stonden buiten rond meerdere vuurplaatsen, en bijna vanzelfsprekend was dan 'vuur' het thema van de avond. Het was vanuit de kerk georganiseerd, dus de spreker verbond het thema aan geloof, aan passie en aan het innerlijke vuur van een man. Hij vertelde ergens, heel terloops, ook over zijn scheiding en burnout. Als momenten waarop dat vuur was gedoofd. Maar hij sprak erover in de term van een meer "gecontroleerd vuur" dat hij nu had gevonden. " Dat klinkt mooi, maar helpt niemand, zolang er geen les, inzicht of wijsheid uit volgt " Dat is wat ik op dat moment dacht. Want laten we eerlijk zijn: Als je met al je eigen vuurkracht in een burnout terechtkomt of je relatie loopt op de klippen, waar is het dan misgegaan? Wat heb je dan over het hoofd gezien? Wat heb je verkeerd begrepen, of... misschien wel nooit geleerd? Dát is immers wat andere mannen echt effectief en concreet kan helpen. Maar goed, daar begint het natuurlijk ook meteen te wringen. Het is pittig als je de helft bent van een relatie, die verdrietig in een scheiding is geëindigd. Want om dat eerlijk te vertellen, moet je door pijn heen. Het vraagt moed om je eigen falen te benoemen, om je trots los te laten en je eigen beperkte wijsheid onder ogen te komen en om zo toe te kunnen geven: “Ik dacht het zelf te kunnen. Ik dacht dat ik gelijk had. Ik dacht dat ik wist hoe het moest en ik dacht dat ik het zo goed deed.” De harde werkelijkheid is dat heel veel mannen zichzelf overschatten. Deze verschillen strooien namelijk slaapzand in de ogen, van wie de Schepper en Zijn schepping niet erkennen. Vooral wanneer we vergeten dat daardoor man en vrouw in de kern heel anders zijn, maar dat juist díe verschillen bedoeld zijn als balans en niet als een strijd. Een gecontroleerd vuur geeft warmte en richting Het excuus voor het lijden en scheiden, maar zeker ook wisselen of inruilen en dan het verdriet opnieuw toebrengen in een volgende relatie, kan heel goed onkunde zijn. Onwetendheid. Gebrek aan wijsheid, inzicht, onderwijs en vorming. Maar het trieste resultaat is wel overal hetzelfde: Gebroken harten en verscheurde gezinnen. Mannen, vrouwen en kinderen die ronddolen zonder duidelijke richting. Maar wie de Schepper wél erkent, zoals deze groep mannen dus doet; Die doen er dan vervolgens heel goed aan om de wijsheid van de ontwerper te beluisteren en Zijn richtlijnen te bestuderen. Want wie zich ergert aan die verschillen, maar blind blijft voor de unieke kracht en bedoeling van die ander, maakt een grote fout. Dezelfde kracht die God aan een man gaf om te bouwen , beschermen en dragen , wordt namelijk zijn ondergang wanneer hij die kracht niet onder controle heeft . Ongetraind vuur brandt alles weg, maar een gericht gecontroleerd vuur is een baken voor richting en licht. We hoeven niet te zoeken naar ' wie we zijn ' en hoeven onze ' identiteit niet te vinden '. We hoeven ook niets te verzinnen. Het staat namelijk al geschreven. Ik gaf in het vorige deel, en ook hiervoor, de drie kernwoorden al: Bouwen , Beschermen en Dragen . Dát is het oorspronkelijke vuur en de kracht die God aan mannen gaf voor hun roeping. Niet de schreeuw van ego, maar een stem van verantwoordelijkheid. En dan is hel heel erg duidelijk waar de man voortvarend en met volle energie gepassioneerd mee aan de slag kan. Dat 'vuur' zag ik niet terug in de spreker en daardoor ook niet in alle andere zestig omstanders. Terwijl het gewoon voor onze neus ligt! We hoeven alleen maar weer terug te gaan naar de basis . Want wat zegt de Schrift? De apostel Paulus is in zijn brief aan de Efeziërs bijzonder duidelijk over de roeping van een man in zijn huwelijk. Hij schrijft in Efeze 5:25 “ Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente heeft liefgehad en Zich voor haar heeft overgegeven. ” Let op: Paulus geeft hiervoor als enige voorbeeld niemand minder dan Jezus zélf en ook niets minder dan Zijn volledige opoffering voor de gemeente. Zijn volk en Zijn kinderen dus. Dat is geen vriendelijke aanbeveling, maar een heilige verplichting. Zó volkomen en zó onzelfzuchtig dienen wij mannen dus onze vrouwen lief te hebben en zich voor hen over te geven. Paulus vervolgt iets verderop in Efeze 5:28 : " Zo moeten de mannen hun eigen vrouwen liefhebben als hun eigen lichamen. Wie zijn eigen vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief. " De gebruikte Griekse woorden en termen die hier worden gebruikt zijn krachtige woorden. Zo is hier het woord voor liefhebben ἀγαπᾶν > agapān . Dat betekent: niet emotioneel liefhebben niet instinctief of lichamelijk maar... doelgericht kiezen om goed te doen zichzelf weggeven zonder eigenbelang De Griekse woordkeuze voor de 'lichamen' benadrukt hier het idee van het ' één wezen worden ' zoals het al in Genesis stond. Wie zijn vrouw verwaarloost, beschadigt dus feitelijk zichzelf. En nog iets daarvoor in vers 23 schrijft Paulus: " want de man is hoofd van de vrouw, zoals ook Christus Hoofd van de gemeente is; Veel mannen lezen dit alsof het gaat om macht of dat dit het recht geeft op een bepaalde positie. Maar het woord verwijst niet naar heersen, het verwijst juist naar verantwoordelijkheid: Het 'hoofd zijn' betekent: Leiden, zorgen, behoeden, beschermen. Niet overheersen, maar dienen. De andere grote apostel Petrus bevestigt hetzelfde in zijn brief in 1 Petrus 3:7 " Evenzo, mannen, woon met begrip met haar samen; geef de vrouw, als de zwakkere, haar eer; u bent immers ook mede-erfgenamen van de genade van het eeuwige leven; opdat uw gebeden niet verhinderd worden . En lees dat laatste kleine stukje dan nog eens. God neemt de manier waarop wij onze vrouw behandelen zó serieus, dat Hij de kracht en de uitwerking van ons gebed daar zelfs van laat afhangen. En dat is geen dreiging, beste mannen. Het is gewoon een krachtige herinnering aan de heiligheid van onze roeping. Wij zijn geroepen tot een liefde die dráágt , niet om steeds gelijk te krijgen. Onze kracht is niet bedoeld om te overheersen, maar om te beschermen, om te bewaren, te bouwen en om zo tot bloei te brengen. Een goed verstaander leest en begrijpt hieruit ook dat van mannen, ten opzichte van hun inzet naar vrouwen, eerder méér wordt gevraagd van hen, dan andersom. Feitelijk gezien heeft de man een grotere portie verantwoordelijkheid gekregen als 'hoofd' van het gezin. Maar... denk om de vertaling! Want wat het Grieks hier zegt, duidt helemaal niet  op een gezagsverhouding. Petrus zegt hier immers ook dat wij mede-erfgenamen  zijn van de genade. Met betrekking tot het geloof in Jezus zijn man en vrouw beiden gelijk. Zij zijn evenveel erfgenaam als dat ze deel zijn van Gods Koninkrijk. De gelijkwaardigheid die God aan man en vrouw heeft gegeven, kent juist geen énkel verschil. God geeft beiden evenveel vrijheid en dezelfde macht door hun eigen kracht. Want de Bijbel maakt het nóg duidelijker waar het de fysieke lichamelijke intimiteit aangaat. Maar dat is voor het volgende deel. Dus als u nieuwsgierig bent welke rol de fysieke relatie hierin speelt, blijf dan vooral hangen voor het volgende artikel. Eén vraag voor nu Voordat we naar het volgende deel gaan wil ik je deze keer een vraag meegeven: Hoe heb jij deze week lief? Met woorden... of met opoffering? Want liefde is geen emotie. Het is een keuze. Een kruis dragen. Een vrouw koesteren. Daar begint het echte vuur van een verbonden relatie. #IkbeneenkindvanGod

Zij huilt, Hij wordt boos. Dat is niet omdat zij zwak is en hij sterk, maar het is een hartverscheurend misverstand. Ze reageren allebei op dezelfde pijn. Het verlies van de verbinding. Er is even geen verbinding en ze vinden elkaar niet meer. En dat is terwijl ze tegenover elkaar staan, elkaar in de ogen kunnen kijken en elkaar kunnen aanraken. Het elkaar ' kwijtraken '..... gebeurt dus in de geest: De man raakt daardoor in verwarring: " Waar is het ineens gebleven? Het was er toch net nog wél ?" Hij kijkt om zich heen in die grote geestelijke ruimte, die hij niet zo goed kent en vindt haar daar niet. Dat maakt hem onzeker en machteloos, hij heeft even geen 'functie' omdat zij er niet is. Hij heeft geen richting meer. Dat gevoel verbergt hij door kwaad te worden. Niet eens direct op haar, maar op deze 'ene' situatie. En zo beschermt hij zijn eigen onzekerheid wél, maar háár niet meer. De vrouw is net zo in verwarring. Het gaat juist niet persé om dit ene moment, maar om alles wat eraan voorafging en het idee daarachter. “ Begrijpt hij nou echt niet dat het hier om hetzelfde gaat ? Het deed me toen ook al pijn. Houdt hij wel van mij ?" Zij is onzeker omdat ze hem kwijt is en twijfelt of hij haar nog wel ziet. Dat gevoel laat zij zien doordat haar tranen opwellen. Het is geen zwakte, maar een noodsignaal. Een uitnodiging om opnieuw te verbinden. Om begrepen en gezien te worden. Op het moment dat tranen niet meer komen en boosheid onverschilligheid is geworden, is de liefde opgedroogd en een breuk onvermijdelijk geworden . Natuurlijk is dit een stereotype schets, maar het is een patroon dat velen zullen herkennen. Niet omdat iedereen precies op deze manier reageert, maar wel omdat we deze situaties kennen en hebben ervaren: We raken elkaar kwijt en we lijken de manier waarop we elkaar zoeken, steeds maar niet goed te herkennen. Dat komt om te beginnen doordat wij verschillend zijn gemaakt. Het vorige deel ging over man en vrouw als vader en moeder. Maar vóórdat zij ouders worden, zijn zij eerst man en vrouw, met diezelfde fundamentele verschillen. En dat gaat heel veel dieper dan karakter, temperament of om hoe je gevormd bent. De man heeft het vérgezicht. Hij heeft overwicht in fysieke kracht. -Dat is bedoeld om te bouwen , om te beschermen en om te dragen . De vrouw heeft heeft het overzicht. Zij heeft overwicht in innerlijke kracht. -Dat is bedoeld om te voeden , om te verbinden en te onderwijzen . Zijn scheppende, bouwende kracht is bedoeld om haar te helpen en te dienen. Haar verbindende, voedende kracht is bedoeld om hem te helpen en te dienen. En het zijn precies deze fundamentele verschillen die de kern raken. Dit gaat over de oorsprong. De oorsprong van alle relatie. De oorsprong van alle relatie God schiep de mens niet alleen als een geestelijk wezen, maar Hij gaf de mens ook een lichaam van vlees en bloed. Een radicaal nieuwe schepping . Heel anders dan het Hemelse leger van engelen en cherubs. De mens zou een schepping worden die Zijn beeld niet alleen geestelijk , maar juist ook lichamelijk zou dragen. Die Zijn liefde niet alleen zou ontvangen, maar het ook zou kunnen doorgeven. Deze schepping zou niet alleen relaties kunnen bouwen, maar juist ook zélf nieuw leven kunnen voortbrengen. En daarvoor maakte God uiteraard twéé verschillende biologische vormen. De Man en de Vrouw. Twee lichamen, twee zielen, met elk hun eigen unieke gaven in de geest. Maar ieder apart zijn zij zelf de drager van een uniek deel van Gods eigen kracht. Wie kan nu achteraf niet bedenken, dat dit werkelijk niet anders en nooit beter had gekund? Er is geen enkele beperking of gebrek in Gods oorspronkelijke ontwerp van de mens. Volkomen het tegendeel juist. De schepping is immers het evenbeeld van Gods almachtige drie-eenheid. En dat drievoudige patroon blijft: Man - vrouw - God. En zo ook als het gezin; Man - vrouw - kind. En zelfs per schepsel; Lichaam - Ziel - Geest. Onlosmakelijk aan elkaar verbonden. God heeft alle vormen van liefde ook in diezelfde drie-eenheid verweven. Want er is liefde op: zielsniveau geestelijk niveau lichamelijk niveau Maar de perfecte en complete beleving van alle facetten van liefde wordt pas volledig bereikt als het allemaal met elkaar verbonden is. En dat begint bij het begin en het wordt niet duidelijker dan hoe Genesis het ons verteld: Genesis 2:24 " Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten; en zij zullen tot één vlees zijn " De LXX vertaling versterkt de 'geestelijke eenheid' nog iets sterker en zegt dat zij samen ' één wezen ' zullen vormen. De ware afspiegeling van Gods evenbeeld. Drie fases van liefde Man en Vrouw En als zij zich samen verbinden tot één, dan ontdekken we eerst de verbindende, zoekende liefde die passie, gelukzaligheid en opwindend verlangen brengt. Een liefde waarin twee mensen in elkaar kunnen opgaan en samensmelten en de wereld om zich heen helemaal kunnen vergeten. Totdat we zelf ook in die driehoeksverhouding terechtkomen en samen nieuw leven voortbrengen. Dan ontdekken we een hele nieuwe dimensie van liefde. Vader en Moeder Een verwonderende nieuwe liefde buiten onszelf . Die ons verantwoordelijk en volwassen maakt. Die onbaatzuchtig is en beschermend is. Een verbonden liefde waarin twee mensen samenwerken en de wereld om zich heen juist gaan zien. Als een uitdaging om die voor hun kind te ontwikkelen. En als we verder groeien en ontwikkelen ontdekken we een nóg vrijere vorm van liefde. Grootvader en Grootmoeder De liefde van wijsheid en ervaring, die mag geven en onderwijzen en verder alleen nog maar hoeft te genieten. Natuurlijk van niet alleen van elkaar, maar nu ook van de kinderen en de kleinkinderen. Een liefde waarin we de wereld met meer geestelijke kennis beter overzien. Maar het is pas onverbrekelijk als het een driehoeksverhouding is met God. Want het kán niet zonder God. En dat is de ontdekkingsreis van het leven, in onze gebroken wereld. De wereld waarin God tot in elk detail steeds blijft aantonen dat Hij de hoofdrol heeft omdat Hij de ontwerper en de architect is. De voorkant lijkt mooi, maar de achterkant vertelt het verhaal van de verbinding Het fysieke thuis God is de wijze vader, die de wereld met Zijn kennis en ervaring overziet. Hij heeft deze wereld in oorsprong zelfs voor ons ontworpen. Hij creëerde een afzonderlijke eigen fysieke wereld voor Zijn schepping. Een fysieke wereld voor alle wezens van vlees en bloed en God zette de mens aan het hoofd. Hij schiep een paradijselijke speeltuin voor ons. Met een verrukking van geuren, kleuren, geluiden en smaken. Allemaal fysieke zichtbare vormen van alles wat er ook in de geestelijke wereld al was. Nu dus in vormen die wérkelijk aan te raken, te voelen, te zien, te ruiken en te horen zijn. Maar het is nog veel groter en unieker dan wij kunnen bedenken. Want wat God heeft gedaan is onbeschrijflijk uniek. God heeft in ons mensen het 'gevoel' zowel lichamelijk als geestelijk gemaakt . In een unieke verbondenheid die niet van elkaar te scheiden is zonder schade. We kunnen voelen met onze vingers, maar ook met ons hart. We kunnen zien met onze ogen, maar ook met ons verstand. We kunnen aanraken met onze handen, maar we kunnen ook aangeraakt worden in onze ziel. We kunnen onze lichamen verbinden met elkaar en in onze geest samensmelten! De mens als kind van God Zo heeft Hij ons niet beperkt tot alleen een biologisch lichaam, maar Hij heeft ons met ziel en geest ook verbonden met de geestelijke wereld. Maar zónder dat wij die kunnen zien . Het was bedoeld om ons te kunnen zien bloeien en groeien vanuit de geestelijke wereld. Om als trotse vader samen met Zijn engelen, onze ontwikkeling te kunnen volgen. Want wij, als de schepping, zijn Gods kinderen ! De ware kroon op de schepping. In werkelijk alle opzichten. Wij mochten de wereld ontdekken, de wereld invullen, en de wereld leiden. En Zijn richtlijnen waren zuiver, liefdevol en beschermend om ons veilig te houden. Geen hiërarchie, maar harmonie De man en vrouw zijn daarmee dus niet tegenover elkaar geplaatst, maar naast elkaar ontworpen. De Bijbel schetst helemaal geen hiërarchie, maar harmonie. De Bijbel geeft ook een bijzonder rijk en genuanceerd beeld van de gelijkwaardigheid van man en vrouw. En in deze gelijkwaardige verhouding is JUIST het lichaam van de een, helemaal NOOIT een consumptiegoed van de ander. De ware liefde bestaat juist uit het overgeven en loslaten van de persoonlijke kracht. En als deze driehoeksverhouding met elkaar in harmonie is, is er ook geen groter gevoel van liefde denkbaar in een mensenleven. Maar anderzijds kan er, in een disbalans, ook geen groter gat optreden in het gevoel dat er iets mist. Op zielsniveau, op het geestelijke vlak en ook net zo goed op het vlak van de fysieke intimiteit. De mens kan liefde geven, beleven en uitvoeren, maar kan niet volledig gelukkig zijn zónder God. Als weeskinderen in een tehuis Ik licht dat toe: God is immers onze énige verbinding met ons geestelijke thuis , daar waar Hi j onze vader is. Hoe gelukkig kun je werkelijk zijn zónder je eigen bron? Dan mis je de liefde van God, onze vader. Jouw eigen vader. Want zonder Hem ben je een weeskind. Dat is immers precies hetzelfde als een kind op deze wereld die zijn vader en moeder niet heeft. Die heeft geen thuis en mist dan toch ook de liefde van zijn eigen bron? En dan is het niet compleet, niet volledig. Dan doe je je best om gelukkig te worden, maar je wordt het nooit helemaal. Zonder de bron van wie je bent, ontbreekt er altijd een deel. Dat is precies waardoor onze ziel onvervuld blijft. Dat is ook de zoektocht van deze wereld. Omdat wij gescheiden zijn. Een gebroken gezin. Waar het misging Waar het misging is en hoe het hersteld kan worden is voor de volgende delen.

Lieve mensen, Het laatste artikel was mijn 200ste gepubliceerde blogartikel. En laat die nu net over de man-vrouw relatie gaan. Een van de redenen dat dit blog is ontstaan! De oorsprong van alle relatie! ( Deel 6: Zij begint te huilen, Hij wordt boos. ) Mijn blogsite Weekvandeleek.com  is in de laatste maand van 2020 gestart, op advies van een psycholoog. Op 28 december 2020  publiceerde ik mijn eerste artikel. Direct een paar tegelijk. Dat is nu bijna vijf volle jaren geleden. 2020 – De start UIT de storm Ik zat toen diep. Heel, héél erg diep. Het was ruim een jaar nadat de 19-jarige dochter van mijn toenmalige relatie was overleden (2019) Een noodlottig thuis ongeluk: een epileptische aanval met een bijzonder hoog gehalte aan ‘domme pech’. De relatie was daarna niet meer hetzelfde. Onmogelijk ook, natuurlijk! Het was ook het einde van een beroerd coronajaar waarin ik ‘wakker’ werd, zoals dat blijkbaar genoemd wordt. Zowel in mijn werk als in mijn relatie, werd ik zo van binnen een eenzame eenling. Ik leefde in een andere provincie, zonder bekenden en zonder verleden. Het was ook net ná kerst. Een week na de droevige verjaar-dag van het meisje dat, het jaar ervoor, op 20 december ook 20 jaar oud zou zijn geworden. Het huis zat die dag vol jeugd die om beurten lachten en huilden bij het ophalen van herinneringen. Alles werd afgebroken December 2020 was ook drie jaar nadat mijn huwelijk en een relatie van 32 jaar ineens op haar grondvesten daverde. Dat was in 2017. Het eindigde in een nare scheiding en uiteindelijk ook het faillissement van onze gezamenlijke bedrijven. Een vol jaar verder, in december 2018, werd de scheiding officieel, maar… toen was ik ook al een half jaar uit huis. Mijn oude leven was volledig afgebroken. Tot op de grond! 32 jaar was eigenlijk al in een goed halfjaar, helemaal over. Weer een jaar later, in december 2019 - nog geen twee weken na de trieste uitvaart van de jonge vrouw dus - hoorde ik bij de rechtbank dat mijn toelating tot de schuldsanering was goedgekeurd. Ik werd als een hulpeloze lappenpop heen en weer geslingerd van de pijn in mijn nieuwe leven, naar dat van mijn oude leven. En weer een december verder dus, startte ik deze blogsite. Ik had die kerst (2020) mijn eigen kinderen niet gezien. Reizen was lastig in lockdown-tijd. In mijn nieuwe omgeving was angstig voor besmetting. Behalve mijn vriendin toen, heeft verder niemand in die omgeving ooit mijn kinderen gezien. In twee en half jaar tijd niet. Ik voelde me eenzaam, ontheemd, in een lege relatie, in een vreemde omgeving. De vrouw, een praktijkondersteuner, waarmee ik een eenmalige afspraak had zei: “ Is er iets wat je leuk vindt of waar je afleiding uit kunt halen ?” Ik antwoordde: “ Schrijven. Ik houd ervan om te schrijven. Dat ordent de storm in mijn hoofd. ” Het begin van Weekvandeleek.com Ik schreef altijd al graag. Voor mijn bedrijven, in nieuwsbrieven en communicatie, en ook op sociale media. Maar die dag liep ik van mijn afspraak op maandag 28 december naar huis, claimde een domeinnaam, opende deze website en deelde meteen een aantal artikelen. En sindsdien schrijf ik. Daarmee maak ik orde in mijn hoofd. Pluis ik dingen uit om ze voor mijzelf in lijn te brengen en hoop ik onderwerpen en situaties begrijpelijk te maken, door ze op papier uit te rafelen. Voor mijzelf, maar ook voor anderen. Ik begon dus op die dag in december. Maar mijn onderwerpen waren anders dan de hulpverlener waarschijnlijk had bedoeld. Ik schreef niet over mijn persoonlijke sores, maar over de wereld. De geopolitiek gaf me voeding, want ik was nog lang niet in staat tot zelfreflectie. Er was zelfs immers nog geen moment rust geweest voor het besef en de rouw van mijn eigen verloren leven. . De duitsternis voor dat het licht weer aanging Toch was 2020 het diepste dieptepunt. Nog heel veel dieper zelfs dan in 2017. Want toen, óók in december, ben ik, na weken van onafgebroken ondraaglijke spanning, naar het spoor gelopen. Ik zag geen licht meer. Maar ik ben daar gestopt. Vervolgens ben ik midden in die nacht in de vrijwillige crisisopvang terecht gekomen. Sindsdien weet ik dat zoiets niet opnieuw meer een optie is. Met name gezien de gevolgen voor mijn gezin en familie. Maar toen had ik nog een huwelijk, een gezin, een huis en een bedrijf. Mijn toekomst was toen wel nog onduidelijk. En het is maar goed dat ik niet heb geweten wat er nog zou volgen. Want daarna geloofde ik nog in herstel. Maar mijn huwelijk is niet hersteld. Mijn krediet werd verspeeld, tot in het bedrijf. Omdat, óók daar, genadeloos mijn crisis opname, met ons personeel werd gedeeld. Elke kans op een weg terug werd weggemaaid. Het moest allemaal onverbiddelijk kapot. Een eigen huis dat door de curator verkocht werd en de deur van drie bedrijven ging dicht. In 2020 was ik innerlijk nog heel veel dieper stuk. De leegte was grondiger. Nu was ik dat alles al kwijt. Maar vervolgens opnieuw in volkomen eenzame leegte terechtgekomen. In een relatie onder een deken van verdriet en een nieuwe omgeving, die mij niet meer wilde. Omdat ik anders dacht. Maar ik zat er vast aan een baan en dus ook vast aan de verplichtingen in de schuldsanering. Ik zat wel al de derde keer thuis. Vanwege een tijdelijk lockdown 'ontslag'. Alles was aardedonker geworden. Ik was leeg en sleepte me door het leven, snakkend naar een hartaanval en met smeekbeden voor het slapengaan om niet meer wakker te worden. Een onverwacht begin van herstel Niet lang daarna, begin 2021, gebeurde iets onverwachts. Eén van mijn artikelen trok de aandacht van iemand uit mijn verleden. Iemand die ik alleen van naam kende, niet persoonlijk. We raakten in gesprek. Eerst over maatschappelijke onderwerpen, later over het leven zelf. Ook zij zat in een relatie die ineens ingewikkeld was geworden. De enige helft van de relatie die 'wakker' was. We herkenden elkaars situatie, maar het was praten zonder romantische bedoelingen. Onze gesprekken gaven richting, begrip en lucht. Het contact was gebaseerd op deze maatschappelijke raakvlakken. We wilden na een tijd zelfs gaan kennismaken met z'n vieren. Gelijkgestemden in een gelijksoortige relatie, met herkenbare issues voor allemaal. Dat verbindt en het idee leek iedereen aan te spreken. Maar gelukkig is het daar nooit van gekomen. In het late voorjaar bleken we onafhankelijk van elkaar in dezelfde week onze relaties te hebben beëindigd. Dat had geen van ons voorzien, maar we waren natuurlijk ook geen enkele uitleg aan elkaar verschuldigd. Ik had ondertussen definitief ontslag gekregen en ik vond vervolgens een thuiswerkbaan — mijn uitbraakmogelijkheid . Ik kon ook als door een mirakel terug naar mijn thuisprovincie, in de stad waar mijn kinderen woonden. En zo ontstond ook de vrijheid voor een persoonlijke kennismaking met mijn praatmaatje en dat is gebeurd. En toen ontmoette ik haar persoonlijk. Dat was, in de voorzomer van 2021, een bijzondere gebeurtenis. En nu ben ik drie jaar met haar getrouwd . Zó serieus was dat. Van schrijven naar geloof Ik heb mij bekeerd tot het levende geloof en liet mij in 2022 dopen. En ik ben in een ongelooflijk onherkenbaar veranderde emotionele staat. .... Allemaal begonnen met een bericht van dit blog. Dat is leiding van een hogere macht, lieve mensen. Want nu, vijf jaar later, ben ik bijzonder gelukkig. Ik zie mijzelf als een voorbeeld van genade, maar nog altijd wel met een levend en pijnlijk litteken in mijn ziel. Want de pijn van gebrokenheid is diep, en blijft voelbaar, zelfs in geluk. De duisternis had mij zonder dit contact overspoeld. Ik zou er niet meer zijn geweest. Ik zou de relatie met mijn kinderen verder hebben beschadigd, zonder dat ik dat ooit gewild zou hebben. Omdat ik mezelf helemaal nog niet bleek te kennen en ik in mijn eigen wijsheid en gelijk geloofde en dacht dat dat goed was. God heelt, geneest en vergeeft, maar dat doet Hij in de geest. In de fysieke wereld blijft het patroon van de gevolgen gewoon bestaan en verder gaan. Toch is dat waar Zijn kracht mij in draagt, en Zijn wijsheid mij inzicht, geduld en berusting geeft. Maar in de fysieke werkelijkheid heeft Hij ook één vriend naast me laten staan. Niet vaak en niet regelmatig, maar op de momenten als het hardst nodig was. Eén vriend, die mij kende en zich niet van mij afkeerde. Ik begrijp nu pas de wérkelijke impact die af en toe dat ene kleine dunne draadje in die tijd, op mij heeft gehad. We zien hem en zijn vrouw binnenkort. Het is de tweede keer dit jaar. We hebben samen afgesproken. In December…. De pijn en de genade Het allergrootste verdriet dat het diepste snijdt, is dat ik Zijn heling en genade tot op heden nog niet aan mijn kinderen kan geven. De erkenning van mijn aandeel in hun gebrokenheid kerft in mijn ziel. En ik kan het niet meer ongedaan maken! Ieder van hen zal nu onwillekeurig een eigen weg daarin moeten vinden. Ieder zal zelf moeten groeien, ervaren, en dan ook later terugkijken op gemiste kansen en verdrietige onwetendheid. Net als ik. En ik moet lijdzaam ervaren en dragen dat ik er de oorzaak van ben en dit de gebrokenheid van deze wereld is. Vijf jaar schrijven Al schrijvend ben ik dus vijf jaar verder. Ik heb voor meer dan 31 uur aan leestijd  geschreven — dat zijn meer dan zes boeken van 300 pagina’s . Over allerlei onderwerpen, in uiteenlopende gebieden. Voor elk wat wils, zou je haast zeggen. De reflectie blijft soms lastig. Soms ligt het stil. Want het gaat over relatie . En daar heb ik ervaring in. Met álle emoties van hoog tot laag. En ik weet nu dat ik zelf een groot aandeel in mijn eigen gebrokenheid heb gehad. Want het gaat over relatie… En dát is de oorsprong. Slot Vijf jaar later weet ik dat niets toevallig is geweest. En het waarom is zonder Gods uitleg, menselijk gezien onbegrijpelijk. Als een borduurwerk met chaos en warrige knoopjes achter, maar God ziet de schoonheid van het héle borduurwerk ook aan de voorkant. #ikbeneenkindvanGod

Dag connecties en lieve mensen, Om met de deur in huis te vallen, vertel ik u graag dat ik een aantal afleveringen heb teruggekeken van een serie die de VPRO in 2015 heeft uitgezonden. Bijna 10 jaar geleden al. Het is een programma met zes afleveringen die "De volmaakte mens" als hoofdtitel heeft en wordt gepresenteerd door Bas Heijne. Het mooie van terugkijken is dat het nu kan met wat ervaring, en kennis, van de tijd die toen nog toekomst was. Het is een serie waarin hij op zoek gaat naar de ethische tegenstellingen in de wereld van de wetenschap die zich bezig houdt met de volmaakte mens. Ik geef u hier de titels van de zes afleveringen op een rijtje, met link als u ze zou willen bekijken. Designerbaby De dood uitgedaagd Sleutelen aan de ziel De bionische mens Mens versus machine De volmaakte mens Het is werkelijk een prachtige mainstreammedia serie. Eentje die je in deze tijd niet meer zou verwachten, want de wereld is, in nog geen 10 jaar tijd, sneller veranderd dan we hadden kunnen bedenken. Ik vermoed dat een serie met, als format, dit onderwerp en deze insteek, de huidige screening niet op dezelfde manier had doorstaan. Nu ben ik op deze serie geattendeerd door een heel gedegen 'geschreven stuk' dat ik onder ogen kreeg. Die VPRO serie werd daarin als referentie en onderbouwende link gegeven. Dit geschreven artikel gaat over onze fascinatie voor foetaal weefsel.  De inhoud zal ik u hier niet gaan voorkauwen, dat stuk moet u echt zelf even lezen. https://dezedagen.com/2024/04/11/grote-belangstelling-voor-geaborteerd-weefsel/   Dat is de feitelijke kapstok en het bredere verhaal. Daarin worden ook foto's van diverse krantenartikelen getoond. Het begint al in 1972 met een artikel van het NRC met de kop: " Embryohandel dient Research " Het jaar 1972 is ondertussen meer dan een halve eeuw geleden. In retrospectief, kunnen we daarom de trend achteraf heel veel beter op waarde schatten dan op het moment dat we de toekomst van toen nog niet kenden. De hoeveelheid van de gewenste en benodigde aantallen abortussen voor onderzoeksmateriaal wordt in dit artikel niet vermeld. Die informatie wordt beter verhuld dan staatsgeheimen. Maar hopelijk komt u met enig boerenverstand tot dezelfde conclusie als ik. Zeker met de kennis van nu. Wat mij betreft, zou voor iedereen de push van onderuit om legalisering en verruiming van wetten die abortus mogelijk maken, in een heel ander daglicht moeten staan. Zeker nu we sinds die tijd hebben ervaren hoe de media wordt gebruikt om leugens te verspreiden of een publieke opinie te beïnvloeden. Terwijl we dat toen ook al wisten natuurlijk. Eigenlijk altijd al, want dat verteld de geschiedenis ons ook wel. Tegenwoordig is de informatie voorziening veel sneller en breder. Zo weten we nu van de schaamteloze leugens om de Golfoorlog in Irak te kunnen beginnen, om maar eens wat te noemen. Maar toen, zeker zo kort na WOII als in 1972 leefden we immers nog in de naschokken van de ontdekking wat de effectieve macht is van massieve propaganda. Wie echt denkt dat dat nu beter is geworden, als in rechtvaardiger, eerlijker en democratischer, die kan hier beter stoppen met lezen en een sprookjesboek van de gebroeders Grimm uit de kast halen. Want we zijn nu nog niet eens bij het einde van ons eigen lustrum, waarin we een massieve mondiale propaganda campagne beleven. We beleven een ontwrichtend lustrum waarin we ongeveer de hele wereld tegen elkaar opgezet zien worden. Allerlei groepen mensen worden om beurten met een ander onderwerp uit elkaar gedreven. Zo hebben we in 2020, precies 75 jaar later, hier, in Nederland zelf, opnieuw mogen ervaren dat de term 'vriend en vijand' in no time over dezelfde persoon kan gaan. We hebben opnieuw kunnen ervaren hoe effectief het wapen van een media aan een leiband is. Maar juist door de ontdekkingen van de wetenschap in haar onderzoek naar de menselijke psychologie en biologie, is dat nog sterker geworden. Veel sluwer en verfijnder. Met name door dit soort onderzoeken zoals hierboven worden genoemd, maar ook door de technologische ontwikkelingen. De macht van de media is om de publieke opinie van de massa vooral geestelijk en psychologisch te kunnen stimuleren en buigen. Met een goed verhaal dat strak geregisseerd en eensgezind wordt uitgedragen, komen we ongeveer allemaal tot het punt dat we onze eigen landgenoten gaan verraden en Joden uitleveren aan de vijand. Die strategie is niet nieuw, maar zelfs stokoud! Deceptie is zelfs een onmisbaar kernbegrip in oorlogsvoering. Deceptie is een onmisbaar kernbegrip in oorlogsvoering! Die moet u heel goed onthouden. Dat is een hele belangrijke en ook cruciale constatering. Deceptie is hele bewuste en vakkundig voorbereide misleiding. Die is per definitie niet bedoeld voor verbinding en om een liefdevolle en betrouwbare relatie met iemand te ontwikkelen, nietwaar? Het is de facto bedoeld om juist mensen een loer te draaien en ze volkomen argeloos in een positie te krijgen waar er vervolgens verderf en vernietiging over ze uitgestort kan worden. Het boek; " De kunst van het oorlogvoeren " van Sun Tzu wordt door strategen beschouwd als een standaardwerk. Sun Tzu was een generaal in het Chinese Koninkrijk van Wu, zo'n 500 jaar voor Christus. Want ervoor nodig is om mensen te sturen, en wat al sinds mensenheugenis effectief is, is de inzet van angst. Vooral voor pijn, voor lijden en voor (onbekende) ziekten. En natuurlijk uiteindelijk de existentiële angst en ontzag voor de onvermijdelijke dood. De dreiging van geweld, die tot fysieke pijn, fysiek lijden en fysieke ziekte leidt, is ook erg effectief. De angst van het vooruitzicht op een akelige of een gewelddadige dood, maakt ongeveer iedereen van ons week en zwak. Laat ik u hier dan bijzonder indringend duidelijk maken, dat angst niet van God is. Wát u er ook van hebt gehoord en geloofd hebt tot nu toe; angst is niet van God. Hoe diep u ook bent meegezogen in het idee dat het Oude Testament meedogenloos is. Hoezeer u misschien ook gelooft dat "Religie" de bron van oorlog was in de Middeleeuwen en de tijd van de Kruistochten. Het is niet van God, maar van mensen doordrenkt met het kwaad. Want: Angst is niet van God! Romeinen 8:15 " Want u hebt niet de Geest van slavernij ontvangen, die opnieuw tot angst leidt, maar u hebt de Geest van aanneming tot kinderen ontvangen, door Wie wij roepen: Abba, Vader! " Of wat te denken van mijn eigen trouwtekst. Psalm 91:1 " Wie in de schuilplaats van de Allerhoogste is gezeten, zal overnachten in de schaduw van de Almachtige. " En over vrede gesproken die heel ver van angst afstaat... Filippenzen 4:6-7  " Maak u nergens zorgen over, maar bid voor alles en vraag God wat u nodig hebt, dankbaar voor alles wat Hij doet. Dan zult u de vrede van God ervaren, een vrede die ons menselijk besef te boven gaat en die de wacht houdt over uw hart en gedachten, omdat u in Christus Jezus bent. " Geheimen voor intimi en geselecteerde genootschappen, zijn niet van God. Misleiding is niet van God. Verborgen agenda's en deceptie is niet van God. Rangen en standen zijn niet van God. Onderwerping en slavernij is niet van God. Er is niets anders dan openheid bij God. Zijn plan voor de wereld heeft Hij vanaf het begin tot het eind laten opschrijven. Zijn oplossing voor het kwaad is duidelijk. En Zijn reddende oplossing voor de mens is werkelijk voor iedereen. In verleden, heden en toekomst. Want iedereen heeft gezondigd en ontbeert de nabijheid van God, en iedereen wordt uit genade rechtvaardig verklaard, om niet, dankzij de verlossing door Christus Jezus. Romeinen 3:23-24 Om onze zonden werd hij doorboord, om onze wandaden gebroken. De straf die hij onderging bracht ons vrede, zijn striemen gaven ons genezing. Jesaja 53:5 Hij heeft ons gered uit de macht van de duisternis en ons overgebracht naar het rijk van zijn geliefde Zoon, die ons de verlossing heeft gebracht, de vergeving van onze zonden. Kolossenzen 1:13-14 En hierin is Gods liefde ons geopenbaard: God heeft zijn enige Zoon in de wereld gezonden, opdat we door Hem zouden leven. 1 Johannes 4:9 Door niemand anders kunnen wij worden gered, want zijn naam is de enige onder de hemel die de mens redding biedt. Handelingen 4:12 Als uw mond belijdt dat Jezus de Heer is en uw hart gelooft dat God Hem uit de dood heeft opgewekt, zult u worden gered.   Romeinen 10:9 Want er is maar één God, en maar één bemiddelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus.   1 Timoteüs 2:5 Elke goede gave, elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de hemellichten; bij Hem is nooit enige verandering of verduistering waar te nemen. Jakobus 1:17 Hebt u werkelijk nog meer bewijs nodig? Dan kan ik u de Bijbel als geheel aanbevelen, die heeft nog genoeg over. Dit waren enkele teksten in de NBV21 vertaling van de website van Daily Verses. Dus als u hulp nodig heeft om het in thema's op te delen dan kunt u daily verses opzoeken die u in teksten voorziet, maar dan onderverdeeld in onderwerpen. Maar welke kracht bedient zich dan wél van deceptie en misleiding? Welke kracht veroorzaakt dan oorlog, maakt geheime genootschappen en heeft verborgen agenda's? Welke kracht buit mensen uit, gebruikt geweld, onderwerping en controle? Welke kracht maakt rangen en standen en past meedogenloze selectie toe om zichzelf voorspoed, rijkdom en welvaart toe te eigenen, ten koste van dodelijke armoede bij anderen? En als dat allemaal het tegenovergestelde is van God, dan is er toch ook een tegenstander van God? Dat kan dan toch niet anders? De illusie van een illusie, van een illusie, is dat wij met heel velen niet willen geloven in een echte actieve kwaadaardige entiteit. De moderne wereld heeft dat idee vaarwel gezegd en rekent het tot een type symbolische verhaalvertelling met een museumwaarde. In de verlichte welvaartssamenleving van vandaag is het daarom ook veel meer geaccepteerd om ons "ego" tot een "blokkade" te bestempelen. Die het bereiken van een hoger bewustzijnsniveau hindert. We hebben het nu over negatieve energie, dat op (lage) frequenties resoneert met stress, pijn, lijden en ongelukkig zijn. Een afleidende en verhullende werkelijkheid. Want het is de subtiele, sluwe en misleidende deceptie die wegleidt van het idee dat er een uniek kwaadaardig wezen als entiteit bestaat en die actief is. Die dat beeld bij zichzelf wegdraait en het transformeert naar de mens door het concept over alle mensen uit te strooien. Maar een rechtstreekse identificatie vindt u namelijk alleen bij God en in Zijn Woord. In de Bijbel en in het Evangelie van Jezus Christus. En hadden we niet net bepaald dat daar transparantie is? Dat daar geen verborgenheid en leugens zijn? In ieder geval maakt het zoveel duidelijk als dat wie betekent door de publieke opinie is onderwezen en de mening van de massa is toegedaan, dus.... ook niet in God gelooft. Ziet u hoe sluw het werkt? Door zich over de hele mensheid te verspreiden en zich daarin te verbergen, bestaat daardoor "het kwaad' als concept feitelijk niet. Daarmee wordt het ook een stuk gemakkelijker om dan het tegengestelde concept dat er dan ook zoiets als een "God" is te negeren en af te wijzen, nietwaar? Let op wat ik hiermee nog meer zeg! Het betekent dat wie in God gelooft, zich dus ook bewust is van de duivel, de satan als de tegenstander. Maar dat impliceert dan ook direct dat wie de satan aanbidden en volgen, dan óók absoluut in God geloven. Die zien juist Hem als de kwaadaardige tegenstander, die ze kost wat kost wil verslaan. En zo ons, als Zijn schepping, mét Hem. Da's eigenlijk niet zo ingewikkeld te bedenken, toch? Daarom gaan we daar nog even verder op door in het volgende deel. #ikbeneenkindvanGod