Ezechiels War - Part Three

Schrijft Ezechiël al over Openbaring?

Twee bijzondere ontdekkingen wil ik nog graag met u delen uit Ezechiël 38. Dat is allereerst de beschrijving van wat God met Gog zal doen. Want wat eindtijdlezers zal aanspreken is dat Ezechiël ook Openbaring beschrijft. Met gebeurtenissen die sterk overeenkomen met die van de zegels, de schalen en de bazuinen.

God zegt in vers 18:

"Op die dag zal het gebeuren, op de dag dat Gog over het land van Israël komt, spreekt de Heere Heere, dat Mijn grimmigheid in Mijn neus zal opstijgen"

En dan zegt Hij:

• Voorwaar, op die dag zal een zware aardbeving het land van Israël treffen

• Alle dieren, in de zee, de lucht, het land en alle mensen zullen voor Mij beven

• Bergen zullen omvergehaald worden

• Bergwanden zullen instorten en alle muren zullen op de grond neervallen

• Ik zal op al Mijn bergen een zwaard tegen hem oproepen. Ieders zwaard zal tegen zijn broeder zijn

• Ik zal met hem een rechtszaak voeren door pest en bloed;

• Alles wegspoelende regen, hagelstenen, vuur en zwavel zal ik op hem doen regenen, op zijn troepen en de vele volken die met hem zijn.

Dit beschrijft wat mij betreft een eindstrijd.

Want dit vind plaats in Israël, maar de gevolgen zijn mondiaal. Dat blijkt beter uit de volledige tekst van Ezechiël 38:20 (LXX)

"En de vissen van de zee zullen beven voor Mijn aangezicht, de vogels van de hemel, de wilde dieren van het veld, alle kruipende dieren die over de aarde kruipen, en alle mensen die op het oppervlak van de aarde zijn. De bergen zullen worden neergehaald, de ravijnen zullen instorten en iedere muur zal op de aarde vallen."

Dit zegt dat de héle schepping zal beven. Het epicentrum is weliswaar in Israël, maar dit beschrijft een moment met wereldwijde gevolgen. Een ontzagwekkende en kosmische gebeurtenis. Want let op: Israël vecht hier niet, dit is volledig het werk van God zelf.

Als je alle 'eindtijd' profetieën van Zacharia, Ezechiël, Openbaring, Judas, Mattheus, 1 Thessalonicenzen bij elkaar brengt, ontstaat er een samenhangend beeld. Zij lijken allemaal hetzelfde moment te beschrijven vanuit verschillende invalshoeken. Samen levert het een duidelijk 3D beeld op, van hoe de diverse stadia elkaar zullen opvolgen.

• De volken verzamelen zich tegen Jeruzalem

• Christus verschijnt in heerlijkheid.

• De gelovigen worden tot Hem verzameld

• Christus komt met al Zijn heiligen 

• Hij verslaat de vijandige legers.

• Zijn koninkrijk wordt gevestigd.

Dat is, naar mijn overtuiging, één groot heilsgebeuren. Juist omdat het vanuit diverse perspectieven beschreven is, vormt het een heel natuurlijke weergave.

Dat veranderde ook mijn manier van kijken. Als deze profetieën inderdaad hetzelfde grote heilsmoment beschrijven, dan heeft dat ook gevolgen voor de manier waarop wij naar de opname en de grote verdrukking moeten kijken.

Want als wij deze profetieën als een serie losse gebeurtenissen zien, dan zijn wij mensen haast automatisch geneigd om dat in een menselijk 'tijdschema' te willen plaatsen. Zodat het voor ons begrijpelijk wordt en houvast geeft.

Maar zou niet God onze houvast moeten zijn, juist als we er NIET alles van begrijpen?

Het blijft, wat mij betreft, een heel gemakkelijk gezochte uitvlucht om te denken dat de gemeente vóór deze eindstrijd zal worden opgenomen. Want dat is wat de meest populaire eindtijd lezing zegt.

Dezelfde Joodse Bijbelleraar die ik eerder noemde, meldde in een post dat hij samen met vrienden was en meldde openlijk dat: Zij het er samen over eens waren dat wat zij nu meemaken, heel goed een voorproefje zou kunnen zijn van 'hoe de toekomst voor Israël eruit zal zien ná de opname'.

Ik huiver bijna van zoveel stelligheid. Is het werkelijk zó vanzelfsprekend dat dit is wat de Bijbel ons leert? Of... hebben we een bepaald eindtijdmodel zó vaak gehoord, dat we de kern ervan niet meer durven bevragen?

Ik heb mensen horen zeggen: "Al die vragen over wie de antichrist kan zijn, dat interesseert mij niet zoveel. Dan ben ik toch al weg." En deze stelligheid hoor ik meer om me heen. Maar sinds kort ben ik zelf tot een heel andere conclusie gekomen en dat blijkt best een lastig verhaal in deze tijd.

Want mijn vragen daarover zijn:

Waar komt onze zekerheid vandaan om te denken dat wij Gods plannen ontrafeld hebben? Het lijkt erop dat een paar onbetekenende details vanzelf nog ingevuld zullen worden, door de komende geschiedenis. En dat de gemeente weggenomen wordt, voordat het echt moeilijk wordt, is hierin eigenlijk geen vraag meer.

Ik vraag mij af welke plaats geloof, vertrouwen en volharding dan nog innemen binnen deze verwachting van de eindtijd.

Na mijn bekering op dit onderwerp krijg ik van broeders nu uiteraard deze vraag: Geloof jij dan écht dat wij wél door de grote verdrukking moeten?

En mijn antwoordt voor ieder die mij hierop zal bevragen is inmiddels: JA!

Maar... ik geloof óók dat God Zijn kinderen zal bewaren. Niet door hen weg te nemen, maar door hen te beschermen. En ik zal er ook bijzeggen; "Net zoals God mij heeft beschermd. Toen ik Hem niet kende, maar Hij mij wel zag!"

Ik heb nu helemaal geen behoefte meer om het moment van mijn eigen dood te willen bepalen. Toch is mijn leven, ná Zijn bescherming hiervoor, er helemaal niet gemakkelijker op geworden. Het leed en het verdriet dat vanaf toen nog volgde was heel veel groter dan daarvoor. En elke dag opnieuw is er de confrontatie met de gevolgen van de keuzes die ik eerder heb gemaakt.

Maar mijn leven is wel ongelooflijk veel rijker geworden. Met het leren kennen van God, zijn die twee verschillende levens niet meer met elkaar te vergelijken. En dát is het patroon dat ik door de héle Bijbel heen zie.

• Noach blijft op aarde.

• Israël blijft in Gosen.

• Rachab blijft in Jericho.

• Daniël blijft in Babel en ook in de leeuwenkuil

• De drie vrienden blijven in de oven.

Het leven wordt niet gemakkelijker als je God kiest of als God jou roept. Maar God nam deze gelovigen niet uit de omstandigheden weg, Hij was mét hen in de omstandigheden.

Abraham leefde in rijkdom in Ur, Mozes leefde teruggetrokken in de bergen, in rust, bij Jethro en zijn zeven dochters in de bergen. En zou het leven voor Koning David niet eenvoudiger zijn geweest als hij schapenhoeder was gebleven? Om maar niet te spreken van Paulus en Jezus discipelen in het Nieuwe Testament.

Maar de rijkdom om God te kennen en de beloning om trouw te zijn aan God en daarin te volharden, is eeuwig leven. Oneindig veel groter dan dat je leven op deze aarde gespaard zal blijven. Het fysieke lichaam is immers sowieso eindig.

En voor hoe ik het lees, gebeurt dit verder ook in het Nieuwe Testament.

Kijk naar wat Paulus ons hierover vertelt in Hebreeën 11. Dat hele hoofdstuk bevestigt precies dit patroon. Het is geen geschiedenis van gelovigen die aan het lijden ontsnapten, maar van mensen die door geloof volhardden. Sommigen werden gered en anderen werden gedood. Maar allemaal hielden zij vast aan God en aan Zijn beloften.

Jezus zelf zegt in Openbaring 2 tegen de gemeente Smyrna: "Wees trouw tot in de dood, en ik zal u de kroon van het leven geven" Hij zegt niet: Ik zal jullie de dood besparen.

Een enkel voorbeeld:

• Stephanus wordt gestenigd, maar krijgt een blik in de hemel

• Paulus wordt gestenigd en voor dood buiten de stad gesleept

> Maar toen de discipelen hem omringden stond hij op en ging de stad weer in. God richtte hem weer op.

Maar het allerbelangrijkste voorbeeld is wat mij betreft Jezus zélf:

• In de hof van Getsemane bidt Hij: "Laat deze beker aan Mij voorbijgaan"

  
  

Die beker gaat niet aan Hem voorbij, maar de Vader draagt Hem er doorheen.

En tot slot: Vóórdat Jezus naar de Hof van Getsemane vertrekt, waar zijn arrestatie aanstaande is, bidt Hij het hogepriesterlijke gebed en zegt in Johannes 17:15

"Ik bid niet dat u hen uit de wereld wegneemt,

maar dat u hen bewaart voor de boze"

Ik heb de wijsheid niet in pacht. Maar ik vind het steeds moeilijker om een eindtijdvisie te begrijpen, die ervan uitgaat dat een 'deel' van Gods volk wordt opgenomen vóór de grote strijd, maar dat dan nog een ander (aankomend) deel van Gods volk, pas daarná tot geloof komt.

Ik begrijp hoe die gedachte genesteld is door de interpretaties. Maar bedenk dan dat deze mensen, ónvoorbereid deze verdrukking in zullen gaan.

Dat wil zeggen zónder dat zij eerder het Evangelie of de Bijbel kennen en NIET met Gods wapenrusting bekend zijn. Maar dat dan juist déze mensen WEL de volle kracht van Satans vervolging moet doorstaan EN tegelijkertijd daarbij OOK nog eens Gods toorn moet meemaken. En dat deze mensen niet als groep, maar stuk voor stuk zullen binnendruppelen. Omdat ze moeten sterven voor hun geloof.

Daar komt dan nog bij dat; Het 'eerste' gedeelte van Gods volk die 'opgenomen' zullen zijn, al een verheerlijkt lichaam hebben gekregen. En in die vorm zullen zij dan 3,5 jaar of, zo u wilt 7 jaar, nog mogen toekijken naar alle akeligheid die zich nog op de aarde afspeelt.

Ik zeg niet dat ik het allemaal wel weet, maar ik stel hier wel de vragen waarop ik nog geen bevredigend antwoord heb gevonden.

Daarmee sluit ik dit vierluik af in een vierde en laatste deel, waarin één vers uit Ezechiël voor mij de sleutel blijkt te vormen. Ongelooflijk veelzeggend wat mijn betreft. Dat is het laatste vers van het hoofdstuk, Ezechiël 38:23 

#ikbeneenkindvanGod