De oorsprong van relatie: (7) Hoe leren we man te zijn en vader te worden?

Onlangs was ik op een mannenavond met meer dan zestig mannen. We stonden buiten rond meerdere vuurplaatsen, en bijna vanzelfsprekend was dan 'vuur' het thema van de avond.

Het was vanuit de kerk georganiseerd, dus de spreker verbond het thema aan geloof, aan passie en aan het innerlijke vuur van een man. Hij vertelde ergens, heel terloops, ook over zijn scheiding en burnout. Als momenten waarop dat vuur was gedoofd. Maar hij sprak erover in de term van een meer "gecontroleerd vuur" dat hij nu had gevonden.

"Dat klinkt mooi, maar helpt niemand, zolang er geen les, inzicht of wijsheid uit volgt" Dat is wat ik op dat moment dacht.

Want laten we eerlijk zijn:

Als je met al je eigen vuurkracht in een burnout terechtkomt of je relatie loopt op de klippen, waar is het dan misgegaan? Wat heb je dan over het hoofd gezien? Wat heb je verkeerd begrepen, of... misschien wel nooit geleerd?

Dát is immers wat andere mannen echt effectief en concreet kan helpen. Maar goed, daar begint het natuurlijk ook meteen te wringen. Het is pittig als je de helft bent van een relatie, die verdrietig in een scheiding is geëindigd. Want om dat eerlijk te vertellen, moet je door pijn heen.

Het vraagt moed om je eigen falen te benoemen, om je trots los te laten en je eigen beperkte wijsheid onder ogen te komen en om zo toe te kunnen geven:

“Ik dacht het zelf te kunnen. Ik dacht dat ik gelijk had. Ik dacht dat ik wist hoe het moest en ik dacht dat ik het zo goed deed.”

De harde werkelijkheid is dat heel veel mannen zichzelf overschatten. Deze verschillen strooien namelijk slaapzand in de ogen, van wie de Schepper en Zijn schepping niet erkennen. Vooral wanneer we vergeten dat daardoor man en vrouw in de kern heel anders zijn, maar dat juist díe verschillen bedoeld zijn als balans en niet als een strijd.

Een gecontroleerd vuur geeft warmte en richting

Het excuus voor het lijden en scheiden, maar zeker ook wisselen of inruilen en dan het verdriet opnieuw toebrengen in een volgende relatie, kan heel goed onkunde zijn. Onwetendheid. Gebrek aan wijsheid, inzicht, onderwijs en vorming.

Maar het trieste resultaat is wel overal hetzelfde: Gebroken harten en verscheurde gezinnen. Mannen, vrouwen en kinderen die ronddolen zonder duidelijke richting.

Maar wie de Schepper wél erkent, zoals deze groep mannen dus doet; Die doen er dan vervolgens heel goed aan om de wijsheid van de ontwerper te beluisteren en Zijn richtlijnen te bestuderen. Want wie zich ergert aan die verschillen, maar blind blijft voor de unieke kracht en bedoeling van die ander, maakt een grote fout.

Dezelfde kracht die God aan een man gaf om te bouwen, beschermen en dragen, wordt namelijk zijn ondergang wanneer hij die kracht niet onder controle heeft. Ongetraind vuur brandt alles weg, maar een gericht gecontroleerd vuur is een baken voor richting en licht.

We hoeven niet te zoeken naar 'wie we zijn' en hoeven onze 'identiteit niet te vinden'. We hoeven ook niets te verzinnen. Het staat namelijk al geschreven.

Ik gaf in het vorige deel, en ook hiervoor, de drie kernwoorden al: Bouwen, Beschermen en Dragen. Dát is het oorspronkelijke vuur en de kracht die God aan mannen gaf voor hun roeping. Niet de schreeuw van ego, maar een stem van verantwoordelijkheid. En dan is hel heel erg duidelijk waar de man voortvarend en met volle energie gepassioneerd mee aan de slag kan.

Dat 'vuur' zag ik niet terug in de spreker en daardoor ook niet in alle andere zestig omstanders. Terwijl het gewoon voor onze neus ligt!

We hoeven alleen maar weer terug te gaan naar de basis.

Want wat zegt de Schrift?

De apostel Paulus is in zijn brief aan de Efeziërs bijzonder duidelijk over de roeping van een man in zijn huwelijk. Hij schrijft in Efeze 5:25

“Mannen, heb uw eigen vrouw lief, zoals ook Christus de gemeente heeft liefgehad en Zich voor haar heeft overgegeven.”

Let op: Paulus geeft hiervoor als enige voorbeeld niemand minder dan Jezus zélf en ook niets minder dan Zijn volledige opoffering voor de gemeente. Zijn volk en Zijn kinderen dus. Dat is geen vriendelijke aanbeveling, maar een heilige verplichting. Zó volkomen en zó onzelfzuchtig dienen wij mannen dus onze vrouwen lief te hebben en zich voor hen over te geven.

Paulus vervolgt iets verderop in Efeze 5:28: "Zo moeten de mannen hun eigen vrouwen liefhebben als hun eigen lichamen. Wie zijn eigen vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief."

De gebruikte Griekse woorden en termen die hier worden gebruikt zijn krachtige woorden. Zo is hier het woord voor liefhebben ἀγαπᾶν > agapān.

Dat betekent:

• niet emotioneel liefhebben

• niet instinctief of lichamelijk

• maar... doelgericht kiezen om goed te doen

• zichzelf weggeven zonder eigenbelang

De Griekse woordkeuze voor de 'lichamen' benadrukt hier het idee van het 'één wezen worden' zoals het al in Genesis stond. Wie zijn vrouw verwaarloost, beschadigt dus feitelijk zichzelf. En nog iets daarvoor in vers 23 schrijft Paulus:

"want de man is hoofd van de vrouw, zoals ook Christus Hoofd van de gemeente is;

Veel mannen lezen dit alsof het gaat om macht of dat dit het recht geeft op een bepaalde positie. Maar het woord verwijst niet naar heersen, het verwijst juist naar verantwoordelijkheid: Het 'hoofd zijn' betekent: Leiden, zorgen, behoeden, beschermen. Niet overheersen, maar dienen.

De andere grote apostel Petrus bevestigt hetzelfde in zijn brief in 1 Petrus 3:7

"Evenzo, mannen, woon met begrip met haar samen; geef de vrouw, als de zwakkere, haar eer; u bent immers ook mede-erfgenamen van de genade van het eeuwige leven; opdat uw gebeden niet verhinderd worden.

En lees dat laatste kleine stukje dan nog eens. God neemt de manier waarop wij onze vrouw behandelen zó serieus, dat Hij de kracht en de uitwerking van ons gebed daar zelfs van laat afhangen.

En dat is geen dreiging, beste mannen. Het is gewoon een krachtige herinnering aan de heiligheid van onze roeping. Wij zijn geroepen tot een liefde die dráágt, niet om steeds gelijk te krijgen. Onze kracht is niet bedoeld om te overheersen, maar om te beschermen, om te bewaren, te bouwen en om zo tot bloei te brengen.

Een goed verstaander leest en begrijpt hieruit ook dat van mannen, ten opzichte van hun inzet naar vrouwen, eerder méér wordt gevraagd van hen, dan andersom. Feitelijk gezien heeft de man een grotere portie verantwoordelijkheid gekregen als 'hoofd' van het gezin.

Maar... denk om de vertaling!

Want wat het Grieks hier zegt, duidt helemaal niet op een gezagsverhouding. Petrus zegt hier immers ook dat wij mede-erfgenamen zijn van de genade. Met betrekking tot het geloof in Jezus zijn man en vrouw beiden gelijk. Zij zijn evenveel erfgenaam als dat ze deel zijn van Gods Koninkrijk.

De gelijkwaardigheid die God aan man en vrouw heeft gegeven, kent juist geen énkel verschil. God geeft beiden evenveel vrijheid en dezelfde macht door hun eigen kracht. Want de Bijbel maakt het nóg duidelijker waar het de fysieke lichamelijke intimiteit aangaat.

Maar dat is voor het volgende deel. Dus als u nieuwsgierig bent welke rol de fysieke relatie hierin speelt, blijf dan vooral hangen voor het volgende artikel.

Eén vraag voor nu

Voordat we naar het volgende deel gaan wil ik je deze keer een vraag meegeven:

Hoe heb jij deze week lief? Met woorden... of met opoffering?

Want liefde is geen emotie.

Het is een keuze.

Een kruis dragen.

Een vrouw koesteren.

Daar begint het echte vuur van een verbonden relatie.

#IkbeneenkindvanGod