(12) De grote oversteek en de grote opwekking.
De verborgen tweedeling en de grote thuiskomst
De misleiding en de tweedeling tussen christenen in onze tijd is massief. Er is héél weinig verbinding tussen christenen. Elke stroming en denominatie die zichzelf serieus neemt, heeft erg weinig moeite om andere stromingen tot een 'valse leer' te bestempelen.
De tweedeling tussen christenen en Israël lijkt op het eerste gezicht mee te vallen.
De kerk laat regelmatig zien achter Israël te staan. Ook in mijn eigen kerk wordt regelmatig opgeroepen om te bidden voor Israël en de vrede van Jeruzalem. Dan wordt er ook gelegenheid voor gegeven en ruimte beschikbaar gesteld.
Dat zal in veel meer kerken en gemeenten gebeuren. Gelovigen voelen zich zo ook verbonden met Israël. Zij zijn Trouw aan God en Zijn woord.
Maar toch is er een venijnige tweedeling actief, die dieper zit. Zo diep verstopt dat we het helemaal niet meer als tweedeling herkennen. Die tweedeling lijkt er niet eens te zijn, omdat de overtuiging gebaseerd lijkt te zijn op de schrift.
In mijn beleving, is dat precies de psychologische misleiding, waarin de geestelijke macht van de duisternis op zijn sterkst is. Leugens die heel dichtbij de waarheid lijken te staan, geloven wij mensen het meest gemakkelijk.
Ik zie het namelijk zo dat er een duidelijk "wij" en "zij" tweedeling verstopt zit in de overtuiging van een gesplitste opname. Gebouwd op de oude fundamenten van de vervangingsleer, maar deze is nu in een Bijbels jasje is gegoten. Maar als je het uitrafelt belanden we in een echte "wij" en "zij" zienswijze, wat mij betreft.
Een verdeling tussen gelovigen en Israël die heel diep verankert is. De scheidslijn is geplaatst bij "de grote verdrukking"
Jezus kondigt die aan in Mattheüs 24:21: "Want dan zal er een grote verdrukking zijn, zoals er niet geweest is vanaf het begin van de wereld, tot nu toe, en zoals er ook nooit meer zijn zal."
Miljoenen christenen geloven dat zij, als de gemeente, zullen worden opgenomen vóór dat moment. Zij geloven dat deze 'grote verdrukking' alleen maar bedoeld is voor de Joden, omdat God nog een appeltje met ze te schillen heeft.
En als God dat met Israël heeft afgerond, dan zullen de Joden worden verlicht en zich alsnog bekeren, samen met nog een hele schare ongelovigen. Deze groep zal zich dan later alsnog bij de eerste opgehaalde lichting voegen.
Geloof het of niet, maar dat is het idee achter de 'voortijdige' opname. Dat is een Bijbelse interpretatie die uit drie 'stromingen' bestaat, die in het Engels bekend staan als de Pre- , Mid- en Post-Tribulation. Men is het er in de basis over eens dat deze periode van Tribulation, zeven jaar zal duren.
De Pre-Tribulation gedachte is dat de gemeente daarvóór zal worden opgenomen.
De Mid-Tribulation gedachte is dat de gemeente halverwege wordt opgenomen.
De Post-Tribulation gedachte is eigenlijk geen 'stroming', want die zijn niet bezig met een voortijdige opname van de gemeente. Maar zo kan die 'groep' ook als een stroming van deze leer worden 'geïdentificeerd'
De Pre-Tribulation gedachte heeft in de kerk verreweg het grootste aandeel in de westerse samenleving. Een overtuigd geloof in een voortijdige opname, zien we bij vele miljoenen christenen over de hele wereld.
Al die angstaanjagende ellende waarvoor de Bijbel ons waarschuwt, is niet voor de kerk, niet voor de kerk, ofwel niet voor de christenen, maar die is voor Israël.
Ik zal dat idee eens voor u schetsen in de praktijk:
Jezus komt 'ons', de gemeente, ophalen vanuit de hemel. Maar halverwege keert Jezus terug naar de hemel, mét de gemeente. Samen mogen 'wij' dan nog zeven jaar, of drie en half jaar, toekijken, hoe de wereld geteisterd zal worden door Gods toorn en hoe Hij Zijn plan tot uitvoering brengt.
Dat vindt plaats op aarde en alleen in de wereld van ongelovigen én.... de Joden! De gemeente is immers dan al bij Jezus.

Ziet u het venijn van deze tweedeling?
Het is: "WIJ" zijn veilig opgenomen en "ZIJ" krijgen nog met God te maken.
Helaas voor 'HEN' want zo staat het immers in de Bijbel. Wat akelig en verdrietig voor hen. We moeten voor ze bidden!
Zo werkt onze menselijke psychologie nu eenmaal, die op deze wereld door twee krachten wordt beïnvloedt. Het goede van God en het kwade van de Satan, ofwel onze aardse maatstaf. Het menselijke denken ziet de tweedeling niet eens meer als we een bepaalde overtuiging al hebben aangenomen. En dan zoeken we naar bevestiging van wat we al geloven.
En zo geloven wij dat Israël Gods volk is. We bidden voor Israël. We verdedigen Gods beloften aan Israël. Maar zijn we niet 'echt' verbonden met Israël. Want we beschouwen hen immers tegelijkertijd als een 'andere' groep.
Ons gedachten gaan al niet meer terug naar de scheidslijn, omdat dit station onze vragen en ons denken al gepasseerd is. Dat is waarom we soms intensief spreken over allerlei scenario's. Over het wie, wat, hoe en waar van de eindtijd. Maar dat is al voorbij de Wij en Zij. Dat is in de scenario's al geen vraag meer
Ziet u wat hier gebeurt?
Hoe komt het dat we deze gedachte zo vanzelfsprekend zijn gaan vinden? Is dat niet de macht van de misleiding? De oorlog die wordt gevoerd tegen zowél Israël, die de geboden van God in acht nemen, als die het getuigenis van Jezus hebben. Want dát is wat ik in deel 11 heb toegelicht.
De wilde olijf
Paulus waarschuwt hiervoor al in Romeinen 11 waarin Hij Israël vergelijkt met een olijfboom. Sommige van de natuurlijk takken zijn afgebroken. En wij, de gelovigen uit de andere volkeren, zijn als wilde takken op die diezelfde olijfboom geënt.
Niet op een andere boom, maar op diezelfde stam. Die van de natuurlijke olijf.
Laten we bekijken wat de Bijbel hierover zegt in Romeinen 11:18 "Beroem u dan niet tegenover de takken. En als u zich beroemt: niet ú draagt de wortel, maar de wortel ú."
Wij dragen Israël niet. Wij vervangen Israël niet. Wij zijn wel een déélgenoot geworden van de beloften die God aan Abraham heeft gedaan. En Paulus vertelt dat God de natuurlijke takken opnieuw op hun eigen olijfboom kan enten.
Dit is een cruciaal belangrijke boodschap, lieve mensen.
Romeinen 11:25-32 "Want ik wil niet, broeders, dat u geen weet hebt van dit geheimenis (opdat u niet wijs zou zijn in eigen oog), dat er voor een deel verharding over Israël is gekomen, totdat de volheid van de heidenen is binnengegaan."
"En zo zal heel Israël zalig worden, zoals geschreven staat: De Verlosser zal uit Sion komen en zal de goddeloosheden afwenden van Jakob. En dit is het verbond van Mij met hen, wanneer Ik hun zonden zal wegnemen."
"Zij zijn weliswaar wat het Evangelie betreft vijanden vanwege u, maar wat de verkiezing betreft geliefden vanwege de vaderen. Want de genadegaven en de roeping van God zijn onberouwelijk."
En dan volgt er best een duidelijke spiegel die ons wordt voorgehouden:
"Zoals ook u immers voorheen God ongehoorzaam was, maar nu ontferming verkregen hebt door hun ongehoorzaamheid, zo zijn óók zij nu ongehoorzaam geworden, opdat óók zij door de ontferming die u bewezen is, ontferming zouden verkrijgen."
"Want God heeft hen allen in ongehoorzaamheid opgesloten om Zich over allen te ontfermen."
Ziet u de nuance in de laatste regel?
En natuurlijk spreekt Paulus hier ook over 'twee' groepen. Maar zie dat het is om onderscheid te maken, NIET om een scheiding aan te brengen. Hij spreekt juist over de verbindende overeenkomsten. Dat wil zeggen onze ongehoorzaamheid áán God en de ontferming ván God. Die op beide groepen van toepassing zijn.
"O, diepte van rijkdom, zowel van wijsheid als van kennis van God, hoe ondoorgrondelijk zijn Zijn oordelen en onnaspeurlijk Zijn wegen! Want wie heeft de gedachten van de Heere gekend? Of wie is Zijn raadsman geweest? Of wie heeft Hem eerst iets gegeven en het zal hem vergolden worden?"
"Want uit Hem en door Hem en tot Hem zijn alle dingen. Hem zij de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen."
Waarom zouden wij als wilde takken, aannemen dat God ons eerder komt ophalen, terwijl de natuurlijke takken eerst nog achterblijven?
Paulus schrijft in een andere brief Efeze 2:
"Maar nu, in Christus Jezus, bent u, die voorheen veraf was, door het bloed van Christus dichtbij gekomen."
"Want Hij is onze vrede, Die beiden één gemaakt heeft. En door de tussenmuur, die scheiding maakte, af te breken, heeft Hij de vijandschap in Zijn vlees tenietgedaan, namelijk de wet van de geboden, die uit bepalingen bestond, opdat Hij die twee in Zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen
en zo vrede zou maken, en opdat Hij die beiden in één lichaam met God zou verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap gedood heeft."
Weet u nog wat ik in deel 10 schreef, wat Jezus zélf zegt? In Johannes 10:16 "en zij zullen Mijn stem horen en het zal worden één kudde en één Herder"
Over de grote verdrukking zegt Jezus in Mattheüs 24:29-31
"En metéén ná de verdrukking van die dagen zal de zon verduisterd worden en de maan zal zijn schijnsel niet geven en de sterren zullen van de hemel vallen en de krachten van de hemelen zullen heftig bewogen worden.
En dán zal aan de hemel het teken van de Zoon des mensen verschijnen; en dan zullen al de stammen van de aarde rouw bedrijven en zij zullen de Zoon des mensen zien, als Hij op de wolken van de hemel komt met grote kracht en heerlijkheid.
En Hij zal Zijn engelen uitzenden onder luid bazuingeschal, en zij zullen Zijn uitverkorenen bijeenbrengen uit de vier windstreken, van het ene uiterste van de hemelen tot het andere uiterste ervan."
Dan kijken we ook naar wat Paulus hierover zegt in 1 Thessalonicenzen 4:16-17
"Want de Heere Zelf zal met een geroep, met de stem van een aartsengel en met een bazuin van God neerdalen uit de hemel.
En de doden die in Christus zijn, zullen eerst opstaan. Daarna zullen wij, de levenden die overgebleven zijn, samen met hen opgenomen worden in de wolken, naar een ontmoeting met de Heere in de lucht."
Bijbeluitleggers vertellen ons dat Jezus alleen tot Israël spreekt omdat Mattheüs aan de Joden gericht is. Maar Paulus spreekt in zijn brieven over de gemeente. En hij beschrijft in zijn tekst dezelfde gebeurtenis als waarover Jezus spreekt.
Kijk naar wat Paulus vertelt in Korinthe 15:51-52
"Zie, ik vertel u een geheimenis: Wij zullen wel niet allen ontslapen, maar wij zullen allen veranderd worden, in een ondeelbaar ogenblik, in een oogwenk, bij de laatste bazuin.
Immers, de bazuin zal klinken en de doden zullen als onvergankelijke mensen opgewekt worden, en ook wij zullen veranderd worden."
Luid bazuingeschal!
Jezus komt met een geroep en met een bazuin van God.
Ná de grote verdrukking van die dagen.
De opstanding van de doden.
De engelen zullen de uitverkorenen verzamelen.
De verandering van de levende gelovigen.
Paulus maakt hier geen scheiding tussen Jood en heiden. Hij maakt onderscheid tussen doden en levenden.
Jezus maakt hier ook geen onderscheid. Hij spreekt over alle stammen van de aarde.
Jezus spreekt over luid bazuingeschal en de verzameling van de uitverkorenen. Paulus spreekt over luid bazuingeschal als 'wij' en 'de doden' verzameld zullen worden.
Lijkt u dat niet hetzelfde moment?
Natuurlijk moet iedere tekst moet in zijn eigen context worden gelezen. Maar ik lees hier helemáál niet in dat de Bijbel ons vertelt dat Jezus zijn verloste volk in twee afzonderlijke opnames komt ophalen!
Is dat werkelijk de boodschap van de Bijbel? Dat Gods grote verlossingsplan toewerkt naar het einde, maar dat Jezus dan twéé keer in zeven jaar zal terugkeren naar de aarde? De wederkomst in twéé keer?
Ik zie dat niet, en ik geloof dat ook niet. Maar goed de tweedeling vindt een gemakkelijke bodem, omdat de waarheid zwaar is en de uitvlucht zoet smaakt.
Jezus komt niet terug om twee keer een bruid op te halen. Er is één kudde en er is ook één gemeente. Gods volk is één volk en wij hebben één herder, één Koning en één God. Er is ook één oversteek, want er is ook maar één verlosser.
Er is maar één weg naar het eeuwige leven. En dat is onze Heere Jezus.
En in mijn overtuiging heb ik met deze serie laten zien vanuit de Bijbel dat de derde Exodus nabij is.
De oversteek over de Jordaan met de twee gedenktekens, vertellen hoe groot de afstand is die de Joden hebben op de Messias, die ons verlost heeft aan het kruis.
En met de opwekking van Israël, die wordt vertelt met de opwekking van Lazarus, komen we ook aan het einde van de Bijbel.
En nadat God werkelijk met het kwaad afgerekend zal hebben, zal God een hele nieuwe hemel en een hele nieuwe aarde maken.
Als Johannes in Openbaring het Nieuwe Jeruzalem ziet, een stad die neerdaalt op de nieuwe aarde staan er op de poorten de namen van de twaalf stammen van Israël. Maar de stad heeft ook twaalf fundamenten en daarop staan de namen van de twaalf apostelen van Jezus.

Ook hier is alles met elkaar verbonden. Israël en de Wet van Mozes is de toegang. De apostelen en het Evangelie van Jezus voor alle mensen, is het fundament. Ook in het nieuwe Jeruzalem komen de lijnen van Gods plan samen. Zij handelingen met Israël en de verkondiging aan de volken.
Eén stad, waarin God bij de mensen zal wonen.
Daar gaan we naartoe. Daar is geen verdriet meer, geen dood, geen rouw, geen jammerklacht en geen moeite.
Want de eerste dingen zijn voorbijgegaan, vertelt Openbaring 21:4-5
En dan zegt Hij Die op de troon zit: "Zie, Ik maak alle dingen nieuw."
En Hij zei tegen Johannes:
"Schrijf, want deze woorden zijn waarachtig en betrouwbaar."
En zo kom ik aan het einde van deze serie. Twaalf delen over de grote oversteek en de grote opwekking. Over twaalf stenen in de Jordaan en twaalf stenen aan de overkant. Over 2000 el afstand van Israël op de verlossing en de twee dagen dat Jezus wacht om Lazarus op te wekken.
Verhalen die daarmee zó aan elkaar zijn verbonden, dat God daarmee, zoals ik het zie, Zijn trouw aan Zijn belofte bevestigd. De zuiverheid van Zijn uitvoering aan ons laat zien. De bemoediging die daarvan uitgaat om met volle overtuiging te kunnen geloven en te vertrouwen op God.
Dat ook de angst volledig wegneemt voor dat wat nog komt, omdat de Bijbel laat zien dat het alleen maar gaat over God en Zijn verlossingsplan.
Over Jezus Christus. Hij die de weg heeft geopend die niemand ooit eerder is gegaan en die in alles de Eerste is en de weg leidt....
Want na de grote oversteek, na de grote opwekking en na de grote verdrukking, komt de grote thuiskomst.
Amen!



Opmerkingen