(15) Wat is de waarheid van "The Rapture"? Mijn eigen zoektocht.

Tot voor kort was ik dus zelf nog behoorlijk overtuigd van de ontsnappingstheorie. (Pre-trib) Maar ik kreeg moeite met diverse ontdekkingen en tegenstellingen. En vanaf hier vertel ik graag over die worsteling, die veel verder en veel dieper gaat dan alleen dit onderwerp.

Het gaat namelijk ook over persoonlijke blindheid en misleiding. Al veel vaker heb ik scherpe stukken geschreven die ik niet gepubliceerd heb en die zijn blijven steken in de conceptversie. Dat komt omdat ik in mijn geloofsreis ontdekte dat ik teveel de neiging heb om een veroordelende stijl te gebruiken.

Mijn visie op deze wereld, over andere stromingen of levensvisies, beschreef ik niet echt in genuanceerde vorm. Wie in de jaren terugleest kan dat goed zien. En dat is hoogmoedig. Want ik ben niets beter dan een ander en het is iets dat ik graag wil afleren.

Ik weet zelf heel goed hoe groot het verlangen naar waarheid en antwoorden is. Maar ondertussen weet ik ook hoe gemakkelijk je heel ergens anders terecht kunt komen. Ook als je dat niet wilt of gepland hebt. Dat maakt iemand niet meteen dom of naïef. De omstandigheden, die je niet zelf hebt gekozen, bepalen veel van je route en je keuzes. We zijn allemaal mensen.

De stekel in mijn eigen vlees

Als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik het meest moeite heb met mensen die vastgeroest zijn in hun patronen. Die vanuit deze plek ook niets willen veranderen. Want wat ze is overkomen en waar ze nu zijn, ligt altijd bij iemand anders... Of ze hebben het juist helemaal te danken aan zichzelf. Oftewel het slachtoffer of de narcist. Mensen die niet naar zichzelf kunnen kijken.

Daar is niet mee te praten en ze willen ook niet geholpen worden. Deze mensen zien anderen niet, maar slurpen wel hun energie. Maar blijkbaar heb ik vooral moeite met starheid. Een patroon niet kunnen loslaten. Dat irriteert mij, maakt me boos en roept mijn minachting op omdat ik het naïef en beperkt vindt. Ik ben ook niet perfect, maar zó ben ik zelf niet, vond ik.

Maar wat dit vooral laat zien, is waar ik zelf sta en waar ik vandaan kom.

Dit is precies de kern van wat onze psychologie als "Cognitieve Dissonantie"

heeft gedefinieerd. Het is een verdraaiing van de werkelijkheid. Diepe kennis van psychologie die je vanuit de Bijbel en van God gewoon gratis krijgt. Zonder dat je daarvoor geleerd hoeft te hebben.

Ik mocht kennismaken met de spiegel van een heel nieuw wereldbeeld. Want nu zou ik zeggen dat ik deze houding veel beter begrijp. De vroege beschadiging van het kind dat je systeem van binnen heeft gevormd en dat je zo als volwassene overeind houdt.

Wij zijn als mensen altijd op zoek naar veiligheid, controle en bescherming. En die vond ik in de spiegel die ik en heel veel mensen zichzelf voorhouden. Maar dit beeld liegt! Het is de spiegel waar iedereen in kijkt, maar die niemand doorziet.

Deze spiegel heerst over deze aarde en heet "De Aanklager" Deze spiegel hangt overal en wie in deze spiegel kijkt, ziet precies wat die wil zien. Je ziet hier jouw versie van hoe het 'hoort te zijn'. Je ziet in deze spiegel je eigen pijn, maar niet je eigen fouten.

Je ziet hierin waar anderen jou tekort doen, je eigen gelijk, het onrecht dat je is aangedaan waar je een slachtoffer van was. Maar je ziet niet hoe jij anderen tekort doet, je hoogmoed en je ongelijk of waar je zelf een dader bent geweest.

En wat er zo verraderlijk aan is; Deze spiegel verbeeldt jouw waarheid!

Het voelt goed, veilig en vertrouwd. Want deze spiegel geeft je controle! Jij wéét met deze spiegel wie hier de schuldige is, wie er moet veranderen. Jouw boosheid, je pijn en je verdriet is terecht. Jij hebt gelijk. Die anderen begrijpen niets van jou. Het is onrecht. Maar je krijgt dat gelijk niet.

Deze wereld bevestigt dat ons die waarheid. Wij hebben 'recht' op 'ons' gevoel. "Het mag er zijn" niet waar? Maar deze spiegel is de grootste leugen op deze aarde. Je denkt dat je eerlijk bent, ook tegen jezelf, maar je liegt juist vooral tegen jezelf en alle anderen om je heen. Heel gemakkelijk zelfs.

De spiegel die bevrijdt

Maar dan is op deze wereld ook nog onze God. Hij zet, in het derde bedrijf, een andere spiegel naast die van de aanklager. Met Zijn Woord, Zijn Geest en Zijn waarheid. En ik heb het geluk gehad die spiegel voor me te krijgen. Dat is het kantelpunt in mijn leven geweest.

Want als je daarin kijkt, gebeurt er iets schokkends: Je ziet jezelf natuurlijk. Maar je ziet jezelf nu écht. Zonder filter. Zonder vervorming. Aangrijpend confronterend. Want je ziet ineens je eigen zwakheid, je eigen egoïsme. Je ziet hoe vaak jij degene bent die liegt, die wegkijkt en anderen de schuld geeft van jouw situatie.

Je ziet hoe je anderen gebruikt en situaties naar je eigen hand hebt gezet. Hoe je door starre overtuigingen en overheersend gedrag over het gevoel van anderen heen hebt gelopen, om je eigen zwakte te beschermen. Niet bewust om anderen pijn te doen, helemaal niet juist. Maar het gebeurt wel. In de naïeve en egoïstische overtuiging dat je in je recht staat.

Als je DIE waarheid aankijkt, doet dat pijn en is bijzonder bitter. Maar voordat je dreigt te bezwijken, kijk je nog een keer. En dan zie je niet meer alleen je eigen lelijkheid, je ziet ook Hem. Jezus staat naast je! En hij wijst niet naar jouw fouten, maar Hij zegt: "Ik heb het al betaald!"

Dan weet je dat de pijn en de bitterheid niet meer het einde is. Het is de weg naar vrijheid. Naar vrede. Met een nieuwe identiteit. Je bent een kind van God. En dat is geen vlucht of excuus uit deze werkelijkheid, maar een waarachtige omkering. Want ik keek niet meer naar de misleiding, maar naar de waarheid.

En dan stopt het vingerwijzen naar anderen heel snel. Want ik ben zelf onderdeel van de zwakte. Ik ben natuurlijk nog altijd wie ik ben en hoe ik gevormd ben. De genezing begint met 'zien', met erkenning. Het herstel kost meer tijd.

De gevolgen van je keuzes wegen nu ineens veel zwaarder, dan in onwetendheid. Oh, is dat wérkelijk wat ik heb aangericht? Dat heb ik nooit zo bedoeld! Maar dan besef je ook dat, voor alle anderen in het spoor achter jou, gedane zaken geen keer meer nemen.

Onze zwakte krijgt een beter uiterlijk en ons egoïsme lijkt charmant

De confrontatie legt ook de misleiding bloot. Dit is het systeem waarmee we recht praten wat krom is. We máken het kloppend, zodat wij niet hoeven te veranderen. We laten ons de misleiding en de leugen gemakkelijk aanleunen. We accepteren die, omdat het onze zwakte een beter uiterlijk geeft en ons egoïsme charmant laat lijken.

Dat patroon is helemaal niet om anderen buiten te houden, maar het ontwijkt wel de confrontatie met onszelf. En de beste ontsnapping daaraan is de keuze om de leugen te accepteren. Dat is echt niet omdat we slecht willen zijn, maar omdat we nog veel banger zijn om de controle te verliezen. En dan is die waarheid flexibel!

Voor mij komt dat heel erg overeen met de leer van een vroege ontsnapping. Van de aarde opgenomen worden, vóórdat de grote verdrukking komt, dat is zóet.

Het belooft ons: "Jij hoeft er niet doorheen."

Het zegt tegen ons: "Jij mag in de spiegel van de aanklager blijven staan, want jij hoort bij 'de goeden'. Jij wordt gered."

En je bént ook gered, maar... is het ook op die manier?

De Bijbel vertelt mij immers structureel een ander verhaal: De gemeente is niet geroepen om te vluchten. Ze is geroepen om te getuigen. Om trouw te zijn en rechtop te blijven staan. Juist als het echt zwaar wordt. Dat is bitter!

Genoeg stof om nog te vervolgen, lijkt me.

#ikbeneenkindvanGod