De wereld verdrinkt opnieuw (3) Het VN Theater
Bijgewerkt op: 6 okt
In het vorige deel hebben we het al uitgebreid gehad over het zogenaamde "bindende" VN Handvest gehad. Maar voor een nog beter beeld gaan we naar artikel 1 In het Handvest van de Verenigde Naties. De reden van hun bestaan en het doel waarvoor zij is opgericht. In 1945, direct na de Tweede Wereldoorlog.
Direct daarna zal ik u (hopelijk) trakteren op een beeldende vergelijking voor dit verhaal en de positie van de VN tegenover die van de wereldbevolking. Om het een beter herkenbaar en alledaags gezicht te geven. Meer naar volkse begrippen.
In sjiek Frans wordt de 'reden van bestaan' voor de VN ook wel de “Raison d’être” genoemd. Het zijn niet de 4 P's maar er zijn wel 4 "Purposes" vastgelegd in artikel 1 van het VN Handvest:
1) Het handhaven van internationale vrede en veiligheid
2) Het ontwikkelen van vriendschappelijke betrekkingen tussen naties, gebaseerd op gelijkheid en het zelfbeschikkingsrecht van volkeren.
3) Internationale samenwerking bevorderen bij het oplossen van economische, sociale, culturele en humanitaire problemen en bij het stimuleren van mensenrechten en fundamentele vrijheden.
4) Een centrum zijn waarin staten hun handelen op deze doelen afstemmen.
De ultieme vredesmissie op papier
En wat is dan 80 jaar verder, het effectieve resultaat van alle inspanningen van de VN sinds haar oprichting?
In deze serie zullen we verder ingaan op alle openbare informatie die hierover te vinden is en de schokkende correlaties die daarin te vinden zijn, door de openbare informatie te koppelen en te verbinden. We bekijken welke doelstellingen hiervan wel of niet zijn gelukt. En ook hoe.
Voor wat betreft de eerste twee doelstellingen: "Het handhaven van internationale vrede en veiligheid" en de tweede, "Het ontwikkelen van vriendschappelijke betrekkingen tussen naties" is het klip en klaar. Dat is een drama. Een compleet fiasco! Bevestigd met een statistiek, dat zijn weerga niet kent. Het geweld op deze wereld neemt alleen maar toe en blijft stijgen.
Het UCDP wordt op het gebied van de registratie hiervan als gezaghebbende autoriteit beschouwd. Oók door de VN(!) overigens.
Het trieste hoogtepunt van het uitzonderlijke falen van de VN, wordt met de UCDP cijfers duidelijk gemaakt. Want oorlog en geweld bereiken hun records juist in de laatste jaren. De hele 21e eeuw tot nu toe is een nieuw record. Maar dat wordt nog overtroffen door een nog groter record in de laatste 5 jaren!
Het drukste 5-jaartijdperk ooit geregistreerd door het UCDP is het tijdperk van 2020 - 2024 met 78 actieve, unieke en staats-gebonden conflicten.
En dát record wordt weer versterkt door een record van gisteren, in onze eigen tijd. Want 2023 is het recordjaar sinds 1946 met 59 actieve conflicten tegelijk op deze wereld.
Wij lijken hier maar twee slagvelden te kennen met de Oekraïne 2022) en Gaza (2023). We hebben misschien ook nog gehoord van Soedan (2023) en Myanmar (2021)
Maar daarnaast waren er nóg 55 militaire situaties actief. Met dodelijk geweld dat meer dan tientallen miljoenen ontheemden opleverde. In 4 continenten (alleen niet in Noord-Amerika en Australië) waren 34 landen tegelijk, gewapende conflicten aan het uitvechten.
Er is dus oorlog in 1 van élke 6 erkende landen op de wereld.
Hoe klinkt dat als RESULTAAT voor een club, die met 80 jaar ervaring als oude rot in het vak, een vredesdoelstelling als kernovertuiging heeft gedeponeerd?
De VN heeft grotesk gefaald op doelstelling 1 en 2. En we hadden al eerder gezien dat de successen op de zogenaamd 'belangrijke' doelstelling 1en 2 van de Sustainable Development Goals ook al heel ver te zoeken zijn.
SDG 1 was: NO Poverty en SDG 2 was NO Hunger. Weet u nog? En er is heel veel armoede en honger.
Het lijkt mij evident dat als je op de hoofddoelstelling van je eigen oprichting met Purpose 1 en 2 ook al zo hard hebt gefaald en er steeds meer van de wereld tegelijk in brand staat, het dan ook niet zo goed gaat met punt 3 van artikel 1.
Dat was ....het oplossen van economische, sociale, culturele en humanitaire problemen en het stimuleren van mensenrechten en fundamentele vrijheden.
Hoe lukt dat dan met heel erg veel oorlog, heel veel migratie en een grotere ongelijkheid in de wereld dan ooit? Mijn punt is dus: Wat zou dan het effectieve nut nog kunnen zijn van deze VN? Waarom bestaat ze nog?
Onder hun hoede is dit resultaat immers ontstaan. En dat is een resultaat waar elke commerciële organisatie zijn bestaansrecht onmiddellijk mee zou verliezen. Een resultaat waar elke politieke regering in elk land voor zou moeten opstappen of er een burgeroorlog mee zou ontketenen.
Blijft over doelstelling 4: Een centrum zijn waarin staten hun handelen op deze doelen afstemmen.
Welnu, uit déze doelstelling is zij het 'zelfstandige naamwoord' geworden. De VN is namelijk 'het centrum' geworden. Dát is wat ze heeft bereikt! Sterker nog, daar heeft ze een doorslaand succes van gemaakt. Helaas niet het centrum 'waarin staten hun handelen op de eerste drie doelen afstemmen', maar ze is wel het knoopcentrum van alle staten in de hele wereld geworden.
De VN heeft immers overal in deze wereld haar tentakels verankert. Als de eindeloos lange ondergrondse wortels van een schimmel.
Maar voor wie heeft dat nut dan? Er wordt immers veel zwart gebakken lucht verkocht dat naar olie ruikt. En de joelende gele vlammen die binnen de zwarte brandende lucht te zijn zijn, lijken op vloeibaar goud.
Zou het dan allemaal één grote schijnvertoning kunnen zijn? Is het denkbaar dat het allemaal één groot theater is? Een toneelstuk dat opgevoerd wordt om de mensen af te leiden van wat de VN werkelijk bereikt?
Zou het in brand zétten en het in brand láten van de wereld dan lucratief kunnen zijn? En voor wie dan? Is dat te achterhalen?
Nou, misschien niet in detail. Misschien ook niet als het over de individuele spelers gaat. Die acteurs komen en gaan immers. Net zoals de stand- en decorbouwers. Of de mensen van de techniek van het licht en geluid. Wie richt welke spotlight op welk stukje drama op het toneel?
Het grote theater van de wereld
Wie wel eens naar het theater is geweest, en in de zaal zit, kan nooit zien wat er allemaal gebeurt achter de gordijnen. Maar we weten allemaal dat daar heel hard gewerkt wordt om de productie en de voorstelling op het toneel zelf, tot een succesvolle ervaring van verbeelding te maken. Want de diverse decors schuiven, wisselen of dalen vanuit het plafond, in een ongekend tempo.
In ons eigen land draait "Soldaat van Oranje" al sinds 2010 en is nog altijd niet gestopt. 24 jaar lang dus al. "Les Miserables" is in 1985 begonnen en draait na 39 jaar ook nog steeds. Het bekende "Phantom of the Opera" is na 35 jaar net pas gestopt, in 2023.
Maar de productie "The Mousetrap" een Agatha Christie productie is in het roemruchte theaterland de absolute recordhouder. The Mousetrap is ruim 72 jaar geleden in 1952 begonnen en het draait nog altijd!
Maar de schrijfster, Agatha Christie, van deze recordproductie leeft zelf allang niet meer. En zij was ook niet degene die in de coulissen aan het werk was.
Zij schreef de blauwdruk van het theaterstuk! Zij schreef de grote lijnen van het draaiboek. En dat blijft de kern, waarbij de uitvoerders trouw zijn aan de regie.
Het doel is om daarmee, en nu nog altijd, de mensen te vermaken die afleiding zoeken van hun dagelijkse beslommeringen. Mensen wanen zich tijdens die voorstelling even in de visuele droomwereld, die geboren is uit de pen van een schrijfster met een levendige fantasie.
Zolang als die voorstelling duurt, is het publiek in de ban van het spektakel op het podium. Zonder zich te beseffen welke drama's zich in al die tijd in de 'werkelijke' wereld achter de schermen hebben afgespeeld. Ruzies achter de schermen. Hoe acteurs hebben moeten vechten om vanuit onbetekenende rollen, het grote toneel te kunnen bereiken.
Ze weten niet hoeveel levensgeluk er is stilgezet om te kunnen leven voor het applaus, en welke gevolgen dat privé heeft. Ontslagen acteurs, leveranciers die worden uitgebuit of uitgeknepen. Opruimers die, als het publiek 's avonds laat de jassen uit de garderobe haalt, direct moeten beginnen.
Of de persoonlijke drama's die soms recht voor hun open ogen, toch onzichtbaar zijn. Wat het publiek niet ziet, is wie van de spelers, live voor hen, in scheiding liggen, of welke acteurs recent nog een dierbare hebben verloren. Dat blijft verborgen voor het publiek.
Logisch ook. Want dat telt allemaal niet in het theater. Niet op het toneel!
Met gekneusde ledematen, verslaafd, of op de rand van mentale instorting, blijven de spelers het publiek vermaken. Terwijl ze van binnen over hun privékwesties huilen, lachen zij in hun rol op het podium.
Ik geef nu misschien een donkere kijk op het theater, maar er zijn zoveel schokkende verhalen uit de showbizz bekend geworden, toch?
Er werken misschien mensen samen, die elkaars bloed wel kunnen drinken van jaloezie. Omdat ze gepasseerd zijn, bijvoorbeeld. Net als overal is er uitbuiting, misbruik en intimidatie. Maar hier hebben we het toneel. In het theater. Waar het publiek wordt vermaakt met de schone schijn van de fantasievolle voorstelling.
De uiterlijke schone schijn van de VN
Is dat niet dezelfde schijnwereld van het theater, waarin de VN, die zich als de 'gemeenschappelijke ruggengraat van de wereld' voordoet, zich presenteert aan het grootste publiek dat er bestaat? De hele wereldbevolking.
Het plot is al eeuwen lang geleden geschreven. Maar de schrijver van déze voorstelling is een geestelijke macht, die nog altijd leeft. Maar er zijn ook nog de de menselijke schrijvers van het plot . Die bewaken de regie door het geheime ingrediënt van succes, van generatie op generatie door te geven.
Dat draaiboek wordt vervolgens trouw gevolgd door iedereen die er zijn brood mee verdient. Of uit een diepgewortelde overtuiging. En zij bepalen op het grote toneel op wie de spotlights worden gezet, wie de slechterik moet zijn en wie de held is.
En soms uitgeput, overwerkt en met een grimas van pijn achter de schmink, spelen de acteurs hun rol. Soms spugen ze elkaar in het gezicht als het licht uit is en praten niet meer met elkaar.
De figuranten die het allemaal zien, van afstand of juist van nabij, lijden in stilte. Zij weten wie het is die anderen pijn doet. Zij weten wie macht en manipulatie gebruikt. Maar zij zijn in verhouding arm en hebben geen stem. Ze onderhouden hun gezin van de figuranten rollen. En als ze hun mond zouden opendoen, dan verliezen ze hun baantje heel snel.
Zij die hopen op een plek meer in de spotlights, gaan grenzen over in hun honger naar aandacht en erkenning. Ze gaan nog net iets verder dan anderen om in de aandacht te komen van de toneelmeester en gebruiken vleierij en chantage. Dit zijn onbetekenende mensen. Dienaren die het verrotte systeem in stand blijven houden. Zij zetten hun ellebogen dieper in de schouders om anderen te verdrukken om zelf beter in beeld te komen.
Dit zijn de mensen, die quasi onschuldig de andere kant opkijken, en dan even venijnig op tussen op andermans tenen stampen, om ze ineen te laten krimpen. Zodat die even net niet zichtbaar zijn in de meute, terwijl de dader zelf zijn nek lang maakt en met de armen staat te zwaaien. En zij die het niet meer aankunnen nemen ontslag, verdoven zich om het vol te houden of verhangen zichzelf.
En dan de grote spelers, die in het middelpunt van de belangstelling staan, dat zijn de hoofdrolspelers. Die soms heel verbonden en vriendschappelijk, maar ook vaak knarsetandend samenwerken. Voor het heilige doel. Zoveel mogelijk publiek vermaken en hen geboeid te houden, zo lang als mogelijk is.
Want.... zolang als het publiek de presentatie op het toneel gelooft, precies zolang blijven zij immers zelf de hoofdrollen houden. In de grote lijnen blijven ze allemaal trouw aan de kern en de blauwdruk van het lucratieve verhaal dat zo succesvol is gebleken en zo succesvol moet blijven. Ooit geboren uit de pen van de schrijver.
Zo houden de slechterik en de held elkaar in balans, want anders is de spanning eruit en stopt de aandacht van het publiek. De productie sterft immers als de zalen niet meer vollopen. Als de presentatie niet uitdagend genoeg blijft en de acteurs niet meer worden geloofd, dan valt ook vanzelf het doek.
En zo wordt er geschaafd aan het decor, de visuele effecten en worden teksten en onderwerpen gemoderniseerd. Zodat de shows wervelend en eigentijds blijven om ook de volgende generatie publiek te blijven aantrekken.
Dat is ook om de hoge prijzen van de kaartjes te kunnen verdedigen en die nog weer te kunnen verhogen als het moet. Want het publiek moet verslaafd blijven aan de wervelende shows op het toneel. Het publiek moet zich vergapen aan 'de status' van de hoofdrolspelers. De beroemde spelers die zij zo bewonderen en interessant vinden.
En omdat die hoofdrolspelers zo geloofwaardig overkomen en het uiterlijke plaatje zo mooi lijkt, worden ze er zelfs fan van en dwepen met ze. Ondanks dat zij op het podium steeds maar hetzelfde kunstje uitvoeren. Ze doen niets nieuws, maar herkauwen hetzelfde recept. Jaar in jaar uit. Tot in den treure.
Het is een beproefd concept dat wordt uitgemolken. Misschien een enkele uitzondering daargelaten, is het vaak volkomen routinematig. Glanzend van buiten, maar dood van binnen.
Het publiek betaalt de prijs
En ondertussen is het publiek de heilige graal zonder dat ze dat zelf doorheeft. Zij betalen immers de kaartjes. Zij brengen het geld binnen. Het publiek zélf, betaalt al die riante salarissen van de topspelers in het toneelstuk. En zolang het publiek goed wordt vermaakt en het voldoende spannend blijft, klopt het theater het geld uit hun zakken.
Het lijkt onze eigen samenleving wel. Want zolang als het publiek het narratief maar blijft geloven, blijven ze de ook prijs van de goedgelovigheid betalen. Om daarvoor niets méér te voorgeschoteld te krijgen, dan precies hetzelfde als altijd. En dat lijkt weer heel veel op onze eigen wereldgeschiedenis. Dat blijft zich ook steeds maar weer herhalen.
Dus laten we in het volgende deel eens bekijken of er een correlatie is met geld. Laten we dan daarin de cijfers van de geldontwikkeling eens langs de misère van oorlog en conflicten leggen.
Want misschien zijn oorlogen en conflicten wel het ideale middel om het publiek geboeid en in spanning te houden. Misschien houden de slechterik en de held elkaar ook in balans in de echte wereld. Omdat ze er allebei rijker van worden en omdat ze allebei elkaar nodig hebben. Terwijl ze allebei hun eigen rol spelen, spelen ze misschien samen wel de rol uit één en hetzelfde draaiboek.
Misschien zorgen zij samen op het grote wereldtoneel, voor een wervelende en ijzingwekkend spannende show. Elk in hun eigen rol. Zodat het publiek vrijwillig haar geld afstaat en zonder klagen de portemonnee blijft trekken om het theater in de lucht te houden. Voor klimaat, veiligheid en gezondheid.
Maar vooral voor vrede en voorspoed. Of het idee ervan....
Want hoelang het stuk ook draait, er is niemand van het publiek die ooit meer heeft gekregen dan ieder ander die ooit eerder naar dezelfde show is geweest. Onze geschiedenis bewijst immers de eindeloze herhalingen van ellende en verdriet. In een wereld vol van mensen die altijd maar hopen dat het beter wordt. Het publiek dat slim gevoed wordt. Zodat ze zelf niet meer nadenkt.
Dat is gemakkelijker en comfortabeler. Dan heeft het leven ook iets meer van de fantasievolle voorstelling op het toneel. Dat bijna altijd goed eindigt. Zoals het publiek dat ook verwacht. Daarom blijven zij die hele kleine groep van mensen, die samen het verhaal zo goed brengen, ook zo trouw geloven.
Niet alleen de schrijvers, de decorontwerpers en de regie, maar het publiek moet vooral de hoofdrolspelers geloven. Omdat die in staat zijn om het verhaal zo mooi en overtuigend te presenteren. En zolang het publiek dat gelooft, blijven ze hen ook vertrouwen. En dan blijven ze aan de schurk of de held hun tijd, hun geld en hun leven geven.
Wordt vervolgd...
Opmerkingen