top of page

(6) De grote oversteek en de grote opwekking

7 nov
4 minuten om te lezen

Het water van de Jordaan wijkt voor de Ark


Na veertig jaar door de woestijn getrokken te hebben, staat Israël eindelijk aan de grens van het Beloofde Land. De belofte die God eeuwen eerder aan Abraham deed, staat op het punt in vervulling te gaan. Maar Mozes is er niet meer. Hij heeft het land vanaf een berg mogen zien, maar is gestorven zonder er binnen te gaan.


Het leiderschap is overgedragen aan Jozua.


Het is voorjaar, de tijd van de oogst. De Jordaan is buiten zijn oevers getreden. Een snelstromende rivier is een onmogelijke hindernis voor een heel groot volk met vrouwen, kinderen, vee en bezittingen.


Maar God heeft een plan.


De Ark van het Verbond


Het volk verblijft drie dagen bij de rivier. Dan krijgen ze de opdracht om zich voor te bereiden. De Levitische priesters zullen voorgaan met de Ark van het Verbond, het symbool van Gods aanwezigheid onder Zijn volk. Zodra hun voeten het water raken, zal God de stroom tegenhouden. De priesters blijven met de Ark midden in de rivier staan tot het hele volk is overgestoken.


Maar het volk krijgt een bijzondere instructie in Jozua 3:3-4


"Wanneer u de ark van het verbond van de HEERE, uw God, ziet, en de Levitische priesters die hem dragen, moet u vanaf uw plaats opbreken en hem volgen."


"Er moet echter een afstand zijn tussen u en de ark van ongeveer tweeduizend el. U mag er niet dichter bij komen, opdat u de weg zult weten die u moet gaan, want u bent die weg niet eerder gegaan."


Een afstand van 2000 el is bijna een kilometer! Waarom is dat? En waarom die nadruk op een weg die het volk nog nooit heeft gegaan?


Onthoud die 2000 el. Want die komt nog vaker terug.


Het water wordt tegengehouden bij Adam


Dan gebeurt het wonder. Zodra de priesters hun voeten in de Jordaan zetten, komt het water dat vanuit het noorden stroomt tot stilstand. Het water richting de Zoutzee loopt weg en de rivierbodem valt droog. Maar de Bijbel vermeldt een opvallend detail:


Jozua 3:16 "Het water rees op als een dam, heel ver weg, bij de stad Adam, die naast Zaretan ligt."


Waarom wordt die plaats zo nadrukkelijk genoemd? Bij Adam is het immers begonnen dat zonde en dood de wereld in kwamen. En nu wordt het water van de oversteek juist dáár tegengehouden. Denkt u dat dit iets te betekenen heeft, of is het toeval? Ik geloof dat de Bijbel op allerlei manieren spreekt.


Want als we de Jordaan of het water beschouwen als een beeld van de dood, dan ontstaat een bijzondere overeenkomst met het kruis van Jezus.


De Ark gaat voorop, het water wijkt. Er ontstaat een weg waar geen weg was en het water wordt teruggezet tot aan Adam.


Door Zijn kruisiging en opstanding heeft Jezus de dood overwonnen die bij Adam begon. Er ontstaat een weg waar geen weg was. Jezus opent een nieuwe weg naar de Vader. Een oversteek naar het ultieme Beloofde Land, het eeuwige leven in Gods Koninkrijk. Niet alleen voor Israël, maar voor alle volken van de wereld.


Priesters staan met de Ark van het Verbond midden in de drooggevallen Jordaan, terwijl het volk Israël met mannen, vrouwen, kinderen, vee en karren naar het beloofde land oversteekt.
De Ark van het Verbond houdt het water weg tijdens de oversteek

Twee keer twaalf stenen


Terwijl de priesters met de Ark midden in de droge rivier blijven staan, trekt het volk naar de overkant. Eén man uit iedere stam haalt een grote steen uit de rivier, vanaf de plaats waar de priesters staan. Aan de overkant richten ze die op als gedenkteken, volgens de opdracht die God vooraf had gegeven.


Maar dan staat er plotseling iets in de tekst waarover de Bijbel vooraf niets zegt in Jozua 4:9 "Jozua richtte ook twaalf stenen op in het midden van de Jordaan, op de plaats waar de voeten van de priesters hadden gestaan die de ark van het verbond droegen."


Twee gedenktekens dus. De eerste betreft twaalf stenen uit het water, op het droge van het Beloofde Land. De tweede betreft óók twaalf stenen, maar die worden opgericht door Jozua zelf, midden in de rivier.


Zodra de priesters de Jordaan verlaten, keert het water terug. Het eerste gedenkteken blijft zichtbaar op het droge. Het tweede verdwijnt onder het water. "En ze zijn er tot op deze dag." zegt de Bijbel tot slot.


Een beeld van Gods verlossingsplan?


Als we de grote oversteek verbinden met het kruis van Christus, dan krijgen de gedenktekens een diepere betekenis.


De eerste twaalf stenen die uit het water zijn gehaald, kunnen dan een beeld zijn van de gelovigen uit de volken. De heidenen die door Jezus' offer en Gods genade uit de macht van de dood zijn bevrijd.


Maar de andere twaalf? De stenen die Jozua persoonlijk in de Jordaan oprichtte en die weer onder water verdwenen?


Ik vertelde al dat Jozua in het Hebreeuws dezelfde naam is als Jezus. Ook de Septuagint gebruikte voor beiden dezelfde naam.


Zou dat tweede gedenkteken dan het beeld kunnen zijn van Israël? Het volk dat Jezus niet herkende als de Messias, het Nieuwe Testament afwijst en het offer en de genade nog niet kent.


En dan de bevestiging dat God Zijn volk niet vergeten zal. Want Jozua brengt hen juist voor de voeten van de Ark van het Verbond, de plek van Gods aanwezigheid.


Paulus schrijft in Romeinen 11 dat God hen niet heeft verstoten en dat er een tijd komt waarin Israël opnieuw een bijzondere plaats in Zijn plan zal innemen.


Dan krijgen die bijzondere instructies misschien ook een heel andere betekenis.

  • Een afstand van 2000 el.

  • Een weg die nog nooit is gegaan.

  • Twee gedenktekens, waarvan er één onder water verdwijnt.


Zou dat ook een profetische voorafschaduwing kunnen zijn?


Het zijn bijzondere details in een verhaal dat op het eerste gezicht alleen lijkt te vertellen over de oversteek naar het Beloofde Land. Maar naar mijn overtuiging vertelt de grote oversteek ons veel meer over Gods verlossingsplan dan we ooit hebben beseft.


En er is meer....


Wordt vervolgd!


Opmerkingen


Inschrijfformulier

Bedankt voor de inzending!

  • LinkedIn

2024 door WeekvandeLeek.

bottom of page